Ӯро дар ҳама чиз писанд овардан
«Шуғли шумо чист?» Мо майл дорем, ки онҳоеро, ки касб ё ихтисос доранд, қадр кунем ва онҳоро муҳимтар мешуморем. Аммо Худованд бештар ба он таваҷҷӯҳ дорад, ки чӣ тавр мо ба вазифаҳои ҳаррӯзаи худ муносибат мекунем, на ба мақоми мо дар ҷаҳони шуғл. Муносибати мо чист? Оё мо виҷдонӣ ва боэътимод ҳастем? Ҳар коре, ки мекунем, бояд «ба номи Худованд Исо, Худо ва Падарро ба воситаи Ӯ шукр гӯем» (Қӯлассиён 3:17 KJV). Масеҳӣ бояд бо баландтарин меъёрҳо зиндагӣ кунад. Ҳар як вазифаи ба зимма гирифташуда бояд чун барои Худованд анҷом дода шавад. Мо ба Ӯ тааллуқ дорем – рӯҳ, ҷон ва ҷисм. Сухан ва амалҳои мо бояд ҳамеша Ӯро инъикос кунанд. Ҳаёти мо бояд аз шукргузорӣ лабрез бошад.
Дар як лагери масеҳӣ барои ҷавонон ёрдамчиён лозим буданд. Баъзеҳо барои суханронӣ дар вохӯриҳои лагер даъват шуданд, дар ҳоле ки дигарон барои роҳбарӣ кардани «вақтҳои ором» дар хаймаҳо муроҷиат карданд. Мусиқинавозон, директорҳои варзиш ва ошпазҳо низ лозим буданд. Як ҷавон эълон кард, ки ӯ дар лагер кӯмак хоҳад кард ва аз ӯ пурсиданд, ки масъулиятҳои ӯ чӣ хоҳанд буд. «Ман тозакунӣ мекунам», – ҷавоб дод ӯ. «Бо ин қадар ҷавонон дар лагер ҳоҷатхонаҳо ва душҳо таваҷҷӯҳи мунтазамро талаб мекунанд.» Ман ҳайронам, ки чанд нафар одамон ин ниёзро ба назар мегирифтанд ва омода буданд, ки як ҳафтаи вақти худро дар чунин хидмати паст сарф кунанд? Аён аст, ки ҷавон ба лагер мерафт, то вазифаҳои тозакунии беобрӯ ва шояд ногувори худро барои Худованд Исо анҷом диҳад. Барои ӯ ҳафтаи мазкур бадбахт нахоҳад буд. Тозакунӣ на як кори душвор, балки коре буд, ки чун барои Худованд анҷом дода мешуд.
Дастури амалӣ аз Қӯлассиён
Номаи Павлус ба Қӯлассиён ба мо дар ин мавзӯъ дастурҳои хеле амалӣ медиҳад. «Ҳар чӣ мекунед, аз таҳти дил кунед, чун барои Худованд, на барои одамон» (Қӯлассиён 3:23). Ин изҳорот доираи васеъро фаро мегирад. Шуғли шумо ҳар чӣ бошад – кори худро аз таҳти дил кунед. Иҷозат надиҳед, ки дилгирӣ ё якрангӣ ба он роҳ ёбад. Ҳар рӯзро ҳамчун як мушкилоти нав бо имкониятҳои нав бубинед.
Касе метавонад бигӯяд: «Шумо намедонед, ки кори ман чӣ гуна аст. Чӣ тавр ман метавонам ҳавас дошта бошам, вақте ки ман бояд ҳар рӯз ҳамон корҳоро кунам? Дар ҳар сурат, барои ман кори дигаре нест.» Як чиз метавонад ҳама чизро тағйир диҳад. Мувофиқи он оят, кори мо бояд «чун барои Худованд, на барои одамон» анҷом дода шавад. Корфармо метавонад қадрдонӣ накунад ва ҳатто кори шуморо аз он чизе, ки бояд бошад, ногувортар кунад. Дар чунин ҳолатҳо мо васваса мешавем, ки бо нишон додани бепарвоӣ ва «кӯтоҳ кардани кунҷҳо» ҳангоми имкон ба корфармо муносибати бад кунем. Мумкин аст, ки чунин мулоҳиза ронем: «Агар ӯ ба ман ин қадар бадбин бошад, чаро ман бояд барои ҳамкорӣ бо ӯ аз роҳи худ берун равам?» Ҳалли масъала равшан аст: корро асосан барои корфармо накунед, балки барои Худованд кунед. Ба худ бигӯед: «Ман метавонам ин корро барои Ӯ кунам! Худованд Исо Наҷотдиҳандаи ман аст ва ҳама чизро барои ман дод. Ман метавонам кори худро дар ин ҷо барои ҷалоли Ӯ кунам.»
