Сулҳ ҳоло!
«Кош ман сулҳ медоштам!» Ин фарёди умумии тамоми замин ва қалби инфиродӣ аст. Сулҳро дар куҷо ёфтан мумкин аст? Баъзеҳо сулҳи ботинӣ доранд, аммо чӣ гуна? Биёед ба як ҳодисаи муҳим дар таърихи Исроил назар андозем ва баъзе муқоисаҳо кунем.
Амри Худо – Интихоби Фиръавн
«Бигзор қавми Ман бираванд» (Хуруҷ 8:1 NKJV). Ин паёмро Худо тавассути Мусо ба Фиръавн, ки Исроилро ғулом карда буд, гуфт. Фиръавн рад кард ва ба Худо «не» гуфт. Ӯ интихоби худро кард. Дар натиҷа, ҳукм бар тамоми замин эълон шуд. «Мусо гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: «Тақрибан нисфи шаб Ман ба миёни Миср мебароям: ва ҳамаи нахустзодагон дар замини Миср хоҳанд мурд»» (Хуруҷ 11:4-5).
Амри Худо – Интихоби Исроил
Исроил дар назари Худо азиз ва ба Ӯ маҳбуб буд. Ӯ барои онҳо нақша ва мақсад дошт. Худо ба Мусо ва Ҳорун сухан гуфт ва ба онҳо дар бораи ягона роҳи гурези қавми Исроил аз ин ҳукми марги нахустзодагон, ки бар тамоми замини Миср буд, хабар дод.
Дастур:
Ҳар як оила бояд барра, барраи комилро гирифта, «Фисҳро забҳ кунад» (Хуруҷ 12:21). Барра Фисҳ буд. Хуни барра бояд ба боло ва ду сутуни паҳлӯи ҳар як хона молида шавад, ва «ҳеҷ яке аз шумо то субҳ аз дари хонаи худ набарояд» (Хуруҷ 12:22).
- Ваъда: Қабули роҳи Худо сулҳ овард! «Ва хун барои шумо нишонае бар хонаҳое хоҳад буд, ки шумо дар он ҳастед. Ва вақте ки Ман хунро бинам, аз шумо мегузарам; ва вабо бар шумо нахоҳад буд, то шуморо нобуд кунад, вақте ки Ман замини Мисрро мезанам» (Хуруҷ 12:13). Хуни бар дар, ки аз ҷониби сардори хонавода молида шуда буд, ба оила ва ба нахустзодагон сулҳ ва итминон овард, ки онҳо дар амон ҳастанд.
- Интихоби инфиродӣ: Мардум Каломи Худоро, ки ба Мусо дода шуда буд, шуниданд. Интихоб аз онҳо буд, ки итоат кунанд ё итоат накунанд, хуни барраро моланд ё намоланд. Ҳарчанд барои ҳар як оила дар Фисҳ баррае буд, бо хуни барра бар дар, аммо ҳар як узви оила интихобе дошт. Ҳар як масъулият дошт, ки таъмини ҳифз ва қабули Худоро қабул кунад ё рад кунад.
- Ҳама дар паноҳи хуни бар дар дар амон буданд. Аммо агар ягон узви оила дастури Худоро рад карда, фикр мекард, ки барои ҳифзи инфиродии ӯ ба хуни қурбонӣ ниёз нест, ва аз хона берун мерафт, он шахс роҳи наҷоти Худоро рад мекард. Ҳар як масъул буд, ки интихоби худро кунад, ки ҳифзи Худоро қабул кунад ё рад кунад.
Молидани хун маънои «аз марг ба ҳаёт гузаштан» (Юҳанно 5:24) аз ҷиҳати ҷисмонӣ буд, зеро фармони марг бар тамоми замин, ва бар ҳар як хонае, ки хун молида нашуда буд, ва бар ҳар як шахсе, ки итоат накард ва дар дохили паноҳи хун намонд, буд. Хуни молидашуда ҳаёти ҷисмонӣ ҳаёт ба ҷои марговард.
