«Аммо ӯ, ки пур аз Рӯҳулқудс буд, ба осмон бодиққат нигарист ва ҷалоли Худоро ва Исоро дид, ки дар дасти рости Худо истодааст» (Аъмол 7:55).
«Ҷалоли Худо, ва Исо дар дасти рости Худо истодааст», ва марде дар рӯи замин пур аз Рӯҳулқудс, аз он ҷалол наметарсад ва дар иттиҳоди зинда бо Марде, ки дар он ҷо баланд бардошта шудааст—
ин ваҳйи як тартиби комилан нав буд, як тартиби осмонӣ, ки танҳо дар рӯи замин тавассути Рӯҳулқудс, ки аз он ҷалол омадааст, маълум шуда метавонад. Биёед саъю кӯшиш кунем, ки инро фаҳмем—ва танҳо бо таълими Рӯҳулқудс мо метавонем инро фаҳмем
—он гоҳ мо Инҷили Павлус ва «сирри» онро хоҳем фаҳмид (ба Эфсӯсиён 6:19; Қӯлассиён 1:25-27 нигаред).
Рӯъёи Истефанус: Тартиби нав
Ҳақиқати ҷамъомад, бадани Масеҳ дар рӯи замин, воқеан бо ин чизе, ки Истефанус дид, оғоз меёбад.
Чашмони ӯ аз ҷаҳон дур шуда буданд; ӯ эҳтимол ҳеҷ гоҳ аз чизҳои дағали он банд набуд, аммо ӯ дар ҷониби динии он саҳм дошт; аммо ҳоло мо ӯро аз он ҷудошуда мебинем, маъбад, коҳинон, пешвоёни донишманди системаи яҳудӣ, ҳама аз назари ӯ пажмурда шудаанд; ҳатто як салтанати заминӣ бо Масеҳи илоҳӣ дар сари он аз он чизе, ки ҳоло ӯро ба худ ҷалб кардааст—ҷалоли Худо, ва Марде дар дасти рости Худо—бартарӣ дорад ва комилан сояафкан шудааст.
Ин ваҳйи аҷиб аз он сабаб боз ҳам ҷолибтар аст, ки Марде, ки метавонист дар дасти рости Худо, дар ҳузури он ҷалол, ки дар назди он фариштагони баландтарин бо рӯйҳои пӯшида саҷда мекунанд, истода бошад, ҳамон касе буд, ки ҷаҳон ӯро танҳо сазовори салиби ҷинояткор дониста буд, аммо ин он чизе нест, ки мо дар ин ҷо таъкид кардан мехоҳем.
Ҷалоли Худо ва Инсон
Ин далели ҷалоли Худо ва Инсон дар мувофиқати мутлақ аст.
Мо медонем, ки он Мард «Масеҳ буд, ки бар ҳама аст, Худои муборак то абад» (Румиён 9:5), аммо ин нуктаи ин порча нест. Худованд бо номи шахсии инсонии худ зикр шудааст. Ин ИСО буд, ки Истефанус дид, Он ки дар охури Байт-Лаҳм таваллуд шуда буд, ки дар салиби Ҷолҷота мурд, ки аз мурдагон бо ҷалоли Падар эҳё шуд ва ки ба таври ҷисмонӣ ба он ҷалол сууд карда буд.
Ӯ буд ва то абад комилан ба он ҷалол мувофиқ аст, балки ба он комилан зарур аст, ва барои он ки ин маълум шавад, осмонҳо кушода шуданд, ва Истефанус, пур аз Рӯҳулқудс, бо қудрати Рӯҳ он чизеро дид, ки ӯ бояд пеш аз маргаш шаҳодат медод, ва он чизе, ки оғоз ва асоси тамоми хидмати Павлус мешуд.
Ҷалоли Худо Мардеро ёфт; бидуни ин мақсади ҷалол дар робита ба одамон ҳеҷ гоҳ иҷро намешуд, ва худи он бояд то абад аз коинот пинҳон мемонд. Он Мард Исо аст, ки моро дӯст дошт ва барои гуноҳҳои мо мурд, ва аз ин рӯ мо наметавонем ба ин далели бузург бепарво бошем.
Дилҳои мо аз он чизе, ки ин барои Наҷотдиҳандаи мо маъно дорад, шоданд; мо Ӯро аксар вақт ҳамчун нафратшуда ва радшудаи одамон медонистем, «шарми салиб ва Исо»-ро мо аксар вақт якҷоя фикр мекунем, аммо ҳоло ин «ҷалоли Худо ва Исо» аст; мо наметавонем шодӣ накунем ва хурсандӣ накунем, вақте ки инро баррасӣ мекунем.
