«Шумо бо чизҳои фаношаванда, ба монанди нуқра ва тилло… наҷот наёфтаед, балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, мисли баррае беайб ва бедоғ… Мисли кӯдакони навзод, шири софи каломро орзу кунед, то ки ба воситаи он рушд кунед».—1 Петрус 1:18 то 2:11.
Таълимоти фарқкунандаи Павлус ва Петрус
Байни навиштаҳои Павлус ва Петрус фарқияти назаррас вуҷуд дорад, гарчанде ки ҳарду аз ҷониби як Рӯҳ ишора шудаанд. Павлус одатан ба муқаддасон ҳамчун ҳоло дар Масеҳ ва дар Эфсӯсиён ҳамчун аллакай дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ нишасташуда менигарад — «ки дар Ӯ мо мерос ба даст овардаем». Аммо Петрус, дар номаҳои худ, ба муқаддасон дар ин ҷо дар озмоишҳои гуногун, ки ба мероси осмонии худ мераванд, менигарад — «мероси бефано, беайб ва безавол, ки дар осмон нигоҳ дошта шудааст» ва ғайра. Павлус аксар вақт ба мо ҳамчун «офариниши нав», як бо Масеҳ ва дар Ӯ, ки Сарвари ҳар сарварӣ ва қудрат аст, комил менигарад ва бо ин тартиби нави ҳақиқат фарқияти васеъ байни яҳудият ва масеҳиятро нишон медиҳад. Петрус ба масеҳиёне менависад, ки аз рӯи табиат яҳудӣ буданд ва барои Масеҳ таъқиб мешуданд ва барои таълим додани онҳо дар ҳақиқати масеҳӣ ба ғояҳо ва навиштаҳои яҳудӣ муроҷиат мекунад.
Масалан, ӯ онҳоро «интихобшуда» меномад, аммо на ҳамчун миллати интихобшуда, балки «бегонагони пароканда». Ӯ ҳамчунин, чунон ки дидем, дар бораи мерос сухан меронад; на замини ваъдашудаи заминӣ, балки меросе, ки дар осмон барои онҳо нигоҳ дошта шудааст. Агар ӯ дар бораи Баррае беайб ва бедоғ сухан ронад, ӯ ба барраи субҳу шоми такрори ҳаррӯзаи Исроил, балки ба Барраи Худо менигарад; ва агар ба Исроил ваъда дода шуда буд, ки «малакути коҳинон»-и тартиботи заминӣ бошанд, онҳо ҳоло коҳинияти муқаддас буданд, то қурбониҳои рӯҳонӣ, ки ба воситаи Исои Масеҳ барои Худо мақбул буданд, пешниҳод кунанд. Онҳо бояд вақти сафарбаркунии худро дар ин ҷо бо тарс гузаронанд, ин дуруст аст; аммо на тарси ғуломонаи масофае, ки Исроил дар Сино медонист, балки тарсидан, зеро онҳо бо чунин арзиш, ба монанди хуни гаронбаҳои Масеҳ, наҷот ёфта буданд. Аммо фарқият дар хатҳои таълимоти ин ду расул ҳар чӣ бошад ҳам, мо ба ҳардуи онҳо ниёз дорем. Донистани шодӣ ва озодии яке, ки мавқеъ ва баракатҳои ҳозираи моро дар Масеҳи эҳёшуда ва ба осмон баромада нишон медиҳад, хуб аст; ва донистани захираҳои ҳозира барои озмоишҳои гуногуни роҳ дар файзи гуногуни Худо низ ба ҳамин андоза муҳим ва тасаллибахш аст.
Дар мавриди принсипҳои бузург, хоҳ хислат ва роҳҳои Худо, хоҳ ҳолати ахлоқии инсон, ҳарду бо услуби худ, дар гуногунии амалиёти як Рӯҳ, як чизро мегӯянд. Агар яке ҳамаи баракатҳои моро ба файзи Худо дар Масеҳ нисбат диҳад, дигаре ҳамаро аз Худо пайгирӣ мекунад ва дар хуни Барра барои мо таъмин карда шудааст; ва агар яке гӯяд, ки ҳеҷ ҷисме дар ҳузури Ӯ фахр нахоҳад кард, дигаре эълони пайғамбариро такрор мекунад, ки «ҳамаи ҷисм мисли алаф аст, ва тамоми ҷалоли инсон мисли гули алаф аст», ва он чизе, ки пойдор аст, каломи Худованд аст.
