Пергамос тақрибан шаст мил шимол ва шарқи Смирна ҷойгир аст. Ин нуқтаи навбатии истгоҳ дар даври ҳафт калисо буд. Номи он «издивоҷи пурқувват»-ро дорад. Аз ҷиҳати пайғамбарӣ, Пергамос ба замони император Константин, ки дар соли 306 мелодӣ императори Рум шуд, назар мекунад. Дар зери ҳукмронии ӯ, калисо бо давлат муттаҳид шуд. Масеҳият фаъолона ва расман таблиғ мешуд. Ҷамъомад, ки бояд ба Масеҳ содиқ мебуд, бо ҷаҳоне издивоҷ кард, ки системаи он ба Худо муқобил буд.
Вай огоҳиро нодида гирифт:
«Дунёро ва чизҳои дунёро дӯст надоред. Агар касе дунёро дӯст дорад, муҳаббати Падар дар ӯ нест» (1 Юҳанно 2:15).
Барои раҳоӣ аз таъқиботи дунё, ки дар Смирна азоб кашида буд, калисо ба дунё рафт. Аммо издивоҷ иттиҳоди номуқаддас буд. Киштие, ки хуб тарҳрезӣ, сохта, нигоҳдорӣ ва идора карда шудааст, дар миёнаи баҳри тӯфонӣ бехатар аст, аммо вақте ки баҳр ба киштӣ медарояд, он ғарқ мешавад. Чунин ба назар мерасад, ки аз ин давра калисо, дар маҷмӯъ, хислати осмониашро гум кард.
Ояти 12
Ва ба фариштаи калисои Пергамос бинавис; Инҳоро мегӯяд Он ки шамшери тез бо ду теғ дорад;
″Фаришта« маънои »пайғамбар»-ро дорад. Нома ба он чизе, ки мо метавонем унсури масъул дар калисои маҳаллӣ номид, яъне онҳое, ки ҳам дар ҷамъомад масъулиятшиносона амал мекарданд ва ҳам омода буданд, ки дар корҳои ҷамъомад масъулиятро ба дӯш гиранд, ирсол шуда буд.
Шамшери тез бо ду теғ
Масеҳ Худро ба тавре муаррифӣ мекунад, ки ба ҳолати ҷамъомад дар ин давра мувофиқ аст, чун
«Он ки шамшери тез бо ду теғ дорад» (муқоиса кунед Ибриён 4:12).
Ӯ қобилияти фарқ кардан ва доварӣ карданро дорад, одилона (2 Тимотиюс 4:8). Худоварӣ беҳтарин доварӣ аст, аммо агар ҷамъомад худро доварӣ накунад, Ӯ дар ин кор дудила нахоҳад шуд.
Ояти 13
Ман корҳои туро медонам, ва дар куҷо зиндагӣ мекунӣ, ҳатто дар куҷо тахти Шайтон аст: ва ту номи Маро маҳкам нигоҳ медорӣ, ва имони Маро инкор накардаӣ, ҳатто дар он рӯзҳое, ки Антипас шаҳиди содиқи Ман буд, ки дар миёни шумо кушта шуд, дар куҷо Шайтон зиндагӣ мекунад.
Калисои Пергамос дар ҷои хеле бехудо ҷойгир буд. Вай бо душвориҳо ва озмоишҳои махсус рӯ ба рӯ шуд. Худованд аз ин огоҳ буд.
