Зоҳиршавӣ ё нишонаҳои Рӯҳи Муқаддас бар зидди тақлид дар калисо – Қисми 6
Асбоби итоаткори Худо дар хидмати мӯъҷизаҳо Мо дар рӯзҳои ошуфтагӣ зиндагӣ мекунем ва барои доштани фаҳмиши рӯҳонӣ бояд он чиро, ки Китоби Муқаддас таълим медиҳад, бодиққат баррасӣ кунем. Ин ба мо имкон медиҳад, ки фарқи байни:
Тӯҳфаҳое, ки Худо ҳамчун нишонаҳои мушаххас барои муаррифӣ ва оғози давраи нави масеҳият дод, ва Тӯҳфаҳое, ки Ӯ барои рӯзҳое, ки мо зиндагӣ мекунем, медиҳад.
«Пас, ман чизе дорам, ки фахр кунам» (Румиён 15:17 JND). Фахри Павлус дар Исои Масеҳ буд, ки Коргари бузург аз осмон дар ҳавворӣ дар рӯи замин амал мекард. Ҳамин тавр ӯ навишт: «Ман ҳама чизро ба воситаи Ӯ, ки маро қавӣ мегардонад, карда метавонам» (Филиппиён 4:13 NASB). Павлус (1:20) Онро, ки ба ӯ қувват дод, роҳнамоӣ кард ва дар ҳама чизҳои марбут ба манфиатҳои Худо кӯмак кард, бузург донист. Ҳавворӣ ҳамеша ҷалоли Худоро меҷуст. Чӣ қадар фарқ аз рафтори қаблии ӯ дар Яҳудият, вақте ки ӯ ба ҷалоли инсон тамаркуз мекард, ҳарчанд дар ном ба назар мерасид, ки ҷалоли Худоро меҷӯяд. Вақте ки Шоул, ки баъдтар бо номи Павлус маъруф шуд, ба Худо рӯ овард, ҷалол ё фахри ӯ танҳо дар Худованд – Исои Масеҳ – дар қудрати Ӯ, ки бо манфиатҳои Худо алоқаманд буд, буд: «Зеро ки ман ҷуръат намекунам, ки дар бораи чизҳое, ки Масеҳ ба воситаи ман ба амал наовардааст, сухан гӯям» (Румиён 15:18 JND). Павлус зарфи интихобшудаи Ӯ буд (Аъмол 9:15), чунон ки мо низ барои истифодаи Устод ҳастем.
«Масеҳ» маънои «Тадҳиншуда»-ро дорад, ва чунон ки мо бо Ӯ алоқамандем, барои ҷисм ё худ ҷой нест. Аз ин рӯ, мо бояд дар худ он чиро, ки аз ҷисм аст, доварӣ кунем, ҳузури Худоро дарк кунем. Танҳо пас, ҳамчун асбобҳои хоксор, Худованд метавонад моро чунон ки ба Ӯ писанд аст, истифода барад.
Хоҳиши сӯзони Павлус ин буд, ки барои Устод дастрас бошад: «Аз ин рӯ, мо ҳадафи худро мегузорем, хоҳ ҳозир бошем, хоҳ ғоиб, ба Ӯ писанд оем» (2 Қӯринтиён 5:9 NKJV). Ин маънои онро надорад, ки Худованд ба воситаи мо ҳамон корҳоеро мекунад, ки ба воситаи Павлус кард, аммо мо бояд барои Устод дастрас бошем. Он чиро, ки Худо истеҳсол мекунад, он чизест, ки воқеан муҳим аст, ва ин маънои раванди доимии кори Худо дар моро дорад. Ин дар муқоисаи назаррас бо он чизест, ки мо ҳамчун гунаҳкорон будем ва карда будем. Ин инчунин дар муқоиса бо он чизест, ки инсон дар ҷисм ҳамчун қалбакӣ, тақлид ё дигар чизҳо истеҳсол мекунад, ки ҳеҷ гоҳ Худоро писанд карда наметавонад (ниг. Румиён 8:8; Ибриён 11:6).