Мумкин аст, ки бо масеҳиёне вохӯрем, ки ҳақиқати Қӯлассиён 3:23-ро амалӣ мекунанд. Ин метавонад зане бошад, ки зону зада фаршро бо даст сайқал медиҳад ё марде, ки рафҳои супермаркетро бо банкаҳои хӯрокворӣ пур мекунад. Чунин кор метавонад дилгиркунанда ва такрорӣ бошад, аммо масеҳие, ки ин корро аз таҳти дил мекунад (ва шояд оромона Худовандро ситоиш мекунад), чизи хеле муҳимро омӯхтааст. Худо метавонад бо тарзе, ки мо кори худро мекунем, ҷалол дода шавад, ҳатто агар худи вазифа дилгиркунанда бошад. Қӯлассиён 3:24 ба ғуломон хотиррасон мекунад, ки онҳо «ба Худованд Масеҳ хидмат мекунанд», на танҳо ба устодони заминии худ. Чӣ қадар ҳаёти моро тағйир медод, агар мо дарк мекардем, ки мо метавонем шуғлҳои ҳаррӯзаи худро барои хушнудии Ӯ анҷом диҳем!
Чашми ҳамабин
Дар Аҳди Қадим мо дар бораи Ҳоҷар мехонем, ки аз хонумаш Соро гурехт. Ҳаёт барои Ҳоҷар душвор шуда буд ва ӯ ҳис мекард, ки дигар тоқат карда наметавонад. Гарчанде ки ӯ метавонист аз Соро гурезад, Ҳоҷар наметавонист аз Худо гурезад.
Фариштаи Худованд ӯро дар назди чашмаи об дар биёбон ёфт (Ҳастӣ 16:7)
ва ба ӯ дастур дод, ки ба назди хонумаш баргардад ва ба ӯ итоат кунад. Ин таҷриба ба Ҳоҷар таъсири амиқ гузошт, ки ӯ калимаҳои «Ту Худо маро мебинӣ»-ро дар ишора ба Худованд, ки бо ӯ вохӯрда буд, истифода бурд (Ҳастӣ 16:13). Ҳатто дар биёбони беодам Ӯ метавонист ӯро бубинад ва аз тамоми ҳолати ӯ огоҳ буд.
Ҳамон чашм то ҳол моро назорат мекунад. Донистани он ки Худованд ҳеҷ гоҳ хоб намекунад (Забур 121:4), метавонад тасаллӣ бошад, аммо ин фикр бояд моро низ ба мушкилот дучор кунад. Корфармо метавонад моро дар кор назорат накунад ва ҳатто ҳузур надошта бошад, аммо Худо дар он ҷост ва Ӯ ҳама чизро мебинад. Аз ин рӯ, Павлус ба ғуломон дар Қӯлассиён 3:22 дастур дод, ки худро ба «хидмати чашм» маҳдуд накунанд – ки ин маънои онро дорад, ки танҳо вақте ки шуморо назорат мекунанд, хуб хидмат кунед. Ин ҳамон чизест, ки аз «одамонписандон» интизор меравад, ки танҳо вақте ки маҷбуранд, виҷдонӣ ба назар мерасанд. Ба ҷои ин, кори масеҳӣ бояд «бо якдилии дил, аз Худо тарсида» анҷом дода шавад (Қӯлассиён 3:22).
Дигар хусусиятҳои кори мо бояд ба назар гирифта шаванд. Вақтсанҷӣ як масъалаи муҳим аст. Агар кор соати 8-и субҳ оғоз шавад, оё ман омодаам, ки дар он вақт ба кор шурӯъ кунам ё ҳадафи ман танҳо дар он вақти тахминӣ ба таваққуфгоҳ расидан аст? Агар соатҳои шуғли ман то соати 5-и бегоҳ давом кунанд, оё ман умедворам, ки як дақиқа пеш аз он вақт – ё ҳатто пештар – аз дар берун ва дар мошинам бошам? Дар бораи фаъолиятҳои ман дар кор чӣ? Оё ман танаффусҳои дароз мегирам ё вақт меёбам, ки корҳои худро анҷом диҳам, дар ҳоле ки дар асл ба ман барои кор кардан барои каси дигар пул дода мешавад? Оё ман ба таври нодуруст аз захираҳое, ки ба тиҷорат тааллуқ доранд ва мустақиман барои истифодаи ман пешбинӣ нашудаанд, «худамро кӯмак мекунам»? Худованд моро дар кор назорат мекунад. Мо бояд боварӣ ҳосил кунем, ки мо «аз Худо метарсем», вақте ки масъулиятҳои худро зери чашми ҳамабини Ӯ иҷро мекунем.
Масъулият
Одамоне, ки дар шуғл ҳастанд, умуман эътироф мекунанд, ки онҳо масъуланд, гарчанде ки дар ҷараёни вазифаҳо ин фикр баъзан метавонад фаромӯш шавад. Китоби Муқаддас ба мо хотиррасон мекунад, ки ҳамчун мӯъминон мо масъулем ба Худо.
