Ёдрасӣ
Қаблан, Павлус ба тасалуникиён рафтори худро дар вақти бо онҳо буданаш хотиррасон кард: «Шумо медонед, ки мо барои шумо дар байни шумо чӣ гуна зиндагӣ кардем» (1 Тасалуникиён 1:5). Ҳаёти ӯ ба паёми ӯ мувофиқат мекард; ӯ пайваста зиндагӣ мекард ва мунофиқ набуд. Биёед дар бораи намунаи Павлус, Сило ва Тимотиюс бештар омӯзем.
Павлус ба онҳо хотиррасон кард, ки чӣ тавр ӯ Инҷилро ба онҳо овард ва аз онҳо хоҳиш кард, ки хотираи худро бо се ибора тафтиш кунанд: «Шумо медонед» (2:1,5,11); «Шумо дар ёд доред» (2:9) ва «Шумо шоҳидед» (2:10). Павлус ин корро барои дифоъ аз худ аз танқидҳои рақибонаш пас аз тарк кардани Тасалуника кард. Онҳо ӯро ба чизҳое, ба монанди бидъат, ниятҳои нопок, маккорӣ, хушомадгӯӣ ва тамаъкорӣ муттаҳам карда буданд – на он гуна шахсе, ки бояд тақлид кард. Онҳо ба паёмбар ҳамла карданд, ки ин ҳам паёмро беэътибор кард. Бо дифоъ аз хислати худ, Павлус Инҷилро низ дифоъ кард. Худо ин ҳодисаро барои пешниҳоди тавсифи хаттии намунае, ки тасалуникиён тақлид карданд ва мо низ бояд тақлид кунем, истифода бурд.
Ҷасорати Павлус
«Шумо медонед, бародарон, ки боздиди мо аз шумо бенатиҷа набуд. Мо қаблан дар Филиппӣ азоб кашида будем ва таҳқир шуда будем, чунон ки шумо медонед, аммо бо кӯмаки Худои худ мо ҷуръат кардем, ки Инҷили Ӯро ба шумо бо вуҷуди мухолифати қавӣ бигӯем» (1 Тасалуникиён 2:1-2 NIV).
Боздиди онҳо аз Тасалуника самаранок буд, зеро дар ҳаёти онҳое, ки аз бутпарастии бутпарастӣ ба Худо рӯ оварданд ва як ҷамъияти масеҳӣ ташкил карданд, тағйироти куллӣ ба амал омада буд.
Пеш аз он ки Павлус ба Тасалуника омад, ӯ ва Сило дар Филиппӣ буданд, ки дар он ҷо духтари ғуломи девзадаро шифо доданд. Вақте ки соҳибони духтар фаҳмиданд, ки онҳо дигар наметавонанд ӯро барои пул кор кардан аз фолбинӣ истифода баранд, онҳо Павлус ва Силоро дастгир карданд, либосҳояшонро кашиданд, сахт латукӯб карданд ва ба зиндон партофтанд (Аъмол 16:37). Павлус ва Сило дар Филиппӣ азоб кашиданд, аммо даст накашиданд. Ба ҷои ин, онҳо ба Тасалуника рафтанд, ки дар он ҷо Худо ба онҳо ҷасорат дод, ки Инҷилро дар муқобили мухолифат мавъиза кунанд. Пешвоёни яҳудӣ шӯриш барангехтанд ва Павлус ва Сило шаҳрро тарк карданд. Бо вуҷуди ин мухолифат, Павлус сахт мехост, ки ин ҳақиқатҳоро мавъиза кунад: ки ҳама гуноҳ кардаанд ва аз Худо ҷудо шудаанд; ки Исо ягона роҳи осмон аст; ва ки наҷот тӯҳфаи ройгон аз Худо аст, ки танҳо бо имон қабул карда мешавад (Румиён 3:23; 6:23).
