Савол: Метавонед фаҳмонед, ки чӣ тавр кас дар ин се соҳа аз бадӣ ҷудо мешавад: дар ҳаёти шахсии худ, муносибатҳои байнишахсӣ (оила, дӯстон, ҳамкорон) ва инчунин дар муҳити ҷамъомади маҳаллӣ?
Ҷавоб: Саволи шумо дар бораи ҷудоӣ хеле хуб аст — ва мавзӯи хеле муҳим барои баррасӣ. Шумо се соҳаи ҷудоиро муайян кардед: дар ҳаёти шахсӣ, муносибатҳои байнишахсӣ ва ҷамъомади маҳаллӣ. Биёед онҳоро як ба як дида бароем.
Ҷудоӣ дар ҳаёти шахсии мо
Китоби Муқаддас инро ҳамчун муқаддасшавии шахсӣишора мекунад. Румиён 6 ҳамчун як порчаи калидӣ дар ин мавзӯъ хизмат мекунад. Он ба мо таълим медиҳад, ки эътироф кунем, ки мо бо Масеҳ мурдаем ва дигар худро — аъзои худро — ба гуноҳ пешниҳод накунем, балки ба Худо барои адолат.
Румиён 7:13–25 ба мо мардеро нишон медиҳад, ки кӯшиш мекунад бо қувваи худ муқаддасшавиро ба даст орад, аммо дар ниҳоят ноком мешавад. Аммо боби 8 қудрати Рӯҳулқудсро ошкор мекунад, ки ба мо имкон медиҳад, ки ҳаёти муқаддас ва ҷудогона дошта бошем.
Ҳавворӣ Павлус ин ҳақиқатро ба Тимотиюс дар 2 Тимотиюс 2 пешниҳод мекунад. Ӯ бо насиҳат ба ӯ оғоз мекунад, ки «дар файзе, ки дар Исои Масеҳ аст, қавӣ бош» (2:1). Ин қувват танҳо вақте пайдо мешавад, ки дилҳо ва ақлҳои мо бо Масеҳи эҳёшуда банд бошанд. Павлус баъд ба Тимотиюс ҳафт мисол медиҳад, ки ин ҳаёт чӣ гуна аст: шогирд (ояти 2), сарбози хуб (оятҳои 3–4), варзишгар (ояти 5), деҳқони меҳнатдӯст (ояти 7), коргар/донишҷӯ (ояти 15), зарф (оятҳои 20–23) ва хизматгор (оятҳои 24–26).
Дар миёни ҳамаи ин, Павлус Тимотиюсро шахсан даъват мекунад, ки худро аз ҳар чизе, ки ӯро олуда мекунад, пок нигоҳ дорад:
«Аммо дар хонаи бузург на танҳо зарфҳои тилло ва нуқра, балки аз чӯб ва гил низ ҳастанд, баъзе барои шараф ва баъзе барои бешарафӣ. Аз ин рӯ, агар касе худро аз охирин пок кунад, ӯ зарфе барои шараф, муқаддас ва барои Устод муфид хоҳад буд, барои ҳар кори нек омода. Инчунин аз шаҳватҳои ҷавонӣ гурезед; аммо адолат, имон, муҳаббат, сулҳро бо онҳое, ки Худовандро аз дили пок даъват мекунанд, пайравӣ кунед».
«Хонаи бузург» дар ин ҷо ба доираи васеътари масеҳият (масеҳияти эътирофкунанда) ишора мекунад, дар муқоиса бо «Хонаи Худо», ки дар 1 Тимотиюс 3:15–16 зикр шудааст. Павлус ба Тимотиюс — ва ба мо — хотиррасон мекунад, ки дар дохили ин хонаи бузург зарфҳо барои шараф ва бешарафӣ мавҷуданд. Мо бояд худро аз ҳама чизе, ки Худовандро бешараф мекунад, пок кунем, то муқаддас (барои мақсад ҷудошуда) ва барои Ӯ муфид бошем. Ин маънои онро дорад, ки аз шаҳватҳои ҷавонӣ гурехтан ва адолат, имон, муҳаббат ва сулҳро бо онҳое, ки Худовандро аз дили пок даъват мекунанд, пайравӣ кардан.
