«Бинобар ин, подшоҳ Агриппо, ман ба рӯъёи осмонӣ беитоат набудам.» (Аъмол 26:19)
Худо ҳама чизро бо сабабе анҷом медиҳад. Худо Шоули Тарсусро дар роҳи Димишқ бо мақсаде вохӯрд (Аъмол 9:1-9). Шоул нақша дошт, ки масеҳиёнро таъқиб кунад, аммо вохӯрии ӯ бо Масеҳ ӯро абадӣ тағйир дод. Худо дар он вохӯрӣ бештар аз наҷот додани Шоул аз гуноҳаш кор кард. Худо ба ошкор кардани иродаи худ барои ҳаёти Павлус оғоз кард. Вазифаи Худо барои Павлус равшан буд:
«Ӯ зарфи интихобшудаи Ман аст, то номи Маро дар назди халқҳо, подшоҳон ва фарзандони Исроил бардорад. Зеро Ман ба ӯ нишон медиҳам, ки барои номи Ман чӣ қадар чизҳоро бояд азоб кашад» (Аъмол 9:15-16).
Нақшаи Худо барои Павлус, ки тавассути рӯъё ошкор шуд, ҳам шаҳодат додан дар назди подшоҳон ва ҳам азоб кашиданро дар бар мегирифт. Павлус бояд аз ҳаяҷони иҷрои мӯъҷизаҳо, мавъиза ба издиҳоми зиёд ва таъсиси калисоҳо лаззат мебурд. Аммо Павлус инчунин бояд сангсор мешуд, киштиаш ғарқ мешуд, тозиёна мехӯрд, масхара мешуд, алайҳи ӯ тавтиа мешуд ва зиндонӣ мешуд (2 Қӯринтиён 11:23-28). Оё мо ин қисми вазифаи ӯро ба мисли қисми аввал ба осонӣ қабул мекардем?
Мо ҳеҷ гоҳ намешунавем, ки Павлус аз супориши худ аз Худо шикоят кунад. Ӯ ҳеҷ гоҳ напурсид, ки ба ӯ нақше мисли Петрус, ё Яъқуб, ё Юҳанно дода шавад (Ғалотиён 2:9-10). Барои Павлус кофӣ буд, ки ба ӯ ҳар коре дар салтанати Худо дода шавад. Вақте ки ӯ ба охири хидмати худ наздик мешуд, Павлус метавонист ба подшоҳ Агриппо далерона изҳор кунад: «Ман ба рӯъёи осмонӣ беитоат набудам.»
Оҳ, ки мо истодагарӣ ва садоқати Павлусро ба иродаи Падар дошта бошем! Чӣ қадар шодӣ ҳаст, на танҳо дар имони масеҳии худ хуб оғоз кардан, балки инчунин бо садоқат ба анҷом расонидан! Ин хоҳиши Худост, ки ҳар яки мо дар охири ҳаёти худ битавонем бигӯем: «Ман беитоат набудам.»
