Паёмбар
Дар Румиён 1:1 Павлус худро бо зикри се чиз муаррифӣ мекунад. Аввалан, ӯ худро ғуломи Исои Масеҳ, Касе, ки ба Ӯ бахшида шуда буд, тавсиф мекунад. Пеш аз ин Павлус, ки он вақт бо номи Шоул маъруф буд, мехост ҳар касеро, ки ба Худованд имон дошт, нобуд созад. Он вақт ӯ ғуломи шариат ва дини худ буд. Аммо ҳамаи ин дар роҳи Димишқ тағйир ёфт, вақте ки ӯ зуд Исои Масеҳро Ҳоким ва Наҷотдиҳандаи худ шинохт.
Баъд ӯ худро ҳамчун ҳавворӣ муаррифӣ мекунад, ки маънои «фиристодашуда»-ро дорад. Дар ояти «будан» бо ҳарфҳои курсив навишта шудааст, ки ин маънои онро дорад, ки он дар матни аслии юнонӣ нест. Аз ин рӯ, ӯ ҳангоми навиштани ин китоб аллакай ҳавворӣ буд. Павлус на хоҳиши ҳавворӣ шуданро дошт ва на ин мавқеъро барои худ интихоб кард, балки ӯ Худованди ҷалолдорро дида буд ва аз ҷониби Ӯ барои ҳавворӣ шудан даъват шуда буд.
Сипас, сеюм, Павлус барои Инҷили Худо ҷудо карда шуд. Пас аз вохӯрии Павлус бо Худованд, Ҳанониё бо паёми махсус аз Худованд ба назди ҳавворӣ ташриф овард: «Ту зарфи интихобшудаи Ман ҳастӣ, то номи Маро дар назди халқҳо, подшоҳон ва фарзандони Исроил бардорӣ» (Аъмол 9:15 NKJV). Павлус барои паёмбар будан, барои мавъизаи паёми Инҷил интихоб шуд – ва ӯ чӣ паёмбаре буд! Худованд инчунин ба Ҳанониё гуфт, ки Павлус барои номи Ӯ азоб хоҳад кашид. Павлус дар ҳар қадам, ҳатто аз ҷониби халқи худ, радкуниро аз сар гузаронд. Аҳамият диҳед, ки гуфта мешавад, ки ӯ «барои Инҷили Худо ҷудо карда шуд». Мо низ бояд халқи ҷудошуда бошем – барои шахсияти Худованд Исои Масеҳ ҷудо карда шудаем. Мо бояд дар ин ҷаҳоне, ки Ӯро рад кард ва нафрат дошт, зиндагие кунем, ки ба Ӯ писанд аст.
Паём
Инҷили Худо чист? Дар чанд маврид онро Инҷили Худованд Исои Масеҳ меноманд. Дар Румиён 1:9 онро «Инҷили Писари Ӯ» ва дар ояти 16, «Инҷили Масеҳ» меноманд. Инҷил аз Худои Падар сарчашма гирифтааст, на аз одамон ва на аз фариштагон. Писар онро имконпазир гардонд, зеро танҳо тавассути Ӯ мо метавонем қабул, сафед ва бахшида шавем. Ӯ инсон шуд ва дар салиб мурд, то ҷазои гуноҳро пардохт кунад, то мо тавассути имон бо Худо муносибат дошта бошем.
Вақте ки Павлус номаи худро ба румиён навишт, Аҳди Ҷадид набуд. «Навиштаҳои муқаддас» танҳо аз Аҳди Қадим иборат буданд. Аммо Павлус эълон мекунад, ки ин Инҷил қаблан тавассути пайғамбарони Худо ваъда дода шуда буд (ояти 2). Ин абрӯвони яҳудиёнро баланд мекунад ва бо ҳайрат мепурсанд: «Оё шумо дар назар доред, ки Инҷил дар Навиштаҳои ибронӣ ваъда дода шуда буд?»
Биёед танҳо ба чандтои ин оятҳо назар андозем. Дар Ҳастӣ 3:15 Худо ба мор гуфт: «Ман душманӣ байни ту ва зан, ва байни насли ту ва Насли ӯ мегузорам; Ӯ сари туро пахш хоҳад кард, ва ту пошнаи Ӯро пахш хоҳӣ кард». Аҳамият диҳед, ки гуфта мешавад Насли зан, на мард. Ин маънои онро дорад, ки Насли ваъдашуда ба таври ғайритабиӣ хоҳад омад. Ӯ мисли шумо ва ман тавассути амали шавҳар ва занаш таваллуд намешуд. Маҳз тавассути Марями бокира ва қудрати Рӯҳи Муқаддас Наҷотдиҳандаи мо, Наҷотдиҳандаи ҷаҳон таваллуд шуд.
