Омода шавед ИШТИРОК КУНЕД!
«Шумо нури ҷаҳон ҳастед... бигзор нури шумо дар пеши мардум дурахшад, то ки онҳо аъмоли неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҳамду сано гӯянд.» — Матто 5:14-16 NIV
Дар ёд дорам, ки дар кӯдакӣ, бо таксӣ сафар мекардам. Мошини дигар аз мо пеш гузашт ва дарҳол аз роҳ баромада, ба дарахт бархӯрд. Ронанда аз зарба ба берун партофта шуд. Ронандаи мо истод ва ман ба сӯи марде, ки дар алаф печида буд, давидам. Аммо вақте ки ман медавидам, тарс маро фаро гирифт ва ман суст шудам, худро нотавон ва бефоида ҳис мекардам. Он вақт дигарон дар ҷои ҳодиса буданд ва як духтур вазъиятро ба дасти худ гирифт. Ман ҳеҷ гоҳ ба он мард нарасидам! Тарс маро водор кард, ки ба ҷои иштирокчӣ дар он драмаи кӯдакӣ тамошобин бошам.
Солҳо пас дар ҳамон қитъаи роҳ, ман бо таксии кӯҳна ба хона мерафтам, ки механизми руль шикаст. Мо аз роҳ баромада, ба чанд дарахт бархӯрдем, пеш аз он ки дар наздикии як канали калон истодем. Ҳардуи мо аз мошин баромадем, ларзида будем, аммо осеб надида будем. Вақте ки ронанда дар атрофи мошинаш гашта, зарарро муайян мекард, мошинҳои дигар омаданд. Ман ба ронандаи таксӣ пуламро додам ва боқимондаи роҳро пиёда ба хона рафтам, худро шукргузор ҳис мекардам, ки осеб надидаам ва ин мошини набуд. Баъдтар, хеле баъдтар, ман аз худ пурсидам, ки оё ман набояд барои кӯмак монда мешудам. Омезиши бепарвоӣ ва тарси иштирок маро аз иштирок боздошт ва бори дигар ман тамошобини рӯйдодҳо шудам.
Дар тӯли таърих, аксар вақт имондорон нақши тамошобинонро бартарӣ додаанд, на иштирокчиён. Аммо вақте ки мо ба дили худ менигарем, оё мо чизи бадтареро пайдо мекунем – набудани иштироки худамонро? Ман ҳайронам, ки мо чанд маротиба аз кӯмак ба дардҳо ва мушкилоти ҳамсояамон худдорӣ мекунем. Оё мо аз шаҳодат додан ва хушхабардиҳӣ худдорӣ мекунем ё мо аз иштирок дар ҷамъияти калисои маҳаллии худ бо тӯҳфаҳое, ки Худо ба мо додааст, худдорӣ мекунем? Оё мо танҳо тамошобин ҳастем?
Се соҳаи асосие, ки Худо мехоҳад мо дар онҳо иштирок кунем, инҳоянд: бо масеҳиёни инфиродӣ, дар калисоҳои маҳаллии мо ва бо ғайримасеҳиён. Биёед ба баъзе аз принсипҳои калидӣ, ки Худо мехоҳад мо дар ҳар як соҳа татбиқ кунем, назар андозем.
Бо масеҳиёни инфиродӣ
Ҳангоми зиндагӣ дар Фаронса ҳамчун донишҷӯ, яке аз чизҳое, ки маро бештар ба ҳайрат овард, меҳмоннавозии имондорони фаронсавӣ буд. Онҳо дастурҳои Китоби Муқаддасро намуна нишон доданд: «якдигарро бе ғур-ғур меҳмоннавозӣ кунед» (1 Петрус 4:9) ва «бо халқи Худо, ки дар ниёзанд, шарик шавед. Меҳмоннавозиро амалӣ кунед» (Румиён 12:13). Ин оятҳо на танҳо ба мо мегӯянд, ки ба ҳамимонон меҳмоннавозӣ нишон диҳем – балки онҳо ба мо мегӯянд, ки чӣ тавр онро нишон диҳем! Оё мо ба онҳо итоат мекунем?
Исо ба шогирдонаш гуфт: «якдигарро дӯст доред. Чунон ки Ман шуморо дӯст доштам, шумо низ бояд якдигарро дӯст доред. Ҳама одамон хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар шумо якдигарро дӯст доред» (Юҳанно 13:34-35). Ин муҳаббат он навъе нест, ки мегӯяд: «Ман туро дӯст медорам, бародар,» балки он навъест, ки муҳаббатро тавассути амалҳо нишон медиҳад! «Эй фарзандони азиз, биёед на бо сухан ё забон, балки бо амал ва дар ҳақиқат дӯст дорем» (1 Юҳанно 3:18).