Зеро ки ҳамаи мо бояд дар назди курсии доварии Масеҳ ҳозир шавем, то ҳар кас мувофиқи он чизе ки дар ҷисми худ кардааст, чӣ нек бошад ва чӣ бад, қабул кунад (2 Қӯринтиён 5:10)
Мувофиқи ин оят, рӯзе меояд, ки мӯъминон дар назди Худованд хоҳанд истод ва ҳаёти онҳо арзёбӣ хоҳад шуд. Ин барои мубориза бо гуноҳҳои мо нест, зеро онҳо дар салиб ҳал карда шуданд. Дар курсии доварии Масеҳ ҳаёти мо тафтиш карда мешавад ва Худованд доварӣ хоҳад кард, ки он чизе ки мо барои Ӯ кардаем, ба категорияи «нек» ё «бад» дохил мешавад.
Мо асосан дар бораи ҳаёти кории худ фикр мекардем, аммо дигар соҳаҳоро низ бояд ба назар гирифт. Худованд, Устоди мо, ба ҳама ҷанбаҳои ҳаёт таваҷҷӯҳ дорад. Мо дар масъалаҳои рӯҳонӣ чӣ гуна амал кардем? Оё мо ба манфиатҳо ва хидмати Худованд ва ба роҳ рафтан дар муошират бо Ӯ ҳар рӯз содиқ будем? Дар бораи ҳаёти хонагии мо чӣ? Мо ҳамчун фарзандон ё ҳамчун волидон чӣ гуна амал кардем? Оё мо дастурҳои Китоби Муқаддасро риоя кардем ва нақшҳои худро мувофиқи принсипҳои он иҷро кардем? Сипас масъалаи ҳаёти иҷтимоии мо вуҷуд дорад. Оё мо эҳтиёткор будем, ки Худовандро бо нигоҳ доштани меъёрҳои Ӯ писанд орем? Бо фасоди ахлоқӣ дар атроф, оё мо ҳаёти муқаддас доштем ва аз корҳои шубҳанок, ки номи Ӯро ҷалол намедиҳанд, дур будем? Дар он рӯзи оянда, вақте ки мо дар назди Худованд Исо меистем, ҳаёти мо ҳамчун мӯъминон тафтиш карда мешавад. Ҳоло вақти он аст, ки ҳама гуна тасҳеҳоти заруриро анҷом диҳем, то дар он рӯз шарм надорем.
Мукофотҳо
Ҳамон бобе, ки дар бораи ҳозир шудан дар назди курсии доварии Масеҳ сухан меронад, ба мо таъсири маҳдудкунандаи «муҳаббати Масеҳ»-ро низ хотиррасон мекунад (2 Қӯринтиён 5:14). Агар мо ин муҳаббатро бештар дарк мекардем ва онро дар хотир медоштем, мо мехостем Ӯро писанд орем. Агар муҳаббати Ӯ воқеан дилҳои моро пур мекард, мо худро маҷбур мекардем, ки ин муҳаббатро бо зиндагӣ барои Ӯ баргардонем. Худованд Исо гуфт: «Агар Маро дӯст доред, аҳкоми Маро риоя кунед» (Юҳанно 14:15). Муҳаббати ҳақиқӣ ба Ӯ ба мо хоҳиши писанд овардани Ӯро дар ҳама соҳаҳои ҳаёти мо медиҳад.
Ҳар коре, ки мекунем, аз назари Худованд пинҳон намемонад. Дар Матто 10:42 Наҷотдиҳандаи мо дар бораи пешниҳоди «як пиёла оби хунук» ба шахси ташна сухан гуфт. Аз ин чизи оддитар буда наметавонад! Миқдори ками оддитарин нӯшокии дастрас ба шахси ниёзманд аз ҷониби Ӯ дида мешавад ва мукофотонида мешавад. Агар чунин як амали оддӣ мукофотонида шавад, мо метавонем мутмаин бошем, ки онҳое, ки масъулиятҳои касбӣ ва дигар масъулиятҳои худро барои ҷалоли Худо иҷро мекунанд, низ мукофот хоҳанд гирифт.
Содиқ будан муҳим аст. Дилгир шудан осон аст – аммо калимаҳои «биёед дар некӣ кардан хаста нашавем» (Ғалотиён 6:9) бояд моро ба пеш тела диҳанд. Мо бояд кӯшиш кунем, ки некӣ кунем ва Худоро дар ҳар як соҳаи ҳаёти худ ҷалол диҳем. Мо аз ҷониби Ӯ даъват шудаем, ки бо меъёрҳои баландтар аз он чизе, ки ин ҷаҳон медонад, зиндагӣ кунем. Мӯъминон фарзандони Худои зинда ҳастанд. Масъулияти мо ин аст, ки нақшаи ҳаёти худро, ки Ӯ дар Каломи муқаддаси худ ошкор кардааст, риоя кунем.