Павлус ва «итоати имон»
Ҳавворӣ ба асбобе табдил ёфт, ки ба воситаи он Худо барои итоати халқҳо, яъне одамон аз байни ғайрияҳудиён, ки ҳамчун посухи имон бовар карданд ва итоат карданд, кор мекард. Ин итоат нест аз халқҳо, бо артикли муайян, зеро ин танҳо дар ҳукмронии ҳазорсолаи ояндаи Масеҳ хоҳад буд, вақте ки ҳамаи халқҳо ба Худованд Исо тобеъ хоҳанд шуд. Рӯзи файз, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, бо итоати онҳое, ки гирифта шудаанд, қайд карда мешавад. аз байни халқҳо – шахсоне, ки бовар мекунанд ва итоат мекунанд. Ин сир «барои итоати имон ба ҳамаи халқҳо» маълум карда шудааст (Румиён 16:26 JND, ниг. 1:5).
Зеро чунон ки ба воситаи нофармонии як мард бисёриҳо гунаҳкор шуданд, ҳамин тавр ба воситаи итоати Як бисёриҳо одилона хоҳанд шуд (Румиён 5:19 KJV).
Итоати Масеҳ ҳама чизро тағйир дод, зеро танҳо дар ин асос Худо метавонад баракат диҳад. Аз ин рӯ, дар имондор бояд итоати имон бошад – посух додан ба кори анҷомёфтаи Масеҳ, то ки барои Худо мева бошад. «Оё намедонед, ки ба ҳар кӣ худро ғулом барои итоат медиҳед, шумо ғуломи Ӯ ҳастед, ки ба Ӯ итоат мекунед, хоҳ гуноҳ ба марг, хоҳ итоат ба адолат?» (Румиён 6:16 JND).
Калимаи «итоат» (ҳупако) инчунин дар Румиён 15:18 ва 16:19 – дар маҷмӯъ ҳафт маротиба дар Румиён – пайдо мешавад ва худро дар сухан ва амал ифода мекунад. Оё ин дар ҳаёти мо воқеан чунин аст? Воқеият барои Худо аз нишонаҳо ва мӯъҷизаҳои имрӯза, ки ба мо ҳамчун намоишҳои аҷиб ва сенсатсия маълуманд, муҳимтар аст (ниг. Юҳанно 2:23-25, 4:48; 1 Қӯринтиён 1:21-24).
Хидмати таҳкурсӣ анҷом ёфт – дигар ба нишонаҳо ниёз нест
Павлус комилан ба Худованд Исои Масеҳ дар осмон ва ба Рӯҳи Худо (Румиён 15:19), ки ба воситаи ӯ кор мекард, такя мекард. Антиохия шаҳрест дар Сурияи имрӯза, ки Павлус ва Барнаббо пеш аз он ки Рӯҳи Муқаддас онҳоро ба сафари аввалини миссионерии худ фиристод (Аъмол 11:25-26, 13:1-4) ва ба он ҷо баргаштанд (14:26-28), хидмати муҳим доштанд. Аз он ҷо, маркази миссияҳо дар байни халқҳо, Павлус сафарҳои дуюм (15:30,40) ва сеюми худро (18:22-23) оғоз кард.1
Павлус ба Ерусалим мухтасар ташриф оварда буд, эҳтимол аз сабаби бори гарони худ барои ҷамъоварии кӯмак барои камбағалон дар шаҳр, вақте ки ӯ сафари сеюми миссионерии худро оғоз кард. Сипас ӯ дар Эфсӯс се сол кор кард. Аз Эфсӯс, ӯ тавассути қисматҳои Туркияи имрӯза ба Македония ва минбаъд ба шимол ба Иллирикум, ҷое, ки ӯ шояд дар сафари дуюми худ тақрибан 1500 мил шимолтар аз Ерусалим буд, сафар