Филемӯн, ки маънояш «касе, ки мебӯсад» аст, ба таври қатъӣ, нома ба як шахс нест, зеро ба дигарон низ муроҷиат шудааст: ба хоҳар, ки эҳтимол зани Филемӯн бошад; ба бародар, Архиппус, ки ҳамчун «ҳамсафари мо» зикр шудааст, марде, ки махсусан аз ҷониби Худованд бо хидмат ато шудааст (Қӯл. 4:17); ва инчунин ба ҷамъомаде, ки дар хонаи Филемӯн ҷамъ мешуд. Ҳарчанд бо услуби шахсӣ навишта шуда бошад ҳам, он барои тамоми ҷамъомад мавзӯи таваҷҷӯҳ ва нигаронӣ гардид.
Ин як намунаи зебои файзи илоҳӣ аст, ки мекӯшад дар дили муқаддасон шодии ҳақиқиро аз наҷоти ғуломи гурезае бедор кунад, ки тавассути Павлус дар зиндон табдил ёфта, ҳоло аз ҷониби расул ба Филемӯн, хоҷааш, баргардонида мешавад. Ва Павлус мехост, ки ӯро ҳамчун «бародари маҳбуб» (ояти 16) қабул кунанд, на танҳо аз ҷониби Филемӯн, балки аз ҷониби занаш, аз ҷониби касе, ки дар Калом меҳнат мекард, ва аз ҷониби ҷамъомад. Файз аз барқарорсозии комил лаззат мебарад, на танҳо аз чораҳои қисман.
Павлус бо хирадмандона ва меҳрубонона ба Филемӯн дар асоси файзе муроҷиат кард, ки ӯ медонист, ки аллакай ба ин бародари азиз таъсири амиқ расонидааст, ки инро тароват бахшидани муқаддасон тасдиқ мекард. Шукргузорӣ ва рӯҳбаландии бузурге, ки расул баён кардааст, бешубҳа ҳар гуна кинаеро, ки Филемӯн нисбат ба Онисим эҳсос мекард, аз байн мебурд. Маънои номи Филемӯн нишонаи зебои шодии оштӣ аст.
Ин китоб бешубҳа эҳсосоти нозуктарини шодиро дар файзи барқароркунандаи Худо ба вуҷуд меорад.