«Ман медонам, ки ту дар куҷо зиндагӣ мекунӣ, ҳатто дар куҷо тахти Шайтон аст.» Пергамос аввалин шаҳре буд, ки ибодати ҳокимро қабул кард. Инро подшоҳи бутпарасти маҳаллӣ Атталус I Сотер ба вуҷуд овард. Ӯ маъбаде дошт, ки ба худаш бахшида шуда буд, дар теппаи намоёне, ки манзараи маҳаллиро идора мекард, сохта шуда буд. Вақте ки қайсари Рум Доминитиан ба ин минтақа ташриф овард, ӯ принсипи худоии ҳокимро қабул кард, аммо исрор кард, ки ӯ, ҳамчун император, ва на намояндаи маҳаллии ӯ, касест, ки ба ӯ ибодат бояд карда шавад. Аҳолии маҳаллӣ, ҳатто бисёре аз масеҳиён, зоҳиран аз таҳаммул кардани ин хеле қаноатманд буданд. Шайтон, душмани бераҳм ва мухолифи Худо, албатта, қудрати воқеӣ, агар ноаён бошад, буд. Ӯ худои ин ҷаҳон аст (2 Қӯринтиён 4:4) ва шоҳзодаи ин ҷаҳон (Юҳанно 12:31).
Мутаассифона, калисо дар маҷмӯъ тасмим гирифта буд, ки бо дунё робитаҳои қавӣ барқарор кунад. Онҳо дар ҷое зиндагӣ мекарданд, ки қудрати Шайтон амалӣ мешуд. Ин шаҳодати калисоро дар дунё ва ба дунё заиф кард. Кас наметавонад бар зидди системае, ки бо он даст ба даст ҳаракат мекунад, шаҳодат диҳад. Шайтон худи системаи ҷаҳониро идора мекард, ки ба калисо ворид мешуд. Натиҷа ин буд, ки ин калисои эътирофкунанда (мисли бисёре аз он чизе, ки имрӯз умуман масеҳият номида мешавад) ба зиндагӣ дар ҷаҳоне, ки Шайтон ҳукмронӣ мекард, қарор гирифт, ба ин васила Худои ҳақиқиро иваз кард ва Шайтонро, дар асл, подшоҳи худ гардонд.
Ту номи Маро маҳкам нигоҳ медорӣ
Сарфи назар аз нокомии бисёриҳо дар Пергамос, ҳанӯз ҳам он унсуре буд, ки Худованд метавонист онро ситоиш кунад.
Ӯ гуфт: «Ту номи Маро маҳкам нигоҳ медорӣ, ва имони Маро инкор накардаӣ.» Ном дар Навиштаҳо ҳамеша шахсро муайян ва тавсиф мекунад. Дар миёнаи чунин муҳити фасодкор, онҳо идома доданд, ки ҳақиқатҳои бузурги асосии масеҳиятро, махсусан дар бораи Шахс ва кори Масеҳ, нигоҳ доранд. Ҳарчанд Худованд дигар наметавонист дар бораи ҷамъомад дар маҷмӯъ ҳамчун
«Шоҳиди содиқи Ман» сухан гӯяд, хушбахтона, ҳанӯз ҳам чанд нафари содиқ буданд. Ин дар мисоли Антипас, шаҳиди содиқ, намуна аст.
Номи Антипас номи воқеӣ, айнан, шахсии ӯ буд ё не, маънои он
(«бар зидди падар») бешубҳа хоси ӯ буд. Антипас дар натиҷаи кӯшишҳои худ барои мубориза бо хатои он замон шаҳид шуд. Мардон бархоста, мавқеъ, мақом ва унвони «падар»-ро ба худ мегирифтанд. Антипас бар зидди ПАДАР, Худои Падар набуд, балки бар зидди ҳар марде буд, ки худро ҳамчун «падар»-и расмӣ, калисоӣ муаррифӣ мекард.
Худованд ӯро ҳамчун «Шоҳиди содиқи Ман, ки дар миёни шумо, дар куҷо Шайтон зиндагӣ мекунад, кушта шуд» ситоиш мекунад. Антипас намунаи дурахшони касе буд, ки устувор ва бетағйир монд, ҳарчанд садоқати ӯ ба марги шаҳидӣ оварда расонд. Ӯ шоҳиди дурахшони Масеҳ дар дунёи Шайтон буд, намунаи дурахшони он чизе, ки тамоми калисо бояд дар ин дунё бошад.
