Масали Даҳ Бокира
«Он гоҳ подшоҳии осмон ба даҳ бокира монанд хоҳад шуд, ки чароғҳои худро гирифта, ба пешвози домод рафтанд.» —Матто 25:1 NKJV
Подшоҳии осмон тамоми соҳаи эътирофи масеҳиро дар бар мегирад. Дар ин масал, ки дар Матто 25:1-13 нақл шудааст, мо подшоҳии осмонро ба даҳ бокира монанд мебинем, ки чароғҳои худро гирифта, ба пешвози домод рафтанд. Дар ин ҷо мо онҳоеро дорем, ки Каломро шунидаанд ва дар ин ҷаҳон мавқеъ гирифтаанд, дар муқоиса бо яҳудиён, ки Худои ягонаи ҳақиқиро мепарастанд, ё бо бутпарастон, ки ҳар қадар худоёни дурӯғинро мепарастанд. Онҳо дини масеҳиро ҳамчун як касб қабул кардаанд ва аз ин рӯ дар ин асос масъуланд.
Мо дар ин оятҳо як соҳаи маҳдудеро мебинем, ки онҳое ишғол кардаанд, ки чароғҳои шаҳодати худро гирифтаанд – хоҳ ҳақиқӣ ё дурӯғ, доно ё аблаҳ – ва мувофиқи эътирофи худ онҳо бояд ба Худо ҳисоб диҳанд. Дар ин ҷо ба таври возеҳ дар бораи тамоми ҷаҳон сухан намеравад, на дар бораи қабул ё рад кардани шаҳодати Инҷил. Балки, ин тасвири онҳоест, ки онро қабул кардаанд, ҳарчанд қабули онҳо метавонад танҳо як ифодаи зоҳирӣ бошад. Дар ин ҷо сухан дар бораи доштани ҳаёти рӯҳонӣ нест, балки дар бораи ишғол кардани мавқеъ дар ҷаҳон ҳамчун муайяншуда бо ин Шахси радшуда, ки ҳоло ба Ӯ шаҳодат медиҳанд. Чунин шаҳодат танҳо бо қувваи Рӯҳи Муқаддас, ки бо равған рамзӣ шудааст, дуруст дода мешавад. Бо ин роҳ доноён ва аблаҳон фарқ карда мешаванд, зеро аз рӯи зоҳир ҳеҷ фарқияте нест. Ҳама чароғ доштанд, хобиданд ва бархостанд, то чароғҳои худро танзим кунанд; аммо шаби торик ҳолати ҳақиқии онҳоро ошкор кард ва инчунин ниёзи шадиди бокираҳои аблаҳро нишон дод. Онҳо равған надоштанд. Чӣ қадар бедории ғамангез аст барои онҳое, ки «Худованд, Худованд» мегӯянд, танҳо барои шунидани ҷавоб: «Ман шуморо намешиносам.»
Аблаҳон ба доноён рӯ оварданд, диданд, ки доноён он чизеро доранд, ки аблаҳон надоштанд, танҳо барои он ки ба манбаи ҳақиқӣ, ки ниёзи онҳоро қонеъ карда метавонист, равона карда шаванд. Дар Ваҳй 3:18 мо маслиҳати шабеҳеро ба онҳое медиҳем, ки танҳо профессорон ҳастанд:
Ман ба шумо маслиҳат медиҳам, ки аз Ман тиллои дар оташ тозашударо бихаред, то сарватманд шавед; ва либосҳои сафед, то пӯшида шавед, то шармандагии бараҳнагии шумо ошкор нашавад; ва чашмони худро бо равғани чашм молед, то бубинед. (Ваҳй 3:18)
Мо аз номаҳои Павлус мефаҳмем, ки хусусияти шаҳодат дар давраи ҳозираи Калисо осмонӣ аст. Даъват, мавқеъ ва умед осмонӣ ҳастанд, зеро осмон ҷоест, ки Масеҳ ба он ҷо рафтааст, ба шарофати анҷом додани кори наҷот дар салиб. Дар Масеҳ тамоми ҳақиқат мутамарказ аст, ва аз ин рӯ, мо ба Шахси мубораки Ӯ даъват шудаем, ки шаҳодат диҳем.
