Супориши таъхирнопази Павлус ба Тимотиюс ва имондорони имрӯза

Супориши Павлус ба Тимотиюс

«Аммо ту, эй марди Худо, аз ин чизҳо гурез ва аз паи • адолат • худотарсӣ • имон • муҳаббат • сабр • фурӯтанӣ бош». —1 Тимотиюс 6:11 NKJV

Павлус ҳамчун падари рӯҳонии Тимотиюс ду нома навишт, то ӯро ба истодагарӣ дар имон ва коре, ки Худо ба ӯ супурда буд, ташвиқ кунад. Дар ин номаҳо Павлус ба Тимотиюс бисёр «супоришҳо» дод. Аммо дар 1 Тимотиюс 6:11 Павлус бори аввал ҷонишини таъкидии юнониро барои «ту» истифода бурд.

Ин маънои онро дошт, ки барои Тимотиюс ба он чизе ки Павлус менавишт, бодиққат будан хеле муҳим буд ва ба ин васила барои ҳар касе, ки мехоҳад мард ё зани Худо бошад, муҳим мегардад.

Худованд Павлусро барои барқарор кардани шаҳодат дар Эфсӯс, ҷое ки кори миссионерии расул ба авҷи худ расид, истифода бурд (Аъмол 19:10,20). Расул пирони калисои Эфсӯсро бо ашк дар бораи чӯпонони дурӯғин, ки имондоронро пас аз рафтанаш гумроҳ мекарданд, огоҳ карда буд (Аъмол 20:28-31). Аз ин рӯ, ӯ Тимотиюсро дар он ҷо гузошт, то корро идома диҳад (1 Тимотиюс 1:3; Аъмол 20:20,27). Дар номаи аввали худ Павлус ба Тимотиюс фаҳмонд, ки чӣ тавр ӯ бояд бо ин муаллимони дурӯғин тавассути таълим ва нишон додани ҳақиқат тавассути рафтори дуруст ва худотарсона дар калисо муқобилат кунад (1 Тимотиюс 3:14-16).

Вақте ки ӯ номаи худро ба итмом расонд, Павлус дар насиҳатҳои худ ба Тимотиюс мустақимтар шуд: на «ту бояд» (1 Тимотиюс 3:15), балки «ту бояд» (1 Тимотиюс 6:11), пас аз он «ман аз ту хоҳиш мекунам» (ояти 13) ва бо муроҷиати шахсӣ «Эй Тимотиюс» (ояти 20) ба итмом расид. Татбиқи доимии шахсӣ ба худотарсӣ ягона роҳе буд, ки Тимотиюс дар вазъияти душманонаи дар Эфсӯс инкишофёбанда муваффақ мешуд. «Ба худ ва ба таълим бодиққат бош. Дар ин истодагарӣ кун, зеро бо ин кор ҳам худро ва ҳам шунавандагони худро наҷот медиҳӣ» (1 Тимотиюс 4:16 ESV).

Бо истифодаи «пайравӣ кун» (KJV) дар 1 Тимотиюс 6:11 ба ҷои «аз паи» (NKJV), супориши Павлус ба ду масъалаи асосӣ тақсим шуд: «аз ин чизҳо гурез» ва «аз паи» чизҳои дигар бош.

1. Гурез!

«Аммо ту, эй марди Худо, аз ин чизҳо гурез».

Ман як воизро дар бораи Юсуф ва зани Путифар дар ёд дорам. Ӯ гуфт: «Дар зиндагӣ ҳолатҳое ҳастанд, ки шумо бояд гурезед! Он рӯз Юсуф худро дар яке аз ин ҳолатҳо ёфт ва гурехт». Дастури Павлус ба Тимотиюс чунин буд. Ман ва шумо набояд бо «ин чизҳо» рӯ ба рӯ шавем, мо бояд то ҳадди имкон аз онҳо гурезем.

Дар заминаи наздик «ин чизҳо» тамаъкорӣ ва ҳасад бо ҳама бадиҳои ҳамроҳи онҳо мебошанд, ки муҳаббати пул намунаи барҷастаи он аст. Ҳасад бутпарастӣ аст (Қӯлассиён 3:5), яъне он ҷои олии Худоро дар ҳаёти имондор иваз мекунад. Худованд Исо гуфт: «Ҳеҷ хизматгор наметавонад ба ду оғо хизмат кунад, зеро ё якеро нафрат мекунад ва дигареро дӯст медорад, ё ба яке содиқ мемонад ва дигареро нафрат мекунад. Шумо наметавонед ба Худо ва пул хизмат кунед» (Луқо 16:13 ESV). Подшоҳ Пул дар ҷаҳони мо ҳукмронӣ мекунад. Одамон аз музди меҳнат ё он чизе ки доранд, қаноатманд нестанд. Онҳо пули бештар мехоҳанд, то моликияти бештар ба даст оранд ва фароғатҳои худро васеъ кунанд. Аз ин рӯ, қимор ва лотереяҳо хеле маъмуланд. Баръакс, Павлус ба Тимотиюс дар бораи фоидаи бузурги худотарсӣ бо қаноатмандӣ маслиҳат дод (1 Тимотиюс 6:6-8).