Суханони Худованд, «ӯ дар миёни шумо, дар куҷо Шайтон зиндагӣ мекунад, кушта шуд» айби равшане буд бар зидди онҳое, ки аз паи афкори умум мерафтанд.
Ояти 14
Аммо Ман чанд чиз бар зидди ту дорам, зеро ту дар он ҷо онҳоеро дорӣ, ки таълимоти Бильомро нигоҳ медоранд, ки Балоқро таълим дод, ки пеши фарзандони Исроил санги пешпо гузорад, то чизҳои ба бутҳо қурбоншударо бихӯранд, ва зино кунанд.
Он чизе, ки бо таъқибот аз берун ба даст оварда намешуд, чунон ки Шайтон дар Смирна кӯшиш кард, ҳоло дар Пергамос бо фасод аз дарун ба даст оварда шуд. Аз ин рӯ, ишора ба Бильом (ояти 14), ки ҳарчанд аз ҷониби Балоқ ташвиқ карда шуд (Ададҳо 22:6), дарёфт, ки ӯ наметавонад қавми Худоро лаънат кунад, ва ба фасод кардани онҳо шурӯъ кард.
Маслиҳати Бильом ба Исроил, «Бо Мӯоб дӯстӣ кунед» (Ададҳо 25:1-3), мавқеи ахлоқиро дар Пергамос дақиқ тавсиф мекунад. Дар таърихи калисо, он чизе, ки ҳамчун
«роҳи Қобил» (худхоҳӣ) оғоз мешавад ва роҳи худро ҳамчун
«хатои Бильом» (худхоҳӣ) идома медиҳад, ногузир бояд доварӣ шавад, чунон ки
Қӯраҳ (худхоҳӣ) доварӣ шуд (Яҳудо 11). Калисое, ки дар дунё зиндагӣ карданро қабул кардааст, роҳҳои онро қабул мекунад. Масеҳиёни инфиродӣ шояд бар зидди чунин чизҳо эътироз карда бошанд, аммо аксари масеҳиёни эътирофкунанда дигар ба ин муаллимони дурӯғин муқобилат намекарданд.
Худованд бояд мегуфт: «Ту дар он ҷо онҳоеро дорӣ, ки таълимоти Бильомро нигоҳ медоранд.» Муаллимони бад таҳаммул карда мешуданд, ва амалҳои бад пайравӣ мешуданд. Чун ҳамеша, таълимоти бад ба амалияи бад меорад.
Ояти 15
Ҳамин тавр, ту низ онҳоеро дорӣ, ки таълимоти Ниқӯлоиёнро нигоҳ медоранд, ки ин чизро Ман нафрат дорам.
Марҳилаи Пергамос дар таърихи калисо бо онҳое, ки таълимоти Ниқӯлоиёнро нигоҳ медоштанд, қайд карда шуд. Муайян кардани он ки ин Ниқӯлоиён киҳо буданд, ё дақиқан чӣ таълим медоданд, душвор аст. Онҳо зоҳиран як шакли таълимотро барои асоснок кардани рафторе таҳия карда буданд, ки аз рӯи меъёрҳои китоби муқаддас комилан ғайри қобили қабул ва умуман маҳкумшуда мебуд. Ин тамоюл бори аввал дар амалҳои ғайриахлоқӣ, ки ба ҷамъомад дар Эфсӯс оварда шуда буданд, зоҳир шуд. Ин амалҳои ношоиста дар он марҳила аз ҷониби он калисо нафрат дошта ва рад карда мешуданд. Аммо, дар Пергамос, ин бадӣ ҷиддитар шуд, зеро он чизе, ки дар калисои Эфсӯс амалҳо буданд, ҳоло дар Пергамос ба таълимоти муқарраршуда табдил ёфта буданд. Асосан, Ниқӯлоиён одамоне буданд, ки файзи Худоро сӯиистифода мекарданд.