Ҷудоӣ дар муносибатҳои байнишахсӣ
Ин ба таври табиӣ ба соҳаи дуюми ҷудоӣ мерасонад: муносибатҳои мо бо дигарон. Агар атрофиёни мо ҳамон таваҷҷӯҳи ҷалол додани Худовандро надошта бошанд, мо шояд лозим ояд, ки худро аз муносибатҳое, ки ба пайравӣ аз Ӯ монеъ мешаванд, дур кунем. Чунон ки Ибриён 12:1–2 ташвиқ мекунад, мо бояд ҳар вазн ва гуноҳеро, ки ба осонӣ моро печида мекунад, дур кунем ва бо истодагарӣ дар мусобиқаи пеши худ давем.
Муқаддасшавӣ ихтиёрӣ нест — ин иродаи Худо барои ҳар як мӯъмин аст. 1 Таслӯникиён 3:11–4:8 ва 5:23-ро баррасӣ кунед, ки инро ҳамчун хоҳиши Худо барои халқи Ӯ ба таври возеҳ нишон медиҳанд.
Ҷудоӣ дар ҷамъомади маҳаллӣ
Дар мавриди соҳаи сеюми нигаронии шумо — ҷудоӣ дар ҷамъомади маҳаллӣ — принсипҳои 2 Тимотиюс ҳанӯз ҳам татбиқ мешаванд. Муқаддасшавии корпоративӣ, ё он чизе ки аксар вақт номида мешавад ҷудоии калисоӣ, бояд бо мақсади ҷудо шудан барои Худованд анҷом дода шавад, на танҳо ҷудо шудан аз дигарон.
Ин дар 1 Таслӯникиён 1:9 тасвир шудааст, ки дар он мӯъминон «аз бутҳо ба Худо рӯ оварданд, то ба Худои зинда ва ҳақиқӣ хидмат кунанд», ва дар Ибриён 13:13: «Бинобар ин, биёед ба назди Ӯ, берун аз урдугоҳ, нанги Ӯро бардошта, биравем». Дар ҳар ду оят, Масеҳ объекти ҷудоии мост. Касе, ки мо аз Ӯ ҷудо мешавем барои бояд бузургтар аз он чизе бошад, ки мо аз он ҷудо мешавем аз.
Ҷудоӣ ба хотири худаш — ё аз сабаби ихтилофоти шахсӣ — библиявӣ нест. Ин гуна ҷудоӣ ба навъи тақсимоте оварда мерасонад, ки Китоби Муқаддас аз он ҳушдор медиҳад (Масалҳо 6:19; Румиён 16:17; 1 Қӯринтиён 1:10). Мо бояд боварӣ ҳосил кунем, ки ҷудоии мо ҷисмонӣ нест, балки рӯҳонӣ аст. Чунон ки Эфсӯсиён 4:3 ташвиқ мекунад, мо бояд «кӯшиш кунем, ки ягонагии Рӯҳро дар пайванди сулҳ нигоҳ дорем». Худованд Исои Худаш барои ин ягонагӣ дар Юҳанно 17:11, 21–23 дуо кард.
Ҷудоӣ барои нигоҳ доштани муқаддасӣ ва ҷалоли Худованд зарур аст. Аммо, тақсимоти ҷисмонӣ бешубҳа дили Ӯро ғамгин мекунад. Аз ин рӯ, Павлус менависад:
«Рӯҳулқудси Худоро ғамгин накунед, ки бо Ӯ барои рӯзи наҷот мӯҳр зада шудаед. Ҳамаи талхӣ, хашм, ғазаб, садо ва сухани бад аз шумо дур карда шавад, бо тамоми бадӣ. Ва ба якдигар меҳрубон бошед, дилсӯз, якдигарро бахшед, чунон ки Худо дар Масеҳ шуморо бахшид. Бинобар ин, тақлидкунандагони Худо бошед, чун фарзандони азиз» (Эфсӯсиён 4:30–5:1).
Саволи шумо ҷанбаҳои зиёде дорад, аммо ин як нуқтаи оғозро таъмин мекунад. Агар шумо хоҳед, ки мавзӯъро амиқтар омӯзед, мо хушҳол хоҳем буд, ки сӯҳбатро идома диҳем.
