Ғалотиён – Қисми 7
Пас аз он ки мо моҳи гузашта ба қисми аввали Ғалотиён 4 назар кардем, ҳоло ба оятҳои 13-18 (KJV) мегузарем:
Шумо медонед, ки чӣ тавр ман дар аввал ба шумо Инҷилро бо сабаби заъфи ҷисм мавъиза кардам. Ва озмоиши маро, ки дар ҷисми ман буд, шумо на паст задед ва на рад кардед; балки маро ҳамчун фариштаи Худо, ҳатто ҳамчун Исои Масеҳ қабул кардед. Пас, он баракате, ки шумо дар борааш сухан мегуфтед, куҷост? Зеро ман ба шумо шаҳодат медиҳам, ки агар имконпазир мебуд, шумо чашмони худро мекашидед ва ба ман медодед. Оё ман аз ин рӯ душмани шумо шудаам, зеро ба шумо ҳақиқатро мегӯям? Онҳо шуморо бо ғайрат таъсир мекунанд, аммо на ба хубӣ; бале, онҳо шуморо хориҷ мекарданд, то шумо ба онҳо таъсир кунед. Аммо ҳамеша дар кори нек бо ғайрат таъсир кардан хуб аст, ва на танҳо вақте ки ман бо шумо ҳастам.
Табиати бемории Павлус чӣ буд? Ин ба мо гуфта нашудааст. Аммо ба назари ман чунин менамояд, ки заъфи дар ин ҷо ва озмоише, ки дар ҷисми ҳавворӣ буд, ҳамон хорест, ки дар ҷисми ӯ буд, ки ӯ ба Қӯринтиён зикр карда буд (2 Қӯринтиён 12:7-9). Агар ин тавр бошад, пас ба ман равшан аст, ки ин мушкиле буд, ки ӯ бо чашмонаш дошт, вагарна чаро Ғалотиён чашмони худро мекашиданд ва ба Павлус медоданд, агар чашмони ӯ дар ҳолати хеле хуб мебуданд? Чаро ба ӯ даст ё пой ё гӯш намедоданд? Дар хотир доред, ки ӯ панҷ маротиба латукӯб шуда, дар ҳар маврид 39 зарба гирифта буд (11:24). Ғайр аз ин, ӯ як маротиба сангсор карда шуд (ояти 25); баъзе аз он сангҳо метавонистанд ба рӯи ӯ ва ба чашмонаш бархӯрда бошанд. Ин ҳам метавонад шарҳ диҳад, ки чаро ба назар мерасад, ки ӯ аксари номаҳои худро ба истиснои ин нома дикта кардааст; ва ӯ таваҷҷӯҳро ба он ҷалб кард, ки «чӣ қадар номаи калонро ман бо дасти худам ба шумо навиштаам» (Ғалотиён 6:11).
Масъалаи доктринавӣ, ки Нома ба Ғалотиён ба он муроҷиат карда буд, чунон ҷиддӣ буд, ки ҳавворӣ интизор намешуд, ки номаро дикта кунад. Аз ин рӯ, ӯ қаламашро гирифт ва сарфи назар аз мушкилоти зоҳирии чашмонаш навишт. Воизони шариат Ғалотиёнро чунон фиреб дода буданд, ки онҳо ҳоло чунон рафтор мекарданд, ки гӯё Павлус душмани онҳо буд. Аммо ҳама коре, ки Павлус карда буд, ин буд, ки ба онҳо ҳақиқати Худоро дар бораи Писари Ӯ, Исои Масеҳ Худованди мо, гуфт. Он воизони кӯшиш мекарданд, ки Ғалотиёнро аз Павлус ҷудо кунанд, то халқ пайравони худашон ва шариат шаванд. Онҳо барои ин мӯъминон дар Ғалотия ниятҳои нек надоштанд. Муносибати ҳавворӣ комилан баръакс буд; ӯ танҳо некиро барои онҳо ҳамеша мехост, на танҳо вақте ки ӯ бо онҳо буд, балки вақте ки ӯ ғоиб буд.