Имон ва умед ба Худо ба воситаи Масеҳ
Ин калом аст, ки файз ва кофии Худоро дар Масеҳ ба таври равшан ошкор мекунад. Аз ин рӯ, Петрус ба муқаддасон ҳамчун онҳое муроҷиат мекунад, ки имон ва умедашон ба Худост. Ин хеле муборак ва хеле аҷиб аст, ки мо худи Худоро, ки бар зидди Ӯ ин қадар гуноҳ карда будем ва дар пеши Ӯ ин қадар гунаҳкор будем, ҳоло эътимод ва умеди худ донем. Далел ин аст, ки атои Худо аз Писари маҳбуби худ муҳаббати Ӯро ба мо зоҳир кардааст; Барраи беайб моро бо хуни худ наҷот додааст ва Худо комилии он корро дар эҳёи Ӯ аз мурдагон нишон додааст; то ки ба воситаи Ӯ мо ба Худо имон оварем — имон ва умеди мо ба Худост.
Дар хотир доред, ки ба воситаи Масеҳ мо ба Худо имон меоварем. Ин чӣ қадар содда аст, Худо Писари Худро фиристод ва ба мо нишон медиҳад, ки Ӯ барои мо дар салиб чӣ гуна аст. Дар он ҷо Ӯ муҳаббати комили Худро ба дилҳои мо мегӯяд ва ба воситаи Рӯҳи Муқаддас амиқӣ ва пуррагии бебаҳои онро ба хона меорад, ба ин васила эътимоди моро даъват ва таъмин мекунад.
Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд. (Румиён 5:8)
Пас, тааҷҷубовар нест, ки мо даъват шудаем, ки Барраро бубинем — бо имон ба Ӯ, ки баланд бардошта шудааст, нигоҳ кунем; зеро дар он ҷо мо мечашем, ки Худо меҳрубон аст, ба ҳузури Ӯ кашида мешавем ва бо эътимод наздик мешавем; зеро мо мутмаинем, ки Масеҳ барои бадтарин гуноҳкорон мурд ва хуни Ӯ аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад.
Ҳамин тавр, муҳаббати Худоро дар кори кафорати Писари маҳбуби Ӯ омӯхта, имон ва умеди мо ба Худост. Эътимоди мо на ба худ, на ба шароит, балки ба Худост; зеро Ӯ на танҳо ба мо ҳуқуқ медиҳад, ки ба воситаи хуни Писари Ӯ то абад дар ҳузури Ӯ истем, балки Ӯро, ки аз мурдагон эҳё кардааст ва ҷалол додааст, барои мо ҳикмат, адолат, тақдис ва наҷот гардонидааст. Пас, мо дар Худо ором мегирем, дар ҳузури Ӯ сулҳи комил дорем, ба муҳаббати Ӯ, садоқати Ӯ ва қудрати Ӯ нисбат ба мо дар Масеҳ такя мекунем.
Агар ҷон дудила шавад ва ҳангоми нигоҳ кардан ба Барраи Худо гӯяд: Оё ин наҷот барои ман аст? ҷавоби илоҳӣ ин аст: Ӯ «дар ин замонҳои охир барои шумо, ки ба воситаи Ӯ ба Худо имон меоваред, зоҳир шуд». Ин калом ба дил чӣ қадар яқинии равшан ва итминони гаронбаҳо медиҳад — «барои шумо, ки ба восиси Ӯ ба Худо имон меоваред». Ва чаро? Зеро Ӯ Худоро ҷалол дод ва адолати илоҳиро дар бартараф кардани гуноҳи мо бо қурбонии худ барқарор кард, то ки Ӯ ҳоло қодир аст, ки онҳоеро, ки ба воситаи Ӯ ба Худо меоянд, то охир наҷот диҳад. Барои ҷон хеле муборак аст, ки ҳамин тавр ба таври осоишта дар ҳузури Худо қарор гирад, ба воситаи шинохтани Худо дар Масеҳ.
Худо буд, ки Писари Худро барои қурбонии гуноҳ дод; Худо буд, ки гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард; Худост, ки эълон мекунад, ки Ӯ барои мо наҷоти абадӣ ба даст овардааст; ва Худост, ки иродаи Худро маълум кардааст, ки ҳар кӣ Писарро бубинад ва ба Ӯ имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад ва дар рӯзи охир эҳё шавад. Пас, чӣ гуна метавонад ғайр аз ин бошад, ҳангоми нигоҳ кардан ба Исо, ки имон ва умеди мо ба Худо бошад? Кори аллакай анҷомёфтаи наҷот ва каломи бехатои Худо итминони комил медиҳад. Масеҳи эҳёшуда ва баландбардошташуда баҳогузории Худоро ба он кор исбот мекунад ва Ӯ ба каломи худи худ содиқ хоҳад буд. Ӯ наметавонад худро инкор кунад. Ин он чизе нест, ки мо ҳастем, балки он чизест, ки Худост; на он чизе, ки мо ҳис мекунем, балки он чизест, ки Худо мегӯяд; на ақидаи инсон, балки каломи Худо, ва он каломро Ӯ ба мо ба воситаи Инҷил эълон мекунад. Ҳамин тавр, ҷон, бо имон ба Худованд Исо, дар ҳузури Худо сулҳ ва оромӣ дорад; имон ва умеди ӯ ба Худост.