Дар Матто 25 мо бокираҳоро мебинем, ки ба пешвози домод мераванд. Дар аввал як қуввае дида мешуд, ки ҳама чизро паси сар карда, ба пешвози Ӯ мерафт. Ин на он қадар омадани Ӯ, балки Шахсест ки меояд – Шахс! Ин чизест, ки калисои ибтидоиро тавсиф мекард. Онҳо Писарро аз осмон, яъне Исоро интизор буданд. «Онҳо дар таълимоти расулон ва муошират, ва дар шикастани нон, ва дар дуоҳо устувор монданд» (Аъмол 2:42). Ҳар яке аз чаҳор чизе, ки дар ин оят зикр шудааст, ба Масеҳ дахл дорад. Мо дар Эфсӯсиён 4:21 мехонем: «Чунон ки ҳақиқат дар Исо аст.» Муошират муоширати Писар, Исои Масеҳ Худованди мост (1 Қӯринтиён 1:9). Дар шикастани нон мо марги Худовандро то омадани Ӯ нишон медиҳем (1 Қӯринтиён 11:23-26), ва мо ба номи Ӯ дуо мекунем (Юҳанно 16:22-27). Ин порчаҳо нишон медиҳанд, ки чӣ қадар ҳаёти калисои ибтидоӣ аз ҷониби Шахсе, ки онҳо пайравӣ мекарданд, комилан ташаккул ёфта буд. Чӣ қадар шаҳодати дурахшон буд ин – танҳо барои зуд вайрон шудан. Албатта дар замони расул, Павлус навишта буд: «Ҳамаи онҳое, ки дар Осиё ҳастанд, аз ман рӯй гардондаанд» (2 Тимотиюс 1:15). Юҳанно водор шуд, ки нависад: «Шумо муҳаббати аввалини худро тарк кардаед» (Ваҳй 2:4). Ба зудӣ ҳамаи бокираҳо хобиданд.
Барои садҳо сол калисои эътирофкунанда дар ин ҳолати ғамангез буд. Албатта дар таърихи ибтидоии худ, ҳузури Рӯҳи Муқаддас канор гузошта шуд ва бо тартиботи инсонӣ иваз карда шуд, танҳо барои ҷорӣ кардани мурдагӣ – танҳо як шакл бидуни қудрати Рӯҳи Муқаддас. Натиҷа ин буд, ки Масеҳ аз ҷояш барканор шуд ва қудрат ва арзиши кори Ӯ инкор карда шуд. Мавқеи осмонии имондор аз назар гум шуд ва бо ин як қарор гирифтан ба сатҳи ин ҷаҳон омад. Умеди мубораки бозгашти Ӯ аз даст дода шуд, ва ба зудӣ ҳама хобиданд ва хобиданд. Арзиш ба кори инсон гузошта шуд, то адолат ва илтифотро бо Худо ба даст орад, на ба кори анҷомёфтаи Масеҳ ҳамчун адолати анҷомёфта ва асоси қабули шахс бо Худо. Хулоса, хидмате, ки ба расул Павлус супурда шуда буд, ба зудӣ номаълум шуд.
Азбаски масали мо дар бораи даҳ бокира умумӣ аст, дар ин ҷо барои шахс чӣ дарс дорем? Ин аст: Ҳарчанд дар хатҳои умумии худ мо як қисми бадани эътирофкунандаи масеҳият ҳастем, ин бадани эътирофкунанда аз шахсони алоҳида иборат аст – ҳар як шахс ба ҳолати умумӣ саҳм мегузорад. Ҳар як шахс ё ҳақиқӣ ё дурӯғ, доно ё аблаҳ аст, ба ин васила ҳолати умумиро баланд ё паст мекунад. Ҳеҷ яке аз мо, ки номи Худованд Исои Масеҳро ба худ гирифтааст, наметавонад масъулияти худро, ки бо он ном ва мавқеъ алоқаманд аст, рад кунад. «Чаро Маро «Худованд, Худованд» мегӯед, вале корҳоеро, ки Ман мегӯям, намекунед?» (Луқо 6:46 NKJV).