Дар Ғалотиён 4:19-20 ҳавворӣ бо меҳрубонӣ навишт: «Эй фарзандони хурди ман, ки ман боз барои шумо дарди зоиш мекашам, то Масеҳ дар шумо шакл гирад, ман мехоҳам ҳоло бо шумо бошам ва овози худро [ё оҳанги худро] тағйир диҳам; зеро ман дар бораи шумо шубҳа дорам». Ин мисли дарди зоиш барои ҳавворӣ буд, ки онҳоро дар аввал ба дониши наҷотбахши Масеҳ овард, ва гӯё ӯ боз аз он мегузашт, то онҳоро ба ҳақиқат баргардонад. Чаро? Зеро ӯ дар бораи он ки онҳо дар мавриди ҳақиқати Масеҳ дар куҷо қарор доштанд, номуайян буд.
Онҳо ба риояи рӯзҳо ва моҳҳо ва вақтҳо ва солҳо гузашта буданд, чунон ки яҳудиён мекарданд. «Ман аз шумо метарсам, мабодо ман бар шумо беҳуда меҳнат карда бошам» (ояти 11). Ба ҳамин монанд дар ояти 20 ӯ мегӯяд: «Ман дар бораи шумо шубҳа дорам». Аз ин рӯ, ӯ дар ояти 21 пурсид: «Ба ман бигӯед, шумо, ки мехоҳед зери шариат бошед, оё шариат намешунавед?» Чаро? Зеро ҳеҷ кас бо ақли солим, ки ба Масеҳ омадааст ва аз озодие, ки Писар ӯро озод кардааст, баҳра мебарад, намехоҳад ҳама чизеро, ки дар Масеҳ дорад, тарк кунад, то зери шариат қарор гирад. Аз ин сабаб, ҳавворӣ онҳоро ба он даъват кард, ки оё онҳо воқеан медонанд, ки шариат чӣ мегӯяд.
Ӯ ба тасвири озодӣ ва ғуломӣ бо истифода аз Исҳоқ ва Соро ва Исмоил ва Ҳоҷар (Оҷар), Ерусалим дар замин ва Ерусалим дар боло, канизак ва зани озод идома дод:
Зеро навишта шудааст, ки Иброҳим ду писар дошт, яке аз канизак, дигаре аз зани озод. Аммо он ки аз канизак буд, аз рӯи ҷисм таваллуд шуда буд; аммо он ки аз зани озод буд, аз рӯи ваъда буд. Ин чизҳо маҷозанд: зеро инҳо ду аҳд мебошанд; яке аз кӯҳи Сино, ки ба ғуломӣ меорад, ки Оҷар аст. Зеро ин Оҷар кӯҳи Сино дар Арабистон аст ва ба Ерусалиме, ки ҳоло аст, мувофиқат мекунад ва бо фарзандонаш дар ғуломӣ аст. Аммо Ерусалиме, ки дар боло аст, озод аст, ки модари ҳамаи мост.
Зеро навишта шудааст: «Шод бош, эй ту, ки бефарзандӣ ва зоиш намекунӣ; фарёд зан ва дод зан, эй ту, ки дарди зоиш намекашӣ: зеро фарзандони зани танҳо аз фарзандони зани шавҳардор бештаранд». Ҳоло мо, бародарон, чунон ки Исҳоқ буд, фарзандони ваъда ҳастем. Аммо чунон ки он вақт он ки аз рӯи ҷисм таваллуд шуда буд, он ки аз рӯи Рӯҳ таваллуд шуда буд, таъқиб мекард, ҳамин тавр ҳоло ҳам ҳаст. Аммо Навиштаҳо чӣ мегӯянд? «Канизак ва писарашро берун кун: зеро писари канизак бо писари зани озод ворис нахоҳад шуд». Пас, бародарон, мо фарзандони канизак нестем, балки фарзандони озод ҳастем (оятҳои 22-31).