Таъмини Худо
Ҳоло биёед инро бо он чизе, ки хеле дертар дар таърихи Исроил омад, муқоиса кунем.
Паёмбар Ишаъё пешгӯӣ кард: «Ӯро нафрат карданд ва мардум рад карданд ... Ӯро зулм карданд ва Ӯро азоб доданд ... Ӯро мисли барра ба забҳ бурданд» (Ишаъё 53:3,7). Паёмбар Яҳёи Таъмиддиҳанда эълон кард: «Инак! Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад» (Юҳанно 1:29). Дигаре навиштааст: «Зеро дар ҳақиқат Масеҳ, Фисҳи мо, барои мо қурбонӣ шуд» (1 Қӯринтиён 5:7). Барраи комили Худо ҳамчун Қурбонии Фисҳи мотаъмин карда шуд. Қурбонии Ӯ барои тамоми ҷаҳон кофӣ буд!
Навиштаҳо таълим медиҳанд, ки аз сабаби гуноҳ ҳеҷ кас бо Худо сулҳ надорад. «Ҳама аз роҳ баргаштанд, ҳама якҷоя фосид шуданд: ҳеҷ кас некӣ намекунад, ҳатто як нафар ҳам не» (Забур 14:3). Ҳама дар ин дохил мешаванд, ҳам яҳудӣ ва ҳам ғайрияҳудӣ, «зеро ҳама гуноҳ кардаанд» (Румиён 3:23). Аммо ҳар кӣ хоҳад, метавонад барои покшавӣ аз гуноҳ ба Исои Масеҳ ояд ва бахшиш ва сулҳро пайдо кунад. Худованд Исои Масеҳ гуфт: «Ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба доварӣ намеояд; балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳанно 5:24). Бо имон мо аз марги рӯҳонӣ (ҷудоӣ аз Худо) ба ҳаёти рӯҳонӣ, яъне ҳаёти ҷовидонӣ бо Худо абадӣ мегузарем!
Интихоби инсон
Ҳар як шахс интихобе дорад: хуни кафоратро бо қабули Худованд Исо, Барраи Худо, ба дил ва ҳаёти худ молидан, ва ба ин васила аз марги рӯҳонӣ ба ҳаёти рӯҳонӣ гузаштан; ё хуни Писари Худо Исои Масеҳро нодида гирифтан, ва рӯҳан мурда мондан, ки ба ҷудоии абадӣ аз Худо мебарад.
Бисёриҳо ҳанӯз нашунидаанд ва роҳи сулҳро намедонанд. Баъзеҳо шунидаанд ва гӯш накардаанд, аммо роҳи худро идома медиҳанд. «Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке ба роҳи худ рафт» (Ишаъё 53:6).
Шумо ҳоло имтиёзи олиҷаноби шунидани роҳи Худо ба сулҳро доштед. Исои Масеҳ хуни Худро барои шумо барои бахшидани гуноҳҳои шумо рехт. Агар шумо имон оварда бошед, шумо ба сулҳи шахсӣ дохил шудаед ва метавонед итминон дошта бошед, ки гуноҳҳои шумо тавассути эътимоди шумо ба марг ва эҳёи Исо бахшида шудаанд. Шодии бузург ва хонаи абадӣ дар осмон аз они шумост. «Дили шумо ташвиш надиҳад; ба Худо имон доред, ба Ман низ имон доред. Дар хонаи Падари Ман манзилҳои зиёде ҳастанд; ... Ман меравам ва барои шумо ҷой тайёр мекунам» (Юҳанно 14:1-2).
Бо имон шумо тӯҳфаи сулҳро тавассути итминони гуноҳҳои бахшидашуда қабул кардед. Исо гуфт: «Сулҳро ба шумо мегузорам, сулҳи Худро ба шумо медиҳам; на чунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо ташвиш надиҳад, ва натарсад» (Юҳанно 14:27).