Чӣ метавонист ин ҳолатро тағир диҳад, вақте ки ҳама хобиданд? Ин албатта бо кӯшишҳои инсон нест, балки танҳо бо Рӯҳи Худо, ки ҳузур ва кори Ӯ ба Масеҳ шаҳодат медиҳад ва Ӯро ҷалол медиҳад. «Дар нисфи шаб фарёде шунида шуд: «Инак, домод меояд; ба пешвози ӯ бароед!»» (Матто 25:6). Ин фарёд кай садо дод ва ҳақиқати хидмати Павлус ба Калисо кай барқарор шуд? Умеди бозгашти Худованд, инчунин дигар ҳақиқатҳои марбут ба мавқеъ ва даъвати Калисо кай дубора эълон карда шуд?
Ин ба таври возеҳ дар давраи ислоҳот рух надод, ҳарчанд бешубҳа ин кори Худо дар додани Каломи Худ ба мардум ва дар мавъизаи сафедкунӣ ба воситаи имон буд. Тақрибан 180 сол пеш буд, ки дар бисёр ҷойҳо ва кишварҳое, ки ба тамоми масеҳият таъсир расониданд, бедорӣ ба амал омад. Далели ин дар бисёр нашрияҳое, ки то ҳол чоп мешаванд, пайдо мешавад, на танҳо аз қалами онҳое, ки Худо дар паҳн кардани ин ҳақиқатҳо истифода бурд, балки аз онҳое низ, ки онҳоро рад карданд. Табиат ва ягонагии Калисо, даъват ва умеди осмонии он, омадани Худованд барои ва бо худ, ва бисёр ҳақиқатҳои дигар барқарор ва баланд эълон карда шуданд.
Таъсир ин буд, ки бисёр масеҳиён худро аз иттиҳодияҳои ғайринавиштагии худ ҷудо карданд ва танҳо ҳамчун масеҳиён дар заминаи як Ҷисм, ба номи Худованд Исои Масеҳ ҷамъ омаданд. Онҳо ҳузури Рӯҳи Муқаддасро дар миёни худ барои роҳнамоӣ ва идоракунӣ эътироф карданд. Тӯҳфаҳои рӯҳонӣ эътироф карда шуданд, на бо таъиноти инсон, балки ҳамчун додашуда аз ҷониби Масеҳ, Сарвари ба осмон баромадаи Калисо, барои сохтани халқи Худо. Ин воқеан танзими чароғҳо буд. Ҳама чизе, ки бо баромадан ба пешвози Домод номувофиқ буд, бурида шуд. Ин масеҳиён бо соддагӣ ва бедунёӣ тавсиф мешуданд.
Танҳо эътироф ин нурро бурда наметавонист. Қувва намерасид. Онҳо метавонистанд чароғҳои худро танзим кунанд, то онҳоро ба мувофиқати зоҳирӣ оваранд, аммо ин нур намедиҳад. Равған лозим аст – қудрати Рӯҳи Муқаддас. Аблаҳон барои равған ба доноён рӯ оварданд, танҳо барои ошкор кардани аблаҳии худ, чунон ки Шимъӯн дар Аъмол 8 омода буд пул диҳад, то қудрати расонидани Рӯҳи Муқаддасро ба дигарон бо гузоштани дастҳои худ дошта бошад. Ӯ фикр мекард, ки тӯҳфаи Худоро бо пул харидан мумкин аст. Дар ин ҷо ҷои инсон додан нест, балки гирифтан аст. «Ман ба шумо маслиҳат медиҳам, ки аз Манбихаред» (Ваҳй 3:18), ва шартҳои ин муомила дар Ишаъё 55:1 гузошта шудаанд: «Бе пул ва бе нарх.»