Дар ин оятҳо ҳавворӣ нишон дод, ки Ҳоҷар, писараш Исмоил ва Ерусалими заминӣ шариатро пешгӯӣ мекарданд, ки онҳо мехостанд ба он итоат кунанд. Аз тарафи дигар, Соро, Исҳоқ ва «Ерусалими боло» файзи Худо ва озодии масеҳиро, ки ҳамаи мӯъминон тавассути Худованд Исои Масеҳ, Писар, ба он оварда шудаанд, нишон медиҳанд. Навиштаҳо равшан нишон медиҳанд, ки файз ва шариат наметавонанд ҳамзистӣ кунанд. Ин наметавонад шариат ва файз бошад, ин бояд шариат ё файз бошад, зеро Навиштаҳо мегӯянд: «Канизак ва писарашро берун кун: зеро писари канизак бо писари зани озод ворис нахоҳад шуд. Пас, бародарон, мо фарзандони канизак нестем, балки фарзандони озод ҳастем».
Берун кардани канизак ва писараш метавонад кори сахт бошад, чунон ки барои Иброҳим вақте ки ӯро ба ин кор даъват карданд, буд. Аммо
Худо ба Иброҳим гуфт: «Аз сабаби писар ва аз сабаби канизаки ту дар назари ту сахт набошад; дар ҳама чизе ки Соро ба ту гуфтааст, ба овози вай гӯш деҳ; зеро насли ту дар Исҳоқ номида хоҳад шуд» (Ҳастӣ 21:12).
Шариат ва ҳама чизе, ки бо он система алоқаманд аст, бояд аз байн равад. Ин дар роҳҳои Худост, ки аввалро аз байн барад ва дуюмро барқарор кунад. Инро бидонед, хонандаи азиз, ки шариат бар мӯъмин қудрат, ҳукмронӣ ва идоракунӣ надорад, зеро мо зери шариат нестем, балки зери файз ҳастем. Оё ин маънои онро дорад, ки ҳеҷ гуна маҳдудият вуҷуд надорад – мо метавонем чунон ки мехоҳем зиндагӣ кунем ва амалҳои гуноҳкор содир кунем? Худо накунад; ҳазор маротиба, «Не!»
Мӯъмин ба Масеҳ тобеъ аст. Ҳавворӣ Павлус инро дар Румиён 7:1-6 нишон дод, ки дар он ҷо ин суханонро дорем:
Оё намедонед, бародарон, (зеро ман ба онҳое сухан мегӯям, ки шариатро медонанд,) ки чӣ тавр шариат бар инсон то даме ки зинда аст, ҳукмронӣ дорад? Зеро зане, ки шавҳар дорад, то даме ки шавҳараш зинда аст, бо шариат ба шавҳараш баста аст; аммо агар шавҳар мурда бошад, вай аз шариати шавҳараш озод аст. Пас, агар вақте ки шавҳараш зинда аст, вай ба марди дигар издивоҷ кунад, вай зинокор номида хоҳад шуд: аммо агар шавҳараш мурда бошад, вай аз он шариат озод аст; ба тавре ки вай зинокор нест, ҳарчанд ба марди дигар издивоҷ кунад. Аз ин рӯ, бародарони ман, шумо низ бо ҷисми Масеҳ барои шариат мурдаед; то ки шумо ба дигаре издивоҷ кунед, яъне ба Ӯ, ки аз мурдагон эҳё шудааст, то ки мо барои Худо мева оварем. Зеро вақте ки мо дар ҷисм будем, ҳаракатҳои гуноҳҳо, ки аз рӯи шариат буданд, дар аъзои мо кор мекарданд, то барои марг мева оваранд. Аммо ҳоло мо аз шариат озод шудаем, ки он чизе ки дар он нигоҳ дошта будем, мурдааст; то ки мо дар навгонии рӯҳ хидмат кунем, ва на дар кӯҳнагии ҳарф.
Ин оятҳо мегӯянд, ки яҳудиён, ки ба онҳо шариат дода шуда буд, вазифадоранд, ки шариатро риоя кунанд, чунон ки зан ба шавҳараш вазифадор аст. Аммо ҳоло шариат, мисли он шавҳар, мурдааст. Пас, мӯъмин дар Худованд Исои Масеҳ ба шавҳари мурдаи худ (шариат) вазифадор нест, балки ҳоло дар итоат ба шавҳари нав ва зинда, ки Масеҳ аст, зиндагӣ мекунад!