кард. Сипас ӯ ба Ахайя, ё Юнон баргашт. Дар роҳи бозгашт, вақте ки ӯ Румиёнро дар Қӯринт менавишт, Павлус калимаи «давр»-ро (Румиён 15:19) истифода бурд, зеро ӯ боло рафта буд ва ҳоло бармегашт. Ин як сафари даврӣ бо идеяи анҷомёбӣ буд: «Ман хидмати Инҷили Масеҳро иҷро кардам» (15:19 ESV). Ба ибораи дигар, хидмате, ки ба Павлус супурда шуда буд, бояд як хидмати комил бошад (Қӯлассиён 1:25-ро баррасӣ кунед). Ӯ танҳо як қисми он чиро, ки ба ӯ дода шуда буд, иҷро накард; ӯ тамоми маслиҳати Худоро ба имондорон дар Эфсӯс пешниҳод кард (Аъмол 20:27) ва рисолати худро дар бораи хушхабар – Инҷили Масеҳ,2 Инҷили Худо – иҷро кард. Ҳавворӣ ба Масеҳ дар ҷалол ҳамчун паём ва ҳамчун Паёмбар ишора кард, зеро Ӯ Хушхабар ва Муждарасони он аст (Эфсӯсиён 2:17).
Таҳкурсии анҷомёфта тасдиқи Худо
Павлус ҳадафи худро ҳамчун «ҳадаф барои эълон кардани хушхабар» тавсиф кард (Румиён 15:20 JND). Калимаи «ҳадаф» («кӯшиш кард», KJV) маънои онро дорад, ки ин шӯҳрати Павлус дар садоқати комил ба Худованд буд, ки ин хидматро таҳти роҳбарии Рӯҳ иҷро кунад. Қудрати Худо онро тавассути нишонаҳо ва мӯъҷизаҳо ҳамроҳӣ мекард. Баъдтар Павлус навишт: «Ман муборизаи некро мубориза бурдам» (2 Тимотиюс 4:7), тасдиқ кард, ки ӯ кори худро бо кӯмаки Худованд анҷом додааст (ояти 17). Ин дар минтақаҳое анҷом дода шуд, ки қаблан номи Масеҳ дар онҳо зикр нашуда буд, «то ки ман бар таҳкурсии дигар кас бино накунам» (Румиён 15:20). Вақте ки ӯ Инҷилро пешниҳод кард, Павлус таҳкурсиро мувофиқи Худо мегузошт, ки дигар таҳкурсӣ (1 Қӯринтиён 3:10-11) истисно мекард, дар ҳоле ки масъулияти инсонро дар бораи чӣ гуна бино кардан бар он таҳкурсӣ нигоҳ медошт (оятҳои 12-17).
Таҳкурсӣ Масеҳ аст, ки Худо ва Инсон аст, зеро Калом ҷисм шуд, дар ҳоле ки абадӣ Писари абадӣ як сирри муборак аст (1 Тимотиюс 3:16). Масеҳ – Он ки аз ҷониби Павлус пешниҳод шудааст, ҳеҷ гоҳ аз кори Ӯ ҷудо карда намешуд. Аз ин рӯ, таҳкурсие, ки Павлус гузошт, Масеҳ аст. ва кори анҷомёфтаи Ӯ, ки бе он ҳеҷ кас наҷот ёфта наметавонад ё таҳкурсии ҳақиқӣ гузошта наметавонад. Кори Масеҳ хидмати заминии Ӯ, марг, эҳё, сууд, баландбардорӣ ва нишасти ҳозираи Ӯ дар ҷалол, инчунин хидмати осмонии кунунии Ӯро дар бар мегирад. Ин таҳкурсӣ (Эфсӯсиён 2:20) аз ҷониби ҳаввориён Матто, Петрус, Юҳанно ва Павлус, ҳамроҳ бо пайғамбарони Аҳди Ҷадид, ки бо онҳо Марқӯс ва Луқо кор мекарданд, гузошта шудааст. Дигарон Яъқуб ва Яҳудоро дар бар мегиранд, ки бо ҳаввориён ва пайғамбарони ғайринависанда комилан мувофиқанд.