Наҷот ва таваллуди нав
Ду чиз барои хушбахт кардани гуноҳкор дар ҳузури Худо зарур аст, ва ҳарду дар ин ҷо оварда шудаанд — наҷот ва таваллуди нав. Ҳеҷ кас наметавонист дар ҷалоли осмонӣ худро дар хона ҳис кунад, ки гуноҳҳояш ба таври одилона ва қонунӣ бартараф нашуда бошанд; ё ӯ аз ҳузури Худо ва Барра лаззат барад, агар табиате надошта бошад, ки ба он қодир бошад.
Наҷот
Мо аллакай ба наҷот назар кардем. Дар ин ҷо ба мо хотиррасон карда мешавад, ки мо бо чизҳои фаношаванда, ба монанди нуқра ва тилло… наҷот наёфтаем, балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, мисли Баррае беайб ва бедоғ. Ҷалоли Шахс ба кор самарабахшӣ медиҳад. Дар хуни Масеҳ, мо комилии муҳаббати илоҳиро мебинем; ва Худо, эҳёи Масеҳро аз мурдагон ва ба Ӯ ҷалол додан, нишон медиҳад, ки кори наҷот то чӣ андоза комилан анҷом ёфтааст.
Таваллуди нав
Таваллуди нав чизи дигар аст — кори Худо дар мо. Рӯҳ инро ба воситаи Калом анҷом медиҳад. Яъқуб мегӯяд,
Ӯ моро бо иродаи худ ба воситаи каломи ҳақиқат ба дунё овард (Яъқуб 1:18)
ва дар ин ҷо ин аст: Аз нав таваллуд шудан, на аз тухми фаношаванда, балки аз тухми бефано, ба воситаи каломи Худо, ки зинда аст ва то абад боқӣ мемонад. (1 Петрус 1:23)
Дар Инҷили Юҳанно мо дорем: Агар касе аз об [калом] ва аз Рӯҳ таваллуд нашавад, ба Малакути Худо дохил шуда наметавонад. (Юҳанно 3:5)
Ва вақте ки Никодим мепурсад: Ин чӣ гуна метавонад бошад? (Юҳанно 3:9)
Худованд ӯро ба марги худ дар салиб равона мекунад, ба ӯ нишон медиҳад, ки ҳаёт танҳо ба воситаи имон ба Ӯ, ки баланд бардошта шудааст, ба даст оварда мешавад. Дар ин ҷо шумо марги Масеҳ, Рӯҳ ва Каломро мебинед, ки ҳама дар кори таваллуди нав ба амал меоянд.
Ҳамин тавр, онҳое, ки аз нав таваллуд шудаанд, ба Исо, ки дар салиб баланд бардошта шудааст, имон овардаанд ва ба воситаи Ӯ «ҳаёти ҷовидонӣ» доранд. Аз ин рӯ, дар номаи аввали Юҳанно ба мо гуфта шудааст, ки
ҳар кӣ имон оварад, ки Исо Масеҳ аст, аз Худо таваллуд шудааст. (1 Юҳанно 5:1)
Пас, ҳеҷ кас аз Худо таваллуд нашудааст, ки Худованд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул накарда бошад; ва ин бо каломи Худо ва Рӯҳ инъикос меёбад. Бо ин роҳ, ба воситаи Рӯҳ, ӯ ба ҳақиқат итоат мекунад. Таъсири он дар муҳаббат ба бародарон дида мешавад, ва боби дуюм хеле аҷиб оғоз меёбад. Ба ин шахсоне, ки ба ҳақиқат итоат карда буданд ва аз нав таваллуд шуда буданд, ӯ менависад, ки онҳо бояд ҳамаи бадхоҳӣ, фиреб, риёкорӣ, ҳасад ва бадгӯиро тарк кунанд. Чӣ! Оё мумкин аст, ки масеҳиёни ҳақиқӣ ин чизҳоро дошта бошанд? Албатта, вагарна ба онҳо гуфта намешуд, ки онҳоро тарк кунанд.