Ӯ дар куҷо таваллуд мешуд? Мико 5:2 мегӯяд: «Аммо ту, Байт-Лаҳми Эфрото, гарчанде ки дар байни ҳазорон Яҳудо хурд ҳастӣ, аз ту барои Ман Он Кас берун хоҳад омад, ки ҳоким дар Исроил бошад, ки рафтуомади Ӯ аз қадим, аз абад буд». Мико на танҳо ба мо мегӯяд, ки ҳоким хоҳад омад, балки ӯ дақиқан нишон медиҳад, ки Ӯ дар куҷо таваллуд мешуд.
Чунин пешгӯиҳо бисёранд, аммо бигзор ман ба шумо танҳо яктои дигарро диҳам. Ишаъё 53:6 мегӯяд: «Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке аз мо ба роҳи худ рафт; ва Худованд гуноҳи ҳамаи моро бар Ӯ гузошт». Тақрибан 750 сол пеш аз омадани Масеҳ, Ишаъё пешгӯӣ кард, ки Ӯ бори гуноҳи моро бар худ хоҳад гирифт. Ӯ наҷотро таъмин хоҳад кард. Чӣ тавр мо метавонем дар ин бора мутмаин бошем? Зеро Каломи Худо чунин мегӯяд! Инсон онро нақша накард ва ба амал наовард, балки Худо онро ваъда дод ва Ӯ онро ба амал овард.
Паём дар бораи кӣ аст
Румиён 1:3-4 ба мо мегӯяд, ки Инҷил ҳама дар бораи Писари Худо, Худованд Исои Масеҳ аст. Ӯ на танҳо Писари абадии Худост, балки Ӯ инчунин инсон аст – «насли Довуд аз рӯи ҷисм». Навиштаҳо ҳарду ҳақиқатро таълим медиҳанд.
Ояти 4 фикрро идома дода, мегӯяд, ки Исои Масеҳ «бо қудрат Писари Худо эълон шуд». Худо Исоро дар Матто 3 ва 17 ошкоро Писари маҳбуби худ эълон кард, аммо эҳёи Ӯ изҳороти ошкорои бузургтаре буд, ки Ӯ Писари Худо буд ва Худо аз кори Ӯ қаноатманд буд. Исо, Масеҳ, мурд ва дар қабр дафн шуд, аммо Худо Ӯро дар рӯзи сеюм эҳё кард ва Ӯро дар қуллаи коинот ҷойгир кард.
Ҳеҷ каси дигар ҳеҷ гоҳ ба тавре ки Исо эҳё шуд – дигар ҳеҷ гоҳ намурд, аз мурдагон эҳё нашудааст. Дигарон, ба монанди Лаъзор, эҳё шуданд, то боз бимиранд, аммо Исо ҳоло дар дасти рости Падар ҳамчун Касе нишастааст, ки Худо дар Ӯ тамоми шодии худро ёфт.
Паёми қабулшуда
Дар Румиён 1:5-7, Павлус як тафсилоти дигарро дар бораи ҳаввории худ илова мекунад: Худо ӯро вазифадор кард, ки Инҷилро ба халқҳои ин ҷаҳон мавъиза кунад – ва ҳатто имрӯз мо аз паёми Павлус баҳра мебарем. Имондорони румӣ Инҷилро қабул карданд, зеро онҳо аз ҷониби Худо интихоб шуда буданд ва аз ҷониби Исои Масеҳ даъват шуда буданд. Ҳар яки мо, ки ба Худованд тааллуқ дорем, даъват шудаем. Мо худ аз худ намеомадем, зеро, чунон ки Юҳанно 3:19-20 мегӯяд, одамон торикиро бештар аз рӯшноӣ дӯст медоранд. Онҳо аз рӯшноӣ нафрат доранд ва худ аз худ ба рӯшноӣ намеоянд.