Павлус он чизеро, ки бовар дошт, амалӣ мекард: «Ман аз Инҷил шарм намедорам, зеро он қудрати Худо аст, ки ба ҳар кӣ имон оварад, наҷот меорад: аввал барои яҳудӣ, баъд барои халқ» (Румиён 1:16). Павлус табиатан ҷасур набуд (1 Қӯринтиён 2:3; 2 Қӯринтиён 7:5). Ӯ барои муқобила бо мухолифат аз куҷо кӯмак гирифт? Ин «бо кӯмаки Худои мо мо ҷуръат кардем, ки Инҷили Ӯро ба шумо бо вуҷуди мухолифати қавӣ бигӯем» (2:2).
Ростқавлии Павлус
«Зеро муроҷиати мо аз хато ё ниятҳои нопок барнамеояд, ва мо кӯшиш намекунем, ки шуморо фиреб диҳем. Баръакс, мо ҳамчун мардоне сухан мегӯем, ки аз ҷониби Худо барои супурдани Инҷил тасдиқ шудаанд. Мо кӯшиш намекунем, ки одамонро писанд кунем, балки Худоро, ки дилҳои моро месанҷад. Шумо медонед, ки мо ҳеҷ гоҳ хушомадгӯӣ истифода накардаем, ва на ниқоб пӯшидаем, то тамаъкориро пинҳон кунем – Худо шоҳиди мост. Мо аз одамон, на аз шумо ва на аз каси дигар, дастгирӣ намеҷустем. Ҳамчун ҳаввориёни Масеҳ мо метавонистем барои шумо бори гарон бошем» (1 Тасалуникиён 2:3-6).
Чаро Павлус бо вуҷуди номаъқулии он дар мавъизаи Инҷил ба тасалуникиён исрор варзид? Павлус мегӯяд, ки ин барои ҳеҷ яке аз се сабабе, ки аз ҷониби мухолифат дода шудааст, набуд. Аввалан, Павлус муаллими дурӯғин набуд. Ӯ эътиқоди шахсии худро тарғиб намекард, балки ҳақиқати Худоро мавъиза мекард. Дуюм, ӯ одамонро ба рафтори ғайриахлоқӣ ва ҳар коре, ки мехостанд, ташвиқ намекард. Сеюм, ӯ шунавандагони худро бо суханони зебо фиреб намедод ва гумроҳ намекард. Калимаи юноние, ки дар ин ҷо истифода шудааст, дом барои сайд кардани моҳиро тавсиф мекунад; он барои ҳар гуна маккорӣ барои фоида истифода мешуд. Павлус дар Қӯринт бо ҳамин айби маккорӣ рӯ ба рӯ шуд (2 Қӯринтиён 12:16).
Сипас ӯ гуфт, ки чаро онҳо мавъизаро идома доданд, ҳарчанд ин ба мушкилот оварда расонд: Худо ба онҳо Инҷилро супурда буд; ин паёми Худо буд, на паёми онҳо; онҳо кӯшиш намекарданд, ки одамонро писанд кунанд, балки Худоро; онҳо медонистанд, ки ақидаи Худо аз ақидаи дигарон муҳимтар аст. Шахсе, ки мехоҳад Худоро писанд кунад, қарорҳоро дар асоси принсипҳое, ки дар Каломи Ӯ мавҷуданд, қабул мекунад.
Павлус сипас ду сабаби дигареро, ки аз ҷониби мухолифат дода шуда буд – хушомадгӯӣ ва тамаъкорӣ – рад кард. Онҳо ҳеҷ гоҳ хушомадгӯиро барои таъсир расонидан ба дигарон ё писанд кардани одамон истифода накарданд (2:4). Онҳо барои пул мавъиза намекарданд, ҳарчанд онҳо ҳуқуқи дастгирӣ доштанд (1 Қӯринтиён 9:3-14; 2 Қӯринтиён 11:7-11). Фоидаи шахсӣ ҳеҷ гоҳ ҳадафи Павлус набуд (Аъмол 20:33). Ӯ гуфт, ки Худо шоҳиди ӯст, зеро танҳо Худо метавонад ниятҳои моро донад. Ва Павлус шукуфоиро ваъда надод.