Зеро таваллуди нав тағир додани табиати кӯҳнаи бад нест, балки чизи иловагӣ аст — «офариниши нав». Аз ин рӯ, Худованди мо гуфт,
Он чизе ки аз ҷисм таваллуд шудааст, ҷисм аст, ва он чизе ки аз Рӯҳ таваллуд шудааст, рӯҳ аст. (Юҳанно 3:6)
Дар ин ҷо ду табиат мавҷуд аст. Бадхоҳӣ, фиреб ва ғайра амалҳои табиати кӯҳна мебошанд ва онҳо бояд тарк карда шаванд. Эҳсос кардан хеле фурӯтанкунанда аст, ки мо ҳанӯз чунин чизҳоро дорем, аммо ин хеле дуруст аст; ва барои рушд (дар хотир доред, на амният, балки пешрафти масеҳӣ, рушд дар файз), ин шаҳватҳои бад ва амалҳо бояд тарк карда шаванд ва каломи Худо доимо истеъмол карда шавад.
Агар бадхоҳӣ, фиреб ва ғайра тарк карда нашаванд, Рӯҳ ғамгин мешавад ва иштиҳо ба ҳақиқат кам ё тамоман нахоҳад буд. Бо рад кардани бадӣ ва нӯшидани калом, чунон ки кӯдаки навзод ширро менӯшад, рушд хоҳад буд. Ва чунон ки каломи Худо ҳамеша дилро ба Масеҳ мебарад, зеро он дар бораи Масеҳ шаҳодат медиҳад, ҳамон тавр ҷон, ки ҳамин тавр ғизо мегирад, ба иртиботи доимӣ бо Масеҳ оварда мешавад. Аз ин рӯ, калимаҳои навбатӣ,
Ба Ӯ наздик шуда, ҳамчун ба санги зинда, ки дар ҳақиқат аз ҷониби одамон рад карда шудааст, аммо аз ҷониби Худо интихобшуда ва гаронбаҳо. (1 Петрус 2:4)
Шояд аҳамияти ин ҳақиқатро дар замони ҳозираи бепарвоӣ ва беэътиноӣ аз ҳад зиёд арзёбӣ кардан ғайриимкон аст.
Пас, агар дар ҷоне, ки чашидааст, ки Худованд меҳрубон аст, рушд, пешрафти рӯҳонӣ бошад, бояд аз шаҳватҳои ҷисм даст кашидан, шири софи каломро нӯшидан ва муносибати шахсӣ бо худи Худованд бошад. Биёед ин се чизро ҷиддӣ мулоҳиза кунем.
Ҳар як масеҳӣ коҳин аст
Аммо минбаъд. Ҳар як масеҳӣ коҳин аст. Дар ояти навбатӣ мехонем,
Шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, хонаи рӯҳонӣ, коҳинияти муқаддас сохта мешавед. (1 Петрус 2:5)
Амали болоравии ҳаёт ва энергияи рӯҳонӣ дар пешниҳоди қурбониҳои рӯҳонӣ, ки ба воситаи Исои Масеҳ барои Худо мақбул аст, хоҳад буд! Амали берунии масеҳӣ, ки мо дар ояти нӯҳум мебинем, ифодаи Масеҳ, зиндагии Масеҳ, нишон додани ситоиши Ӯст, ки моро аз торикӣ ба нури аҷиби худ даъват кардааст.»
Бегонагон ва мусофирон
Натиҷаи ҳамаи ин дониши Масеҳ чунин муошират бо Ӯст, ки моро водор месозад, ки дар ин ҷо, ки Ӯ оромӣ надошт, худро бегона ҳис кунем; бегонае, ки Ӯ буд ва ҳоло ҳам рад карда мешавад; дар он ҷо Ӯ метавонист бигӯяд,
Рӯбоҳон лона доранд, ва паррандагони ҳаво лона доранд, аммо Писари Одам ҷое надорад, ки сари худро бигузорад. (Матто 8:20)
Ӯ ҳатман мусофир низ ҳаст, зеро ба хона меравад. Ӯ ба соҳиб шудан ба азизтарин орзуи дил шитоб дорад. Дониши Масеҳ ҳатман ӯро водор месозад, ки Ӯро бубинад ва бо Ӯ бошад.
«Ин ганҷест, ки ман дар муҳаббати Ӯ ёфтам, Ки маро дар ин ҷо мусофир гардонидааст.»
Бигзор мо бидонем, ки на танҳо бо шодии бебаҳо ва пур аз ҷалол дар Ӯ, ки надида дӯст медорем, шодӣ кунем, балки ба Ӯ нигоҳ карда, дар Ӯ истода, бо Ӯ муоширати шахсӣ дошта, ҷонҳои мо метавонанд бо шукргузорӣ ибодат кунанд, содиқона ба Худо хидмат кунанд ва Ӯро ҷалол диҳанд ва ҷои ҳақиқии худро ҳамчун на аз ҷаҳон, балки бегонагон ва мусофирон гиранд, ки то даме ки бо Ӯ ва мисли Ӯ дар ҷалол набошанд, комилан қаноатманд шуда наметавонанд.
