Дар Библия ҳафт нафар ҳастанд, ки гуфтанд: «Ман гуноҳ кардам.» Панҷ нафари онҳо носамимӣ буданд ва танҳо ду нафари онҳо инро аз дили тавбаи ҳақиқӣ гуфтанд.
Аввалин шахсе, ки пеши мо меояд, Фиръавн, подшоҳи Миср аст, ва ӯ намунаи гуноҳкори сахтдил аст. Мо дар ӯ сирри ҳокимияти Худо ва масъулияти инсонро мебинем.
Дар чандин маврид гуфта шудааст, ки «ӯ дили худро сахт кард» (8:15; 9:34). Аммо, мо инчунин изҳороти Худоро ба Мусо дар бораи Фиръавн мехонем: «Ман дили ӯро сахт кардам» (10:1). Ҳавворӣ Павлус ин ҳикояи Фиръавнро ҳамчун намунаи ҳокимияти Худо барои раҳм кардан ба ҳар кӣ хоҳад ё сахт кардан ба ҳар кӣ хоҳад, истифода мебарад (Румиён 9:17–18). Мо инро чӣ тавр шарҳ дода метавонем? Мо наметавонем — ба ҷуз ин ки гӯем, ҳокимияти Худо ва иродаи фаъоли инсон ва масъулияти ӯ якҷоя кор мекунанд. Ҳамин чизро дар салиб кашидани Масеҳ дидан мумкин аст: мақсади абадии Худо бо масъулияти инсон якҷоя кор мекунад (Аъмол 2:23). Ин мардон вақте ки Ӯро ба дарахт мехкӯб карданд, лӯхтак набуданд, аммо маслиҳатҳои Худо иҷро шуданд.
Фиръавн баъзан пас аз фаромадани вабо ба Миср тавба мекунад, аммо баъд зуд ба муқовимати худ ба Худо бармегардад. К. Ҳ. Спёрҷон дар ин бора гуфтааст: «Тавбае, ки дар тӯфон таваллуд шуда буд, дар оромӣ мурд. Мисли баҳрнаварде, ки дар тӯфони баҳр парҳезгор шуд, вақте ки ба замин баргашт, бад шуд. Холера [бемории марговаре, ки дар замони Спёрҷон маъмул буд] калисоҳои моро пур мекунад ва анҷоми вабо онҳоро холӣ мекунад.»
Ин ба ман 11 сентябри соли 2001-ро ба хотир меорад, вақте ки амрикоиҳои ғамгин ва ҳушдордиҳанда калисоҳоро пур карданд, танҳо баъдтар онҳоро тарк карданд. Аз сахт кардани дили худ ба Худо эҳтиёт шавед; агар тавба бошад, он бояд ҳақиқӣ бошад.