Маълум аст, ки мо Инҷилро дар суханони бокираҳои доно пешниҳод намекунем, балки огоҳӣ медиҳем. Мо мехоҳем ин паёмро ба виҷдони ҳар касе, ки ба чизе ғайр аз кори Худо дар ҷонҳои худ такя мекунад, фишор диҳем. «Агар касе Рӯҳи Масеҳро надошта бошад, ӯ аз Ӯ нест» (Румиён 8:9). Ин суханон ба таври возеҳ равшананд. Шумо метавонед ба беҳтарин ташкилоти калисо дар рӯи замин тааллуқ дошта бошед ва аз ҳама ғайратмандтарин коргари динӣ бошед, аммо агар шумо Рӯҳи Масеҳро надошта бошед, шумо аз Ӯ нестед. Ҳамаи корҳои неки шумо беарзишанд, зеро онҳо чизе ҷуз корҳои мурда, як эътирофи холӣ нестанд. Шумо метавонед худро бо дигар масеҳиёни эътирофкунанда муқоиса кунед ва ба хулосае оед, ки шумо аз онҳо беҳтаред. Шумо ҳеҷ «гуноҳи калон» содир накардаед, чунон ки мардум мегӯянд. Аммо дар хотир доред, вақте ки бокираҳои аблаҳ омада гуфтанд: «Худованд, Худованд, ба мо кушоед!» ҷавоби ҷиддӣ ин буд: «Ман шуморо намешиносам.» Оё шумо барои наҷот ба Худованд Исои Масеҳ омадаед?
Дар ин масал инчунин як огоҳии ҷиддӣ барои ҳар касе, ки Худованди моро самимона дӯст медорад, вуҷуд дорад. Фарёди нисфи шаб садо дод: «Инак, Домод меояд; ба пешвози Ӯ бароед.» Ин ба мо чӣ гуна таъсир расонд? Оё омадани Худованд Исои Масеҳ дар дилҳои мо вокуниш ба вуҷуд овард? Оё мо самимона ҷавоб додем: «Ҳатто ҳамин тавр, биё, Худованд Исо»? Оё ин бо роҳи ҷудогона ва садоқат ба Ӯ ҳамроҳӣ мекунад? Оё рафтор ва либоси мо аз ҷудоӣ сухан мегӯяд, на аз мувофиқат ба ҷаҳон? Ин ҷаҳон гунаҳкор аст, ки Худованди Ҷалолро маслуб кардааст. Оё мо метавонем бо ин ҷаҳони Масеҳро радкунанда ҳамроҳ шавем ва дар айни замон ба Ӯ шаҳодати содиқона диҳем? Мо наметавонем ва набояд! Дар салиби Худованд Исои Масеҳ, «ҷаҳон барои ман маслуб шудааст, ва ман барои ҷаҳон» (Ғалотиён 6:14 KJV). «Аз ин рӯ, камарҳои ақли худро бандед, ҳушёр бошед ва умеди худро комилан ба файзе гузоред, ки дар ошкор шудани Исои Масеҳ ба шумо оварда мешавад» (1 Петрус 1:13 NKJV).
Ҳамчун Домод, манфиатҳои Худованди мо дар худи Ӯ мутамарказ шудаанд. Ӯ онҳоеро, ки воқеан аз Ӯ ҳастанд, мешиносад, гӯсфандони худро ба ном даъват мекунад ва пеш аз онҳо меравад. Танҳо Ӯ сазовори муҳаббати дилҳои мост. «Аз ин рӯ, азбаски мо подшоҳиеро мегирем, ки онро такон додан мумкин нест, биёед файз дошта бошем, ки ба воситаи он мо метавонем Худоро ба таври қобили қабул бо эҳтиром ва тарси илоҳӣ хидмат кунем» (Ибриён 12:28).