Ин танҳо як тарафи тартиби нави чизҳост, ки дар ин ҷо ба рӯи об меояд, ва бо вуҷуди ин мо бояд ба он бештар таваҷҷӯҳ кунем, зеро ҳама чиз аз он хислат мегирад.
Мо набояд фикрҳои худро дар бораи ҷалоли Худо ба ҷои баландбардорӣ, ки Исо ба он рафтааст, маҳдуд кунем, ки он ҳамчун «дасти рости Худо» тавсиф шудааст; дар ин ибора назар ба фикри маҳалли ҷойгиршавӣ хеле бештар аст. Ин дурахши он чизест, ки Худо дар табиати худ аст.
Ин ибора аҳамияти хоси худро дорад. Мусо мехост ҷалоли Худоро бубинад, аммо он вақт барои он нарасида буд, ҳарчанд Худо ба бандаи худ ваҳйи қисман аз он дод, ки номи Худро эълон кард ҳамчун
меҳрубон ва раҳим.
Ин ду сифат ҷузъи ҷудонашавандаи он ҷалол мебошанд, чунон ки мавқеи барҷастае, ки онҳо дар Нома ба Эфсӯсиён ишғол мекунанд, исбот мекунад;
аммо ҷалоли Худо—намоиши пурраи табиат ва роҳҳои Ӯ—наметавонист ошкор шавад, то он даме ки Ӯ Мардеро дошт, ки дар ӯ он метавонист дурахшад ва ки онро бо тамоми дурахши худ, бе хирашавӣ ва бе олудашавӣ аз ҳар гуна нокомӣ то абад нигоҳ дорад.
Ин ки Худо инро ҳоло таъмин кардааст, бешубҳа исбот шудааст, ки Ӯ осмонҳоро кушодааст ва ба мо «ҷалоли Худо ва Исоро» нишон додааст.
Рӯҳулқудс ва тартиби нав
Тарафи дигари ин тартиби нав бештар тааҷҷубовар ва шояд фаҳмиданаш душвортар аст, аммо ҳамон қадар воқеӣ ва дуруст аст. Ин аст, ки Рӯҳулқудс аз Марди баландбардошташуда, Худованди мо, фуруд омадааст, ки бо худ дониши пурраи ҷалоли Худоро овардааст, зеро Ӯ Рӯҳи он ҷалол аст, ва ки Ӯ ҳоло дар имондорон дар рӯи замин сокин аст ва онҳоро дар иттиҳоди ҳаётӣ бо Масеҳ, ки дар дасти рости Худо баландбардошта шудааст, муттаҳид мекунад.
Истефанус намунаи ин аст, зеро ӯ на танҳо шоҳиди он чизе буд, ки чашмони илоҳии ӯ медиданд, балки ӯ дар миёни душвортарин шароит тавсифкунандаи Масеҳ гардид.
Ин дар он набуд, ки рӯи ӯ мисли фаришта медурахшид, ки ӯ тавсифкунандаи Масеҳ буд, зеро ҷалоли фаришта ҷалоли Худо нест, ва рӯи ӯ ба ин тариқ пеш аз он ки ӯ ба осмон бодиққат нигарист ва ҷалоли Худо ва Исоро дид, медурахшид; балки дар он файзи аҷибтарин буд, ки ӯро водор сохт, ки бо нафаси охиринаш дуо кунад: «Худовандо, ин гуноҳро ба онҳо ҳисоб накун». Ҳамин тавр ҳаёти Исо дар ҷисми мирандаи ӯ зоҳир шуд.
Аммо ин наметавонист мебуд, агар ӯ узви бадани Масеҳ намебуд, ва ӯ наметавонист ин мебуд, агар Рӯҳулқудс аз Масеҳ наомада бошад, то ӯро чунин кунад. Рӯҳулқудс аз осмон ба ҷуз Масеҳ, аз ҷиҳати ахлоқӣ, чӣ метавонист биёрад? Ҳеҷ чиз. Ӯ ба ҷуз аз бартараф кардани худ ва ташаккули Масеҳ дар ҳаёти онҳое, ки дар онҳо сокин аст, чӣ кори дигаре дорад? Ҳеҷ чиз. Ва Истефанус намунаи он аст.