Дар заминаи васеътари 1 Тимотиюс 6, «ин чизҳо» таълимоти дурӯғинро дар бар мегиранд, ки хилофи таълимоти аз ҷиҳати рӯҳонӣ солимтари Худованд ва расулони Ӯ мебошанд (ояти 3). Ин «таълимоти гуногун» дорои потенсиали дур кардани имондорон аз амалияи худотарсӣ мебошанд. Онҳо:

• Худро дар қоидаҳо ва муқаррарот зоҳир мекунанд, ки имондоронро аз озодии ҳақиқӣ, ки дар Масеҳ доранд, маҳрум мекунанд (1 Тимотиюс 4:1-7),
• Аз рӯи пайдоиш аслан бад ҳастанд, ва
• Пешниҳод мекунанд, ки бо амалӣ кардани худотарсии худ фоидаи молиявӣ вуҷуд дорад (1 Тимотиюс 6:5).

Чизҳои дигаре, ки Тимотиюс бояд аз онҳо гурезад, мағрурӣ ва бадиҳои алоқаманди муаллимони худхоҳ (ояти 4), фасод ва нопокӣ, ки онҳо меоранд (ояти 5), рӯҳи норозӣ (оятҳои 6-8) ва нафсонияти беақлона ва зараровар (ояти 9) буданд.

Дар заминаи нома дар маҷмӯъ, «ин чизҳо» ҳамаи таълимоти фиребанда ва гумроҳкунандаро бо амалҳои бади ҳамроҳи онҳо дар бар мегиранд, ки калисои Эфсӯс аз ҷониби «баъзеҳо» ба онҳо дучор мешуд. Аз ин рӯ, «ин чизҳо» метавонанд ҳамчун ҳама гуна таълим ё амале муайян карда шаванд, ки нияти поки пешбурди сарпарастии Худоро, ки аз имон аст, надорад (1 Тимотиюс 1:4). Таълими аз ҷиҳати рӯҳонӣ солим ҳамеша ҳадафи тавлиди муҳаббатеро дорад, ки «аз дили пок ва виҷдони нек ва имони самимӣ бармеояд» (1 Тимотиюс 1:5). Дар аввал, Тимотиюс бояд бо муаллимони дурӯғин рӯ ба рӯ мешуд ва аз ваколати Худододаи худ истифода мебурд, то онҳоро амр диҳад, ки таълимоти дигарро наомӯзанд (1 Тимотиюс 1:3). Агар онҳо ба амрҳои ӯ гӯш намедоданд, пас ӯ бояд аз онҳо «гурезад». Ӯ набояд бо онҳо ҳеҷ коре медошт; ва ӯ бояд ин муаллимонро рад мекард (1 Тимотиюс 4:7), рад мекард (1 Тимотиюс 5:11), аз онҳо дур мешуд (1 Тимотиюс 6:5), канорагирӣ мекард (1 Тимотиюс 6:20; 2 Тимотиюс 2:16) ва худро аз онҳо пок мекард (2 Тимотиюс 2:21). Аммо дар тамоми ин муддат ӯ бояд дар чизҳое, ки аз Павлус омӯхта буд, таълим доданро идома медод (1 Тимотиюс 3:14).

2. Пайравӣ кун!

«Аммо ту, эй марди Худо ... аз паи адолат, худотарсӣ, имон, муҳаббат, сабр, фурӯтанӣ бош». — 1 Тимотиюс 6:11 KJV

Павлус медонист, ки Тимотиюс «марди Худо» аст, ки аз паи падари рӯҳонии худ меравад ва аллакай ин шаш чизи амалиро нишон медод. Аммо Тимотиюс бояд ин корро идома медод. Мо низ бояд онҳоро ҳадафи худ дар шогирдӣ қарор диҳем. Ин шаш чиз ба се гурӯҳ тақсим мешаванд:

• Адолат ва худотарсӣ, ки ба Худо нигаронида шудаанд,
• Имон ва муҳаббат, ки ботинӣ ҳастанд, ва
• Сабр ва фурӯтанӣ, ки зоҳирӣ ҳастанд.