Имондорони румӣ муқаддасон аз рӯи даъват буданд. «Будан» маънои онро дорад, ки онҳо ҳанӯз муқаддас нестанд, аммо рӯзе хоҳанд буд. Ин як фикри нодуруст аст, зеро «будан» бори дигар дар матни юнонӣ ёфт намешавад. Аз ин рӯ, онҳо аллакай муқаддас буданд! Муқаддас касест, ки барои Худо ҷудо карда шудааст. Ин аст он чизе ки мо ба он даъват шудаем – барои истифодаи Худо ҷудо карда шудаем. Мо бояд ҳаёти худро ба таври амалӣ барои мақсадҳои Худо бахшем. Мо шояд на ҳамеша мисли муқаддасон амал кунем, аммо мо камтар муқаддас нестем, зеро вақте ки мо наҷот ёфтем, мо моликияти Худо шудем. Ва рӯзе ба қарибӣ Худованд Исо хоҳад омад ва моро бо худ хоҳад бурд.
Чизҳое, ки паёмро ҳамроҳӣ мекунанд
Гарчанде ки Павлус имондорони румиро шахсан намешинохт, ӯ аз онҳо миннатдор буд. Ӯ ғамхорӣ ва таваҷҷӯҳи худро ба ин муқаддасон нишон медиҳад. Ин бояд муносибати мо низ дар бораи дигар имондороне бошад, ки мо ҳеҷ гоҳ надидаем. Мо шояд розӣ набошем ё якдигарро нафаҳмем, аммо ба ҳар ҳол мо бояд дар бораи онҳо ғамхорӣ кунем ва миннатдор бошем.
Сипас дар Румиён 1:8 Павлус миннатдории худро барои шаҳодати имондорони румӣ дар бораи тааллуқ доштан ба Худованд Исо баён мекунад. Имони онҳо дар тамоми ҷаҳон – бешубҳа дар тамоми Империяи Рум маълум буд. Оё имони мо барои атрофиёнамон ин қадар равшан аст? Агар як беимон ба миёни мо ояд, оё ӯ аз он ки мо дар бораи Наҷотдиҳандаи худ чӣ гуна сухан меронем, ба ҳайрат меояд?
Павлус на танҳо аз муқаддасони румӣ миннатдор буд, балки ӯ ҳамеша онҳоро дар дуо ёд мекард (ояти 9). Павлус марде буд, ки комилан ба хидмати Худованд бахшида шуда буд ва ӯ марди дуо буд. Дар қариб ҳар як номаи худ Павлус дуоро зикр мекунад. Масалан: «дар дуо устувор бошед» (Румиён 12:12), «ҳамеша бо ҳар гуна дуо ва илтиҷо дар Рӯҳ дуо кунед» (Эфсӯсиён 6:18), «барои ҳеҷ чиз ғамгин набошед, балки дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо, бо шукргузорӣ, хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед» (Филиппиён 4:6), «дар дуо боғайратона давом диҳед, дар он бо шукргузорӣ ҳушёр бошед» (Қӯлассиён 4:2), ва «беист дуо кунед» (1 Таслӯникиён 5:17).
Павлус, ки дили чӯпони ҳақиқӣ (пастор) дошт, мехост имондорони румиро бубинад (оятҳои 10-11). «Пастор» дар Навиштаҳо унвони расмии пешвои калисо нест, балки касест, ки гӯсфандони Масеҳро чӯпонӣ мекунад, ба халқи Худо ғамхорӣ мекунад. Дар ин ғамхорӣ, ӯ мехост ба онҳо тӯҳфаи рӯҳонӣ бахшад. Оё ин маънои онро дорад, ки Павлус як халта тӯҳфаҳо дошт, ки ба муқаддасон тақсим кунад? Не, ӯ касе набуд, ки воқеан ба имондорони алоҳида тӯҳфаҳо диҳад. Ин кори Худованд аст. Павлус мегӯяд, ки ӯ мехоҳад ба онҳо ташриф орад, то тӯҳфаҳоеро, ки Худованд ба онҳо дода буд, ташвиқ ва ҳавасманд кунад. Ғамгин аст, ки масеҳиёнеро мебинем, ки солҳои зиёд наҷот ёфтаанд ва дар ҳақиқати Каломи Худо мустаҳкам нашудаанд ё тӯҳфаҳои аз ҷониби Худо додашудаи худро истифода намебаранд.