Дар ӯ мо мардеро дар рӯи замин мебинем, ки ба ҷалоли Худо комилан мувофиқат кардааст, ва ин на танҳо дар он аст, ки ҷалоли Худо ва Исо чашмони ӯро ба таври объективӣ пур карданд, балки дар он аст, ки ҳаёти Исо дар ӯ ба таври субъективӣ ташаккул ёфт ва худро ба таври амалӣ дар ҳамон ҷаҳоне, ки Исо аз он берун карда шуда буд, зоҳир кард.
Истефанус шояд марди хушмуомила ё баръакс буд, фарқ надорад; он чизе ки ӯ табиатан буд, дар ин ҷо ҷой надошт; ӯ пур аз Рӯҳулқудс буд, ва Истефанус аз ҷояш бардошта шуд ва Масеҳ дурахшид.
«Ман бо Масеҳ маслуб шудаам, аммо зиндаам. Аммо на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад: ва ҳаёте, ки ман ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имони Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод».
Ба ҷалоли Худованд нигариста, ӯ ба ҳамон сурат табдил ёфт.
Бадани Масеҳ ва Рӯҳулқудс
Аммо Рӯҳулқудс, ки Истефанусро пур кард, танҳо дар ӯ сокин набуд. Ӯ дар Истефанус сокин буд, зеро ӯ узви бадани Масеҳ дар рӯи замин буд, ва ҳар як имондор ба Худованди баландбардошташуда Исо баробар узви бадани Масеҳ аст; ва аз ин рӯ, Рӯҳулқудс дар ҳар як ва ҳама сокин аст. Ва бадан бояд тавсифкунандаи Масеҳ бошад.
Ин мавзӯи бузурги Нома ба Қӯлассиён аст, ва барои ин мо, ки «замоне бегона ва душман дар ақли худ бо корҳои бад будем, ҳоло Ӯ моро дар бадани ҷисми Худ тавассути марг оштӣ додааст, то моро дар назари Худ муқаддас ва беайб ва беайб пешниҳод кунад» (Қӯлассиён 1:21-22), яъне дар ҳузури он ҷалол мо чунон ки Масеҳ аст, ҳастем, зеро мо қисми Ӯ ҳастем, ва Ӯ дар мо ҳамчун аъзои Худ аст, ва аз ин рӯ мо бояд чунон ки Ӯ дар ҷое, ки Ӯ нест, бошем. Ҳеҷ чизе, ки одамон метавонанд фахр кунанд ё саҳм гузоранд, ба бадани Масеҳ кӯмак карда наметавонад.
Беҳтарин чизе, ки инсон метавонад истеҳсол кунад, ба ҷаҳоне тааллуқ дорад, ки мегузарад, зеро ҷалоли инсон мисли гули саҳро аст. Аммо ҷамъомад, ки бадани Ӯст, пайдоиши худро аз ҷалоли Худо мегирад ва хислати худро аз он мегирад; Марде, ки ба он ҷалол комилан мувофиқ аст, Сар ва ҳаёти он аст; ва Рӯҳулқудс, ки аз он ҷалол омадааст, қудрати бепоёни он аст.
Ҷалоли ояндаи калисо
Ва мо интизори рӯзи пурҷалоле ҳастем, ки кори Рӯҳулқудс дар Калисо ба итмом мерасад, ва он, ҳамчун шаҳри муқаддас, аз осмон аз Худо фуруд меояд, ки ҷалоли Худоро дорад (Ваҳй 21:10-11).
Он чизе, ки ӯ он вақт хоҳад буд, вақте ки нури ӯ мисли санги гаронбаҳо, ҳатто мисли санги яшм, мисли булӯр равшан медурахшад, ҳоло дар ӯ тавассути Рӯҳулқудс ташаккул меёбад. Вай мувофиқи ҷалоли Худо ва Марде, ки дар дасти рости Худост, ташаккул меёбад, ва дар ҳоле ки нокомӣ худро дар ҳар ҷое, ки чашм дар он чизе, ки номи Масеҳро дар рӯи замин эълон мекунад, нишон медиҳад, дар ин кори Рӯҳ нокомӣ нест; ва ҳанӯз ба коинот ғалабаи Худо дар нақшаҳои баракати Ӯ нишон дода хоҳад шуд, ва Ӯ дар Калисо тавассути Исои Масеҳ дар тамоми асрҳо, ҷаҳони беохир ҷалол хоҳад дошт. Омин.