Дар калисоҳои маҳаллӣ
Оё шумо метавонед як бадани инсониро тасаввур кунед, ки дар он танҳо чоряки узвҳои ҳаётан муҳим кор мекунанд? Чунин бадан дар лаҳзаҳои охири марг қарор дорад, ё дар беҳтарин ҳолат дар бистар фалаҷ шудааст. Каломи Худо мегӯяд, ки «дар Масеҳ мо, ки бисёрем, як баданро ташкил медиҳем, ва ҳар як узв ба ҳамаи дигарон тааллуқ дорад. Мо тӯҳфаҳои гуногун дорем, мувофиқи файзе, ки ба мо дода шудааст» (Румиён 12:5-6). Ва дар масали истеъдодҳо (Матто 25:14-30), Исо моро аз оқибатҳои сахти истифода набурдани тӯҳфаҳое, ки Ӯ ба мо додааст, огоҳ кард. Мутаассифона, дар калисои имрӯза бисёр аъзоён бе инкишоф ва истифодаи тӯҳфаҳое, ки Худо қасдан ба онҳо додааст, зиндагӣ мекунанд. Оё мо дар ин кор гунаҳкорем? Танқид кардани тарзи истифода ё истифода набурдани тӯҳфаҳои дигарон осон аст, аммо оё мо бо тӯҳфаҳои худ, мувофиқи иродаи Худованд, беҳтарин кореро мекунем?
Мо дар калисоҳои маҳаллии худ ниёзҳои зиёде дорем, аз ҷумла паёмҳои хуб омодашуда, боздид ва чӯпонӣ, кор бо кӯдакон ва ҷавонон, ва рӯҳбаландкунӣ ва сулҳҷӯӣ. Барои ҳар яке аз ин ниёзҳо Худо тӯҳфаҳое додааст, ки бояд истифода шаванд. Павлус ба Тимотиюс гуфт: «Тӯҳфаи худро беэътиноӣ накун... Дар ин корҳо саъю кӯшиш кун, худро комилан ба онҳо бахш... ба ҳаёт ва таълимоти худ бодиққат назар кун. Дар онҳо истодагарӣ кун» (1 Тимотиюс 4:14-16). Ва биёед суханони даҳшатноки Ирмиёро фаромӯш накунем: «Лаънат бар касе, ки дар иҷрои кори Худованд сустӣ мекунад» (Ирмиё 48:10).
Бо ғайримасеҳиён
«Ва ҳамсояи ман кист?» — пурсид коршиноси Қонун, вақте ки ӯ аз ҷавобҳои Исо нороҳат шуд (Луқо 10:29). Исо бо ҳикояе дар бораи марде, ки имрӯз ҳамчун «Сомарии нек» маъруф аст, ҷавоб дод, ки ба як бегона ҳамдардии амалӣ нишон дод. Мо аксар вақт ин ҳикояро ҳамчун маҷоз дар бораи ҳолати гумшудаи инсон ва файзи наҷотбахши Исо мехонем. Гарчанде ки ин як тасвири дуруст аст, он ҳадафи фаврии ҷавоби Худованд набуд. Ӯ мехост ба коршиноси Қонун ва ба мо нишон диҳад, ки чӣ тавр бо ҳамсоягони худ муносибат кунем.
Биёед инро махсусан ба ҳамсоягони ғайримасеҳии худ татбиқ кунем: Оё мо захмҳои атрофиёнро мебандем? Оё хонаҳои мо ба дӯстони беимон кушодаанд? Оё мо фаъолона кӯшиш мекунем, ки бо ҳамсоягони худ дӯстӣ кунем? Дар ҷаҳоне, ки аз танҳоӣ фарёд мезанад, оё мо муҳаббати Масеҳро бо роҳҳои амалӣ нишон медиҳем? Танҳо вақте ки мо ин корҳоро ёд мегирем, шаҳодати воқеӣ имконпазир мегардад. «Шумо нури ҷаҳон ҳастед... бигзор нури шумо дар пеши мардум дурахшад, то ки онҳо аъмоли неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҳамду сано гӯянд» (Матто 5:14-16).
Мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки аз гуфтугӯ ва суханҳо тавассути радио, телевизор, интернет, рӯзномаҳо, маҷаллаҳо, таблиғот, варақаҳо ва ғайра пур шудааст. Одамон ба он чизе, ки мешунаванд ё мехонанд, шубҳа доранд, аммо онҳо омодаанд ба он чизе, ки дар ҳаёти мо мебинанд, бовар кунанд. Вақте ки мо тавассути амалҳои худ эътимод пайдо мекунем, суханони мо дар бораи Худованд Исои Масеҳ, ки онҳо низ муҳиманд, маънои воқеӣ пайдо мекунанд. «Бирав ва ҳамин тавр кун,» — гуфт Исо ба коршинос дар охири ҳикояи худ. Суханони Худованд барои мо имрӯз низ ҳамин тавр аст.