Таҳкурсии анҷомёфта – дигар ба нишонаҳо ва мӯъҷизаҳо ниёз нест
Павлус худро бо Дувоздаҳ нафар муаррифӣ кард, ки эътироф карданд, ки хидмати ӯ бо Масеҳи ҷалолёфта ва эҳёи Ӯ алоқаманд аст, дар ҳоле ки хидмати онҳо бо Худованд дар рӯи замин буд (ниг. Ғалотиён 1–2). Ҳарчанд аз онҳо фарқ дошт, Павлус бо онҳо кор мекард, худро хурдтарини ҳаввориён меномид, ва онҳо бо Павлус кор мекарданд. Ҳамин тавр, таҳкурсӣ гузошта шудааст ва ҳатто дар ин рӯзҳои нокомиҳои Калисо (2 Тимотиюс 2:19) боқӣ мемонад, зеро он ҳеҷ гоҳ тағйир ёфта наметавонад.
Калимаҳои «таҳкурсӣ», «бунёд» ё «асос» инчунин барои имондорон истифода мешаванд, зеро ҳама бояд дар ҳақиқат, ба таври инфиродӣ ва дастаҷамъӣ, мустаҳкам ва асоснок бошанд (ниг. дуои Павлус дар Эфсӯсиён 3:14-21). Мафҳуми таҳкурсӣ дар тамоми Навиштаҳо муҳим аст: дар офариниш, наҷот ва ҷаҳони оянда. Ин аст, ки Худо чӣ гуна кор мекунад, бо таҳкурсӣ барои иҷрои нақшаҳои худ.
Павлус бо Худо мувофиқ буд, вақте ки гуфт, ки ҳеҷ кас наметавонад таҳкурсии дигар гузорад. Ин вазифа ба ҳамаи ҳаввориён супурда шуда буд, чунон ки мо ҳоло дидем, аммо Павлус ин вазифаро анҷом дод (ниг. Эфсӯсиён 3; Қӯлассиён 1; Аъмол 20:27), дар ҳамкорӣ бо ҳаввориён ва пайғамбарон (Ғалотиён 1–2; 1 Қӯринтиён 15:10-11) кор мекард. Павлус илова кард «чунон ки навишта шудааст» ва Аҳди Қадимро иқтибос овард, то ҳадафи хидмати худро нишон диҳад: «Ба онҳое, ки дар бораи Ӯ чизе гуфта нашуда буд, онҳо хоҳанд дид» (Румиён 15:21 JND, иқтибос аз Ишаъё 52:15). Ишаъё 65:1 фикри шабеҳ дорад. Худо ин хидмати таҳкурсиро тасдиқ карда буд ва дигар ба нишонаҳо ва мӯъҷизаҳои оммавӣ барои мустаҳкам кардан ё тасдиқ кардани он ниёз набуд. Вақте ки Худо имрӯз тӯҳфаҳо медиҳад, онҳо вазифаи дигар доранд, на ҳамчун нишонаҳо, балки ҳамчун кӯмак.
ЭЗОҲҲО
- Павлус мегӯяд, ки ӯ аз Ерусалим рафт (Румиён 15:19), ки ин зиддият нест. Пеш аз оғози сафари сеюми худ (Аъмол 18:22-23), ӯ ба Ерусалим мухтасар ташриф овард – «ӯ боло рафт» маънои ба Ерусалим рафтанро дорад – пас аз он ӯ ба Антиохия рафт.
- Ин истилоҳи махсус ҳашт маротиба пайдо мешавад (Румиён 15:19; 1 Қӯринтиён 9:12; 2 Қӯринтиён 2:12, 9:13, 10:14; Ғалотиён 1:7; Филиппиён 1:27; 1 Таслӯникиён 3:2).