Онҳо эҳтимол мегуфтанд: «Биёед дар гуноҳ идома диҳем, то файз фаровон шавад,» як муносибате, ки аз ҷониби ҳавворӣ Павлус маҳкум шудааст (Румиён 6:1-2).
Худованд огоҳ мекунад, ки шамшери даҳони Ӯ, каломи Ӯ, он чизеро, ки онҳо мегӯянд, таълимоти онҳоро рад хоҳад кард.
ки ин чизро Ман нафрат дорам
Худованд Исо Довари Одил аст, ва аз беадолатӣ нафрат дорад (Забур 45:6-7, Ибриён 1:8-9).
Ояти 16
Тавба кун; вагарна Ман ба зудӣ назди ту хоҳам омад, ва бо шамшери даҳони Худ бар зидди онҳо мубориза хоҳам бурд.
Агар тавба ва худдорӣ набошад, барои Масеҳ лозим хоҳад шуд, ки шамшери довариро бар зидди масъулон истифода барад.
Худованд нагуфт, ки Ман бар зидди «ту» мубориза хоҳам бурд, балки бар зидди «онҳо». Агар калисо дигар қудрати ахлоқӣ барои мубориза бо муаллимони дурӯғин ва бадкоронро надошта бошад, Худованд, Худаш, барои пок кардани бадӣ ва нигоҳ доштани шарафи ба Номи Ӯ амал хоҳад кард. Ин доварӣ бо шамшери даҳони Ӯ, Каломи Ӯ, иҷро хоҳад шуд.
Ҳамлаи аввалини Шайтон ин буд, ки ба он чизе, ки аз даҳони Худо мебаромад, шубҳа андозад -
«оё Худо гуфтааст?» (Ҳастӣ 3:1). Он ки Номи Ӯ Каломи Худо номида мешавад, дар ниҳоят, дар Зуҳури Худ, миллатҳоро бо шамшери тезе, ки аз даҳони Ӯ мебарояд, хоҳад зад (Ваҳй 19:15). Каломи Ӯ кофӣ хоҳад буд. Пеш аз ин, муаллимони дурӯғин дар Пергамос ҳам аз ҷониби Каломи Худо, ки аз даҳони Писари Худо мебарояд, фош ва маҳкум карда хоҳанд шуд.
Ояти 17
Он ки гӯш дорад, бигзор бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд; Ба он ки ғолиб ояд, Ман аз маннаи пинҳонӣ хоҳам дод, ва ба ӯ санги сафед хоҳам дод, ва дар санг номи наве навишта шудааст, ки ҳеҷ кас намедонад, магар он ки онро қабул мекунад.
Пас, даъват ба шахсӣ аст, ки он чизеро, ки Рӯҳ ба калисоҳо мегӯяд, бишнавад. Худи калимаҳои Навиштаҳо, дар ҳақиқат, аз ҷониби Худо нафас кашида шудаанд, дар қудрати Рӯҳи Муқаддас (1 Қӯринтиён 2:13, 2 Тимотиюс 3:15-16).
Ба он ки ғолиб ояд
Барои ғолиб, он ки гӯши кушода дорад ва омода аст, ки каломро қабул кунад ва ба он итоат кунад, ваъдаи сегона вуҷуд дорад.