Павлус дар Эфсӯсиён 4:11-14 дар ин мавзӯъ бештар менависад: «Ва Ӯ [Масеҳи ҷалолдор] баъзеҳоро ҳаввориён, баъзеҳоро пайғамбарон, баъзеҳоро башоратдиҳандагон, ва баъзеҳоро чӯпонон ва муаллимон дод, барои муҷаҳҳаз кардани муқаддасон барои кори хидмат, барои сохтани бадани Масеҳ, то даме ки ҳамаи мо ба ягонагии имон ва дониши Писари Худо, ба марди комил, ба андозаи қади пуррагии Масеҳ бирасем; то ки мо дигар кӯдакон набошем, ки аз ҳар боди таълимот, аз фиреби одамон, дар маккории ҳилагаронаи нақшакашӣ ба ин тараф ва он тараф партофта ва бурда шавем». Аз ин рӯ, мақсади тӯҳфаҳое, ки Худованд ба имондорон медиҳад, ин аст, ки муқаддасонро ба камолот расонад, онҳоро дар имон мустаҳкам кунад.
Ӯ идома медиҳад, ки ӯ ба онҳо ва бисёри дигарон чизе қарздор аст (ояти 14). Ӯ ба чӣ маъно қарздор буд? Ӯ ҳис мекард, ки аз сабаби дониши худ дар бораи шахсияти Худованд Исо, дар бораи сафедкунӣ тавассути имон ва адолате, ки Худо таъмин мекунад, масъулияти ӯ буд, ки ин хушхабарро ба ҳама дар тамоми ҷаҳон мавъиза кунад. Ӯ на танҳо ба онҳо қарздор буд, балки ба Худо қарздор буд, зеро Ӯ Павлусро барои ин мақсад даъват карда буд.
Ӯ омода буд, ки ин Инҷилро ба онҳое, ки дар Рум буданд, мавъиза кунад (ояти 15). «Инҷил» на танҳо наҷот ёфтанро дар бар мегирад. Ин оғоз аст, аммо ба маънои васеътар он тамоми маҷмӯи ҳақиқатро дар бар мегирад. Ӯ мехост тамоми ҳақиқатро мубодила кунад, то онҳо мустаҳкам шаванд – чизе, ки китоби Румиён дар муаррифии он хеле хуб аст.
Қудрати паём
Румиён 1:16-17 оятҳои калидӣ дар номаи Павлус мебошанд. Пеш аз он ки дар бораи қудрат сухан гӯяд, Павлус мегӯяд, ки ӯ аз Инҷили Масеҳ шарм намедошт. Мо шояд дар бораи шарм надоштан ҳангоми шукргузорӣ барои хӯроки худ дар тарабхона ё пӯшидани куртае, ки мегӯяд «Исо наҷот медиҳад», фикр кунем. Мутаассифона, шояд дуруст бошад, ки мо аз он ки ҳамчун масеҳӣ шинохта шавем, шарм медорем. Аммо Павлус аз он ки бо Масеҳи хоксор, маслубшуда ё бо ин одамони нафратшуда, ки аз ҷониби румиён аз табақаи пасттарин ҳисобида мешуданд, шинохта шавад, шарм намедошт.
Рум маркази қудрати ҷаҳонӣ буд, аммо Павлус ба мо мегӯяд, ки ин дар муқоиса бо «қудрати Худо барои наҷот» ҳеҷ чиз нест. Ин «динамити» Худост. Худо ин ҳақиқатҳои амиқро ба Павлус ошкор кард. Ӯ фаҳмид, ки Худои муқаддас, ки ба таври одилона ва мувофиқ метавонист ин ҷаҳони гумроҳро, ки барои шодии худ офарида буд, нобуд созад, ихтиёран ҳукми худро бар худ гирифт, то инсони гунаҳкор метавонад ба ҳузури Ӯ ояд. Ӯ ҳамаи инро бидуни олуда кардани муқаддасии худ анҷом дод. Чӣ тавр ин имконпазир аст? Ин аз сабаби Инҷили Худованд Исои мо имконпазир аст. Худо манбаи ин Инҷил аст, на инсон! Худо наметавонист моро танҳо бо қудрат наҷот диҳад, зеро масъалаи гуноҳ бояд ҳал мешуд. Исо он нархи даҳшатнокро пардохт кард, то мо метавонем бо Худо муносибат дошта бошем.