Адолат ин зиндагӣ кардан ба таври дуруст дар назди Худо ва мувофиқи он чизе ки Ӯ талаб мекунад, мебошад. Ин хислати дуруст будан дар назари Ӯст. Намунаи он истифодаи сарват ба таври дуруст хоҳад буд (оятҳои 17-19). Адолат як қисми худотарсӣ аст – муносибати ҳамеша кӯшиш кардан ба зиндагӣ ба тавре ки ба Худо писанд аст – ва ба тамоми тарзи ҳаёти имондор дахл дорад. Ин доштани ҳиссиёт ё огоҳӣ аз Худо ва он чизе ки ба Ӯ дар ҳама чизе ки фикр мекунад ва мекунад, тааллуқ дорад. Тарзи зиндагӣ бояд бо эътирофи имон ба Худо мувофиқ бошад. 1 Тимотиюс 1:5 унсурҳои заруриро барои пайравӣ аз худотарсӣ нишон медиҳад:

• Дили пок – ақл ва иродаи ман, ё ниятҳои ман, бояд ба иродаи Худо мувофиқ бошанд.
• Виҷдони нек – ман бояд ҳассос бошам, то дар ҳаёти ман чизе набошад, ки Худо онро тасдиқ накунад.
• Имони самимӣ – дар бораи имони ман набояд чизе риёкорона ё қалбакӣ бошад. Ман наметавонам Худоро фиреб диҳам. Ман набояд чизеро аз дигарон пинҳон кунам. Ман бояд як масеҳии ҳақиқӣ бошам.

Имон ин боварӣ ба Худо ва эътимод ба Каломи Ӯст. Аз паи имон рафтан маънои онро дорад, ки ман бовар дорам, ки ҳар чизе ки дар Навиштаҳост, аз Худо илҳом гирифта шудааст (2 Тимотиюс 3:16). Ман қабул мекунам, ки онҳо бехато ҳастанд – бидуни як хато. Аз ин рӯ, агар байни фалсафаҳо, ё «илм»-и одамон ва Навиштаҳо ягон ихтилоф вуҷуд дошта бошад, ман ба Худо бовар мекунам, на ба одамон. Ман медонам, ки Худо дурӯғ гуфта наметавонад ва Навиштаҳо барои ҳама ҷанбаҳои имон ва амалия комилан кофӣ мебошанд.

Муҳаббат қувваи дигари ботинии худотарсӣ аст. Аз паи муҳаббат рафтан ин аст, ки муҳаббате, ки Худо ба дили ман рехтааст, маро фаро гирад (Румиён 5:5). Ин муҳаббат низ бояд дар ҳаёти ман дида шавад. Павлус дар 1 Қӯринтиён 13 тасвир мекунад, ки он чӣ гуна амал мекунад. Имон ва муҳаббат якҷоя хусусиятҳои барҷастае мебошанд, ки бояд дар ҳаёти имондор ҳукмронӣ кунанд (1 Таслӯникиён 3:6, 1 Таслӯникиён 5:8; 1 Тимотиюс 1:14, 1 Тимотиюс 2:15; 2 Тимотиюс 1:13; Ваҳй 2:19).

Сабр маънои истодагариро дорад. Ҳамин тавр, аз паи сабр рафтан ин аст, ки сарфи назар аз озмоишҳо ва ҳолатҳои зиндагӣ – новобаста аз хислати онҳо – идома додан. Фурӯтанӣ маънои нишон додани табъи мулоимро дорад ва он махсусан ҳангоми муқобилат бо муаллимони дурӯғин ва парешонкунандагон зарур аст (2 Тимотиюс 2:24-25).

3. Мубориза бар!

«Муборизаи неки имонро мубориза бар». —1 Тимотиюс 6:12 ESV

Супориши Павлус ба Тимотиюс дар ояти 12 бо амри дигаре, ки амали доимиро талаб мекунад, идома меёбад. Расул ӯро дар бораи онҳое, ки:

• Аз имон дур мешаванд (1 Тимотиюс 4:1),
• Имонро бо тарзи ҳаёти худ инкор мекунанд (1 Тимотиюс 5:8),
• Аз имон дур мешаванд ё саргардон мешаванд (1 Тимотиюс 6:10),
• Аз имон дур мешаванд ва хато мекунанд (1 Тимотиюс 6:21), ё
• Номуносиб мешаванд («ношоям» дар KJV), ки ақли фасодзада доранд (2 Тимотиюс 3:8).