маннаи пинҳонӣ, санги сафед ва номи нав
Дар Пергамос, бисёре аз хӯрокҳои фурӯшӣ қаблан ба худоёни бутпарастӣ, ё ба императори Рум бахшида шуда буданд. Масеҳиёне, ки аз рӯи виҷдон (Аъмол 15:20, 1 Қӯринтиён 10:25-29) аз хӯрдани чунин гӯшт худдорӣ мекарданд, ба онҳо маннаи пинҳонӣ ваъда дода шуд. Ин ба маннае ишора мекунад, ки дар сандуқи аҳд барои ёдгории некии Худо ба Исроил ҳангоми сафари онҳо дар биёбон гузошта шуда буд. Худи манна намунаи инсонияти муқаддас ва комили Худованд Исо буд, ки дар ҳаёти Ӯ дар ин дунё зоҳир шуд. Ғолиб, мӯъмини содиқе, ки аз ҷаҳон ахлоқан ҷудо аст, ба сирри қадрдонии Худо аз инсонияти муқаддас ва ҷудогона ва ҳаёти заминии Писари ягонаи Ӯ роҳ дода мешавад. Ғолиб дар рӯҳи худ ҳисси шахсии қадрдонии Худо аз инсонияти комили Худованд Исоро дорад. Танҳо Падар қадрдонии комил дорад, аммо ғолиб қадрдонии тозаеро аз он чизе, ки ба чашми ҳама ба ҷуз Худо ва он ки ба ӯ ошкор шудааст, пинҳон аст, ба даст меорад (Ба Хуруҷ 16:33 ва Ибриён 9:4 нигаред).
Илова бар ин нишонаи қадрдонии ботинӣ,
Худованд мегӯяд: «Ман ба ӯ санги сафед хоҳам дод,» нишонаи зоҳирии тасдиқи Ӯ. Ин эҳтимолан ба расми гузоштани санги сафед ба зарф барои нишон додани тасдиқи номзад дар интихобот ишора мекунад. Худи санг номи номзадро дошт. Санги сиёҳ радди тасдиқро нишон медод.
Пайванди дигари маҳаллӣ низ вуҷуд дошт. Одатан, гранитии торики маҳаллӣ барои биноҳои ҷамъиятӣ истифода мешуд. Барои биноҳои махсус, махсусан онҳое, ки ба ифтихори шахси намоён сохта шудаанд, ва барои муҷассамаҳои ёдгорӣ, сутунҳо ва лавҳаҳо, мармари сафеди гаронбаҳои итолиёвӣ ворид карда мешуд. Ифтихорҳои маҳаллӣ, ки барои хидмат ба ҷомеа дода мешуданд, лавҳаҳо ё лавҳаҳои ёдгорӣ дар ҳамин санги сафедро дар бар мегирифтанд. Ҳамзамон бо ин ифтихор, номи нав дода мешуд ва дар санги сафед нақш мешуд.
Ин маънои онро дорад, ки Худованд ба ғолиб тасдиқи зоҳирии Худро медиҳад. Ғолиб шояд аз ҷониби бисёриҳо рад карда шавад, зеро ӯ бар зидди иттиҳоди номуқаддаси калисо ва дунё истодааст; аммо, ӯ бояд аз фикри тасдиқи Худованд, ки дар санги сафед нишон дода шудааст, рӯҳбаланд шавад.
Ду фаҳмиши дуруст дар бораи он ки номи нав чӣ маъно дорад, вуҷуд дорад.
- Ба ғолиб қадрдонии махсуси зебоӣ ва ҷалоли Худованд дода мешавад, ки ин як ваҳйи шахсӣ ба ӯ аст, зеро садоқати шахсии ӯ ба Худованд, ҳатто ё шояд махсусан дар рӯзҳои душвор.
- Қадрдонии махсуси ғолиб, ки аз ҷониби Худованд ифода ёфтааст. Хислати ахлоқӣ, ки Масеҳ шахсан дар шахсе, ки ба ӯ санги сафед медиҳад, мебинад ва қадр мекунад, дар он номи нав ифода хоҳад ёфт.
Дар ҳарду мулоҳиза сазоворӣ вуҷуд дорад.
Пуррагии баракати абадӣ, рӯҳонӣ, осмонӣ барои ҳар як мӯъмин ба Худованд Исои Масеҳ дар пеш аст. Аммо, ҳоло ман дар бораи маннаи пинҳонӣ, санги сафед ва номи нав чӣ медонам?