Ин наҷот барои ҳама дастрас аст, аммо танҳо онҳое, ки ба Худованд Исо имон доранд, аз он баҳра хоҳанд бурд. Мо наметавонем бигӯем: «Оҳ, Худо ҳамаро дӯст медорад, аз ин рӯ ман ба осмон меравам» ё «Ман он қадар бад нестам». Не, ин кор намекунад. Шумо бояд ба кори Масеҳ, Масеҳ, дар салиб – марги Ӯ, дафни Ӯ ва эҳёи Ӯ имон дошта бошед. Адолати Худо бо имон оғоз меёбад ва дар имон идома меёбад. Имони ибтидоӣ вуҷуд дорад, ки ба мо наҷот меорад ва ҳаёти имонии доимӣ вуҷуд дорад, яъне пайравӣ аз Худованд Исо дар тӯли ҳаёти худ. Павлус таълимоти худро бо иқтибос аз Ҳабаққуқ 2:4 тақвият медиҳад: «Одил бо имон зиндагӣ хоҳад кард».
Рад кардани паём
Румиён 1:18-3:20 насли инсонро мегирад ва онҳоро ба додгоҳи Худои зинда меорад. Ин арзёбии Худо аз инсоният аст – тасвире ин қадар равшан ва воқеӣ, ки шояд мо онро дидан нахоҳем. Барои ҳамаи онҳое, ки пешниҳоди адолати Худоро рад мекунанд, ин оятҳо ба мо нишон медиҳанд, ки натиҷаи даҳшатнок чӣ хоҳад буд.
Пас, дар ин ҷо Худо додгоҳро мегузаронад. Бале, Ӯ пок ва муқаддас аст. Ӯ ҳамон касест, ки Ҳабаққуқ дар бораи Ӯ навиштааст: «Ту [ХУДОВАНД] чашмони поктар аз он дорӣ, ки ба бадӣ нигоҳ кунӣ, ва ба шарорат нигоҳ карда наметавонӣ» (Ҳабаққуқ 1:13). Ин хислати Доварест, ки ҳукми комил ва беғаразона медиҳад.
Аввалин гурӯҳи одамоне, ки Худо бар онҳо ҳукм мебарорад, бутпарастон мебошанд, онҳое, ки бутпарастӣ мекунанд. Сипас Ӯ бар ахлоқгароён, одамони ба истилоҳ ахлоқӣ, ки аз ахлоқи худ фахр мекунанд, ҳукм мебарорад; ва сипас одамони диндор, онҳое, ки Каломи ошкоршудаи Худоро дар дасти худ доштанд.
Эволюционист иддао дорад, ки насли инсонӣ дар ҳоли болоравӣ аст – беҳтар ва беҳтар мешавад. Аммо ин бахши Румиён эълон мекунад, ки инсон бадтар ва бадтар мешавад. Ӯ дар ҳоли таназзул аст! Ӯ бехудо аст, ки хашми Худоро барангехтааст. Аҳамият диҳед, ки гуфта намешавад, ки хашми Худо дар оянда бар зидди бехудоён амалӣ хоҳад шуд, балки гуфта мешавад, ки он «аз осмон ошкор мешавад» (ояти 18). Хашми Худо бар зидди онҳое, ки Худоро аз ҳаёти худ хориҷ мекунанд, идома дорад. Чунин шахс дар асл мегӯяд: «Худоё, ман ба Ту ё Каломи Ту таваҷҷӯҳ надорам. Ман мехоҳам ҳаёти худро зиндагӣ кунам ва ман бо Ту ҳеҷ коре надорам». Ин гуна муносибат танҳо ба зиндагии беадолатӣ меорад. Пас, посухи Худо ба ин ҳолати чизҳо чист? Ӯ дар асл мегӯяд: «Агар ин аст он чизе ки шумо мехоҳед, шумо аз оқибатҳои исёни худ азоб хоҳед кашид».
Онҳо на танҳо бехудо ва беадолатанд, балки онҳо то ба дараҷае мерасанд, ки ҳақиқати Худоро саркӯб мекунанд: «Мо намехоҳем, ки он маълум шавад, мо онро дар хонаҳоямон, мактабҳоямон ё ҳатто дар калисоҳоямон намехоҳем!» Онҳо ҳақиқати Худоро як сӯ мегузоранд.
Оё ягон кас бе паём ҳаст?
Баъзеҳо шояд савол диҳанд: «Дар бораи бутпарастоне, ки дар ҷангали амиқи Африқо ё Амрикои Ҷанубӣ зиндагӣ мекунанд ва ҳеҷ гоҳ дар бораи Худо ё Библия нашунидаанд, чӣ гуфтан мумкин аст?» Румиён 1:19 мегӯяд: «Он чизе ки аз Худо маълум аст, дар онҳо зоҳир аст». Ҳар як инсон виҷдоне дорад, ки чӣ дуруст ва чӣ нодуруст аст, эълон мекунад.