Муҳаббати нарми Павлус
«Мо дар байни шумо нарм будем, мисли модаре, ки ба фарзандони хурдсоли худ ғамхорӣ мекунад. Мо шуморо чунон дӯст медоштем, ки аз мубодилаи на танҳо Инҷили Худо, балки ҳаёти худ низ бо шумо шод будем» (1 Тасалуникиён 2:7-8).
Пас аз мубориза бо айбҳо алайҳи ӯ, Павлус дар бораи рафтори онҳо дар Тасалуника маълумоти бештар дод. Дастаи Павлус мисли модари ширдеҳе рафтор мекард, ки ба фарзандони худ ғамхорӣ мекунад. Онҳо нарм, муҳофизатгар ва меҳрубон буданд. Чӣ тавре ки модар манфиатҳои кӯдаки худро аз манфиатҳои худ боло мегузорад, онҳо манфиатҳои тасалуникиёнро аз манфиатҳои худ боло гузоштанд. Чӣ тавре ки модар шабу рӯз барои кӯдаки худ энергия сарф мекунад, онҳо низ вақт ва энергияро барои чӯпонӣ кардани тасалуникиён сарф карданд. Онҳо ба ҳар яки онҳо алоҳида ғамхорӣ мекарданд. Чӣ қадар муқоиса бо айбҳои дурӯғин!
Меҳнати сахти Павлус
«Шумо, бародарон, бешубҳа, меҳнат ва душвориҳои моро дар ёд доред; мо шабу рӯз кор мекардем, то ба ҳеҷ кас бори гарон набошем, дар ҳоле ки Инҷили Худоро ба шумо мавъиза мекардем» (1 Тасалуникиён 2:9).
Павлус як коргари сахт буд, ки аз рӯи касб хаймадӯз буд. Ӯ метавонист ба дастгирии дигарон такя кунад, аммо ӯ кор мекард, то хароҷоти худро пардохт кунад ва аз онҳо вобаста набошад. Вақте ки ӯ мавъиза, таълим ва чӯпонӣ кардани имондорони нав набуд, ӯ хаймаҳо месохт ва таъмир мекард.
Дар номаи дуюми худ ба Тасалуника ӯ навишт: «Мо вақте ки бо шумо будем, бекор набудем, ва на ғизои касеро бе пардохт хӯрдем. Баръакс, мо шабу рӯз кор мекардем ... то ба ҳеҷ яке аз шумо бори гарон набошем. Мо ин корро ... барои он кардем, ки худро барои шумо намунае созем, ки тақлид кунед» (2 Тасалуникиён 3:7-9). Ӯ кор мекард, то ба камбағалон ва таъқибшудагон бори гарон набошад, ва ӯ намехост, ки паёми Инҷилро ба ҳеҷ ваҷҳ монеъ шавад.
Беайбии Павлус
«Шумо шоҳидед, ва Худо низ, ки мо дар байни шумо, ки имон овардед, чӣ қадар муқаддас, одилона ва беайб будем» (1 Тасалуникиён 2:10).
Павлус рафтори онҳоро бо се роҳ тавсиф кард. Аввалан, онҳо «муқаддас» буданд – аз гуноҳ ба Худо ҷудо карда шуда буданд. Онҳо бо Худо муносибати хуб доштанд. Дуюм, онҳо дар хислат ва рафтор «одилона» буданд. Ба қӯринтиён ӯ навишт, ки агар нӯшидани шароб ё хӯрдани гӯшт касеро хафа кунад, ӯ ба ҳеҷ яке даст намерасонад (1 Қӯринтиён 8:13). Инчунин, ӯ ба Титус гуфт: «Дар ҳама чиз ба онҳо намуна бошед, ки кори нек кунед» (Титус 2:7). Сеюм, онҳо нисбат ба Худо ва одамон «беайб» буданд. Ин маънои онро надорад, ки онҳо бегуноҳ буданд, балки онҳо иқрор шуда буданд ва медонистанд, ки «Худо ... дилҳоро месанҷад» (2:4).
