Савол:
Ман мефаҳмам, ки барраи Фисҳ дар бораи марги Масеҳ сухан меронад, аммо гиёҳҳои талх дар бораи чӣ сухан меронанд? Метавонед фаҳмонед? Бародари шумо, П. Б.
Ҷавоб:
Ҷавоби саволи шумо барои ҳар як масеҳӣ аҳамияти амиқ дорад.
Гиёҳҳои талх дар бораи худшиносӣ сухан меронанд, ки тавассути файз дар рӯҳҳои мо дар натиҷаи ғизо гирифтан аз Масеҳ дар бораи марги Ӯ ва дар бораи доварии Ӯ аз дасти Худо ба вуҷуд омадааст. Мулоҳиза дар ин бора моро водор мекунад, ки гуноҳ ва худро ҳамон тавре ки Худо онҳоро мебинад, эҳсос кунем ва ба онҳо назар кунем.
Бо гӯшти бо оташ бирёншуда, ҳам нони бехамиртуруш ва ҳам гиёҳҳои талхро хӯрдан лозим буд. Нони бехамиртуруш ба мо хотиррасон мекунад, ки мо бояд аз фасод ва варами гӯшт дур бошем, аз гуноҳ нафрат кунем ва гуноҳ накунем (нигаред ба 1 Юҳанно 2:1).
Дар марги Масеҳ инсон аз рӯи гӯшт доварӣ шудааст ва ман бояд ҳамон баҳогузориро дошта бошам, ки Худо дорад ва худро амалан доварӣ кунам (нигаред ба Румиён 8:18).
Хулоса, талхӣ як амали худшиносӣ буд (Ададҳо 5:17-25, Ваҳй 10:9-10). Мурре, ки ба Худованд Исо пешниҳод шуда буд, аз ҳамон калимаи «талх» гирифта шудааст, ки дар бораи муҳаббати азобкашии Масеҳ ҳангоми таҳаммули доварии муқаддаси Худо сухан меронад.