Ӯ инчунин маслиҳат дод, ки ҷанги масеҳӣ идома хоҳад ёфт ва бадтар хоҳад шуд, аз ин рӯ Тимотиюс набояд аз мубориза бар зидди онҳо даст кашад (2 Тимотиюс 3:13-14, 2 Тимотиюс 4:1-5). Аз ин рӯ, Тимотиюс бояд ҳамаи ин амрҳоро аз Павлус то зуҳури Худованди мо Исои Масеҳ иҷро мекард (1 Тимотиюс 6:13-14). Тимотиюс бояд имонро бо дастгирӣ кардани ҳаёти ҷовидонӣ (ояти 12) ва бо ҳифзи амонати ҳақиқат, ки ба ӯ супурда шуда буд (ояти 20, инчунин 2 Тимотиюс 1:13-14) нигоҳ медошт. Мубориза инчунин муқобилат бо суханони беэҳтиромона ва зиддиятҳои ҳамаи «ҳамадонҳо»-и дурӯғинро дар бар мегирифт (оятҳои 20-21).

Ниҳоят, Ба Ҳама Мардон Ва Занони Худо

Ин супоришҳое, ки ба Тимотиюс дода шудаанд, ҳамаи мардуми Худоро, ки номаҳои Павлусро мехонанд, ба чолиш мекашанд. Мисли Тимотиюс мо бояд истодагарӣ кунем ва барои Худо ва ҳақиқати Ӯ зиндагӣ кунем. «Дар файзе, ки дар Масеҳ Исост, қавӣ бош» (2 Тимотиюс 2:1).

ЭЗОҲҲО

1. Дигар истифодаҳои ҷонишини таъкидӣ дар номаҳои Павлус ба Тимотиюс дар 2 Тимотиюс 1:18, 2 Тимотиюс 2:1,3, 2 Тимотиюс 3:10,14, 2 Тимотиюс 4:5,15 пайдо мешаванд. Ниг. Аҳди Ҷадиди Англисӣ-Юнонӣ аз Томас Нюберри.
2. «Агар касе» (оятҳои 3-5) ва «Аммо онҳо ... баъзеҳо» (оятҳои 9-10) -ро бо «Аммо ту, эй марди Худо» (ояти 11) муқоиса кунед.
3. Тарҷумаҳои аслии он чунин хоҳанд буд: 1) «гурехтанро идома деҳ», 2) «пайравӣ карданро идома деҳ» ва 3) «мубориза бурданро идома деҳ». Инчунин 2 Тимотиюс 2:22-ро ниг.
4. Дар 1 Тимотиюс 1:3,6,19, 1 Тимотиюс 4:1, 1 Тимотиюс 5:15,24, 1 Тимотиюс 6:10,21; 2 Тимотиюс 2:18.

Барои ташвиқ кардани мо ба иҷрои ин супориш, расул ба мо хотиррасон кард, ки мо дар назари Касе зиндагӣ мекунем, ки «ҳама чизро дар зиндагӣ нигоҳ медорад» (1 Тимотиюс 6:13 JND). Оё Ӯ наметавонад худро нигоҳ дорад, новобаста аз он ки муноқишаи сахте, ки онҳо бояд аз сар гузаронанд? Ғайр аз ин, агар мо ба садоқат даъват шуда бошем, фаромӯш накунем, ки мо зери назари Касе ҳастем, ки дар муноқиша аз мо пеш гузаштааст. Ӯ низ – дар ҳузури зиддияти гуноҳкорон, ҳасад ва таҳқир – дар садоқати мутлақ ба Худо амал кард, дар ҳоле ки ҳақиқатро бо сабр ва фурӯтанӣ нигоҳ дошт ва ба ин васила Ӯ шаҳодати нек дод. Ғайр аз ин, садоқат мукофоти худро хоҳад дошт. Аз ин рӯ, амр бояд то зуҳури Исои Масеҳ беайб ва беайб нигоҳ дошта шавад. Шарафи зуҳури Ӯ бо худ ҷавоберо ба ҳар як садоқати хурди мо меорад, зеро, дар ҳақиқат, он ҷавоби пуршараф ба садоқати комили Масеҳ хоҳад буд. Он гоҳ, вақте ки Касе, ки одамон ӯро таҳқир карданд, таҳқир карданд ва салиб заданд, дар ҷалол зоҳир мешавад, на танҳо ҷавоби пурра ба ҳама садоқати Ӯ, балки намоиши пурраи ҳама чизе ки Худост, хоҳад буд. Он чизе ки аллакай ба имон ошкор шудааст, ба тамоми ҷаҳон зоҳир хоҳад шуд! Онҳое, ки хонаи Худоро ташкил медиҳанд, метавонанд дар шаҳодат додан барои Худо ноком шаванд. Марди Худо метавонад Худоро танҳо ба андозае нишон диҳад. Аммо дар Масеҳ намоиши пурраи Худо барои ҷалоли абадии Ӯ хоҳад буд. —Ҳамилтон Смит (мутобиқшуда)