Павлус стандарти баланди беайбиро муқаррар кард. Ин стандарти зиндагӣ аст, ки мо бояд ба он кӯшиш кунем; на стандарти сарват, балки стандарти беайбӣ. Ин намунаи ҳаёти онҳоест, ки мехоҳанд Худоро писанд кунанд.
Мураббигии Павлус
«Зеро шумо медонед, ки мо бо ҳар яки шумо мисли падар бо фарзандони худ муносибат мекардем, шуморо ташвиқ, тасаллӣ ва водор мекардем, ки ҳаёти шоистаи Худоро, ки шуморо ба Малакут ва ҷалоли худ даъват мекунад, зиндагӣ кунед» (1 Тасалуникиён 2:11-12).
Павлус на танҳо мисли модар ғамхорӣ мекард, балки мисли падар низ мураббигӣ мекард. Дар он фарҳанг зан аксари тарбияро ба ӯҳда дошт ва шавҳар барои омӯзиш масъул буд. Ҳадафи Павлус ин буд, ки онҳо «ҳаёти шоистаи Худоро зиндагӣ кунанд». Ин омӯзиш шогирдии як ба як буд: «Мо бо ҳар яки шумо муносибат мекардем». Падаре, ки фарзандони худро мураббигӣ ва омӯзиш медиҳад, се унсурро дар бар мегирад: «ташвиқ, тасаллӣ ва водор кардан». Шогирдии ҳақиқӣ вақт ва сабрро талаб мекунад. Барои ба камолоти рӯҳонӣ расидан, як масеҳии нав ба ҳамаи ин унсурҳои шогирдӣ ниёз дорад. Барои он ки мураббӣ донад, ки ба шогирд чӣ лозим аст, ӯ бояд ӯро шахсан шиносад.
Намунаи Павлус
Мо аз Павлус чӣ омӯхта метавонем? Аввалан, ӯ ҳавворӣ буд. Дар ҳоле ки мо имрӯз ҳаввориён надорем, зеро онҳо асосгузорони Калисои масеҳӣ буданд (Эфсӯсиён 2:20), мо пирон дорем, ки дар калисои маҳаллӣ роҳбариро таъмин кунанд. Дуюм, Павлус мавъизагар буд, махсусан барои халқҳо. Миссияи паҳн кардани Инҷил масъулияти ҳамаи имондорон аст, махсусан онҳое, ки тӯҳфаи башоратдиҳӣ доранд. Сеюм, Павлус муаллиме буд, ки қисми назарраси Аҳди Ҷадидро навишт. Пирон, мавъизагарон ва муаллимон метавонанд аз Павлус омӯзанд, ки ӯ гуфт, ки ӯ хизматгори Калисо буд (Қӯлассиён 1:24-26). Ӯ сахт меҳнат кард, то одамонро ба имони масеҳӣ биёрад ва ба онҳо дар он рушд кунад.
Оё тарзи ҳаёти мо одамонро ба Масеҳ ҷалб мекунад? Биёед аз намунаи Павлус пайравӣ кунем ва ҳаёти шоистаи Худоро зиндагӣ кунем. Паёми асосии ӯ Инҷил буд. Ҳадафи ӯ писанд кардани Худо буд. Тарзи зиндагии ӯ ҷасорат, нармӣ, меҳнати сахт ва муқаддасӣ буд. Ӯ ба имондорони нав муҳаббат нишон дод. Ӯ ҷасур, ростқавл, пур аз беайбӣ ва меҳнатдӯст буд. Сухан ва рафтори ӯ ба Худо ҷалол овард. Тасалуникиён бо тақлид аз намунаи Павлус имондорони намунавӣ шуданд. Хоҳ мо пирон, мавъизагарон, муаллимон ё хизматгорон бошем, мо ҳама метавонем аз Павлус тақлид кунем.
