Дарсҳои Павлус барои хизматгорон
Хоре дар ҷисм ба ман дода шуд ... Ман ба Худованд илтиҷо кардам ... ки он аз ман дур шавад. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Файзи Ман барои ту кофист, зеро қуввати Ман дар заъф комил мешавад». 2 Қӯринтиён 12:7-9 NKJV
Оё саломатии хуб барои хидмат ба Худованд зарур аст? Китоби Муқаддас инро намегӯяд. Дар асл, он ба мо нишон медиҳад, ки баъзе аз бузургтарин хизматгорони Худо сарфи назар аз мушкилоти ҷисмонӣ истифода шудаанд. Мусо ҳис мекард, ки нуқсони нутқаш ӯро аз сухан гуфтан барои Худо бозмедорад (Хуруҷ 4:10), аммо Худо ӯро ҳамчун пешвои бузурги халқи Худ истифода бурд.
Павлус, мавзӯи мақолаҳои Махсуси ин моҳ, ба ҳамин монанд аз ҷониби Худо сарфи назар аз «хоре дар ҷисм» истифода шуд. Ва ин бояд ба мо ду дарси муҳимро омӯзонад: Худо мехоҳад моро сарфи назар аз бемориҳои мо истифода барад; ва файзи Ӯ барои мо кофист, ки сарфи назар аз маҳдудиятҳои мо хидмат кунем. Оё 2 Қӯринтиён 12:7-9 набояд моро ташвиқ кунад, ки роҳҳои хидматро новобаста аз заъфҳои худ ҷустуҷӯ кунем?
Китоби Муқаддас идеяро дастгирӣ намекунад ки Худо хизматгорони Худро бо «саломатӣ, сарват ва шукуфоӣ» пеш аз, дар давоми ё пас аз хидмат баракат медиҳад. Павлус касби хидмати намунавии худро ҳамчун маҳбус ба итмом расонд, ки бисёре аз пайравонаш ӯро тарк карданд ва ҳатто куртае барои гарм нигоҳ доштанаш ва китобе барои хондан надошт (2 Тимотиюс 1:15; 4:10-13). Аммо дар номаҳои худ ӯ ҳамкорони худро – ба монанди Тимотиюс, Луқо ва Марқӯс – ва моро имрӯз ташвиқ мекард.
Саломатӣ, сарват ва шукуфоӣ ҳеҷ гоҳ ба хизматгорони Худо ваъда дода нашуда буд. Аксар вақт, муносибати хизматгори ҳақиқӣ бештар дар онҳое мавҷуд аст, ки ин чизҳоро надоранд. Хоҳиши саломатӣ, сарват ва шукуфоӣ аз ҷониби душман барои боздоштани бисёриҳо аз хидмат ба Худованд истифода шудааст. Дуо кунед, ки хизматгороне, ки шумо медонед, ба ин дом наафтанд. Дуо кунед, ки шумо ҳам наафтед.