Виҷдон вақте дида шуд, ки Одам ба Худо итоат накард ва аз дарахти дониши неку бад хӯрд. Ҳамин ки Одам ва Ҳавво аз он дарахт хӯрданд, «Он гоҳ чашмони ҳардуи онҳо кушода шуд, ва онҳо донистанд, ки бараҳнаанд; ва онҳо баргҳои анҷирро ба ҳам дӯхта, барои худ пӯшишҳо сохтанд. Ва онҳо овози Худованд Худоро шуниданд, ки дар боғ дар сардии рӯз роҳ мерафт, ва Одам ва занаш худро аз ҳузури Худованд Худо дар байни дарахтони боғ пинҳон карданд» (Ҳастӣ 3:7-8). Виҷдони гунаҳкори онҳо Одам ва Ҳавворо водор кард, ки аз Худо гурезанд. Онҳо аз Ӯ тарсиданд ва худро пинҳон карданд. Ин намунаи инсоният то имрӯз будааст. Ба ҷои он ки фурӯтанона ба Худо рӯ ба рӯ шавем, гуноҳи худро эътироф кунем ва дарк кунем, ки Худо воқеан моро дӯст медорад, инстинкти табиии мо ин аст, ки аз Ӯ гурезем. Ҳар кас медонад, ки ӯ дар назди Худои зинда, Офаридгор масъул аст. Аммо инсон то ҳол кӯшиш мекунад, ки «ҳақиқатро саркӯб кунад» (Румиён 1:18).
Виҷдон ягона шоҳиди Худо нест. Румиён 1:20 мегӯяд, ки офариниши Ӯ далели равшани табиат ва қудрати илоҳии Худост. Аз ин рӯ, барои ҳар як шахс далели дугонаи Худо дастрас аст: дохилӣ дар виҷдон ва берунӣ дар офариниш. Барои рафтори исёнгарона ҳеҷ баҳонае нест! Ҳукми ниҳоӣ дар бораи ҷаҳони беимон дар додгоҳи адолати Худо ин аст, ки онҳо гунаҳкоранд (Румиён 1:32) – дар назди Худои пок ва муқаддас гунаҳкоранд!
Паёмро гӯш кунед!
Ҳалли масъала чист? Инҷили Худованд Исои мо, Масеҳ! Марги Ӯ дар салиб метавонад гуноҳи моро бартараф кунад. Вақте ки гуноҳҳои мо бахшида мешаванд, мо чӣ қадар миннатдор буда метавонем. Мо метавонем бо Худо муносибат дошта бошем, ки мо ҳеҷ гоҳ дар асоси сазовориҳои худ наметавонистем.
Худо ҳатман гуноҳро фавран доварӣ намекунад, аммо ин маънои онро надорад, ки Ӯ онро нодида мегирад (Румиён 2:5). Дар асл, онҳо ҷамъ мешаванд. Ва, агар аз ҷониби гунаҳкор тавба набошад, тӯдаи гуноҳҳо то рӯзи хашми Худо, вақте ки ҳукмҳои одилонаи Ӯ ошкор хоҳанд шуд, афзоиш меёбад. Аммо Худоро барои Инҷили Ӯ шукр, ки барои ҳамаи онҳое, ки онро қабул мекунанд, дастрас аст ва он тӯдаи бузурги гуноҳҳоро аз байн мебарад.
Оё мо, ки имондорем, гунаҳкорем, ки Худо ё иродаи Худоро дар ҳаёти худ намехоҳем? Агар мо ба Рӯҳи Муқаддас иҷозат надиҳем, ки моро идора кунад, мо низ, аз сабаби табиати кӯҳнаи худ, шояд намехоҳем, ки Худо дар баъзе ҷанбаҳои ҳаёти мо иштирок кунад. Падар мехоҳад ба мо таълим диҳад, ки иродаи худро ба Ӯ таслим кунем. Танҳо як Мард буд, ки ҳамеша мехост иродаи Падари Худро иҷро кунад, ва он Яҳуша, Исои Масеҳ аст.
Барои имондор, Филиппиён 2:5 мегӯяд: «Бигзор ин фикр дар шумо бошад, ки дар Масеҳ Исо низ буд». Ақли худро бо чизҳое, ки ба Худованд Исои Масеҳ дахл доранд, пур кунед. Бигзор мо бештар ба Ӯ монанд бошем!