Баҳонаҳои умумӣ
Шояд мо бояд бо назардошти чаҳор баҳонаи маъмул ва беарзиш, ки мо аксар вақт барои фаъолона иштирок накардан дар соҳаҳои зикршуда истифода мебарем, хотима диҳем. Онҳо инҳоянд:
- Тарс ва ҳисси нокифоягӣ: Мо аз иштирок дар ҷаласаи калисо ё боздид аз ҳамсояамон метарсем – худро нокифоя ҳис мекунем. Худо ба Гидеон фармуд: «Бо қуввате, ки дорӣ, бирав... Оё Ман туро намефиристам?... Ман бо ту хоҳам буд» (Доварон 6:14-16). Мо бояд ба қуввати Ӯ такя кунем ва бо имон берун равем.
- Набудани дониш ва омодагӣ: Гарчанде ки мо бояд ба омӯзиши Каломи Худо афзалияти баланд диҳем, то беҳтар омода шавем, набояд инро баҳонае барои худдорӣ аз иштирок гардонем. «Дар дасти ту чист?» — Худо аз Мусо пурсид (Хуруҷ 4:2); ва сипас Ӯ асои ӯро ҳамчун воситаи наҷот барои халқи худ истифода бурд. Ба ҳамин монанд, Худо мехоҳад он чиро, ки дар дасти мост, истифода барад, агар мо омода бошем, ки ба Ӯ иҷозат диҳем.
- Хеле банд, вақт нест: Дар асл, ҳамаи мо маҳз ҳамон миқдор вақт дорем – 24 соат дар як рӯз. Вақте ки мо мегӯем, ки барои як фаъолияти муайян вақт надорем, он чизе ки мо дар назар дорем, ин аст, ки мо онро ба қадри кофӣ муҳим намешуморем, то онро афзалият диҳем. Матто 6:33 ба мо мегӯяд, ки «аввал Малакути Ӯ ва адолати Ӯро ҷӯед.» Ин каме шубҳа мегузорад, ки Худо афзалиятҳои моро чӣ гуна мешуморад.
- Бепарвоӣ ва танбалӣ: Ин шояд бузургтарин мушкилоти мост. Ҳалли он чист? «Муҳаббати Масеҳ моро маҷбур мекунад, зеро мо мутмаинем, ки Яке барои ҳама мурд... то онҳое, ки зиндагӣ мекунанд, дигар барои худ зиндагӣ накунанд, балки барои Ӯ, ки барои онҳо мурд ва дубора эҳё шуд» (2 Қӯринтиён 5:14-16). Ҳар қадар бештар мо дарк кунем, ки Худованди мо моро чӣ қадар дӯст медорад, ҳамон қадар бештар мо омода хоҳем буд, ки Ӯро дӯст дорем ва ба Ӯ итоат кунем.
- Хулоса Дар ҳаёти мо соҳаҳои калидӣ мавҷуданд, ки Падари мо мехоҳад мо дар онҳо иштирок кунем – на танҳо тамошобинон ва на мунаққидони донишманд. Вақти он расидааст, ки мо ба ин дарк бедор шавем. Мо дигар ҳеҷ гоҳ наметавонем нодонӣ талаб кунем. «Пас, ҳар кӣ некиеро, ки бояд кунад, медонад ва намекунад, гуноҳ мекунад» (Яъқуб 4:17). Биёед ҳаётро пурра зиндагӣ кунем, ҳар як имконияти аз ҷониби Худо додашударо барои иштирок истифода барем!
Оё ман метавонам бо шумо он чизеро, ки ман як фаҳмиши мувофиқ ба 2 Тимотиюс 3:16-17 мешуморам, мубодила кунам? Оят бо гуфтани «Ҳар як Навишта аз ҷониби Худо илҳом ёфтааст ва барои» (JND) фоиданок аст, оғоз меёбад. Набудани ягон изҳорот дар бораи фоиданокии Навишта барои «донистан» ҳайратовар аст! Аён аст, ки он бояд дониста шавад, то истифода шавад, аммо фоиданокии воқеии он дар истифода аст. Худованд аҳамияти иҷрои ҳақиқатро таъкид мекунад (Луқо 6:47-49). Навишта, ки аз ҷониби Худо илҳом ёфтааст, «барои таълим, барои боваркунонӣ, барои ислоҳ, барои дастур дар адолат фоиданок аст, то ки марди Худо комил бошад, барои ҳар кори нек комилан муҷаҳҳаз бошад.» Ҳамин тавр, барои имондорон, Навиштаҳо бояд барои ташвиқи корҳои нек истифода шаванд.
