Худовандро ҳамду сано гӯед, Қодири Мутлақ, Подшоҳи офариниш! Эй ҷони ман, Ӯро ҳамду сано гӯед, зеро Ӯ саломатӣ ва наҷоти туст! Ҳамаи шумо, ки мешунавед, акнун ба маъбади Ӯ наздик шавед; Ӯро бо ибодати шодмон ҳамду сано гӯед.
Худовандро ҳамду сано гӯед, ки бар ҳама чиз чунон аҷиб ҳукмронӣ мекунад, Туро дар зери болҳои Худ паноҳ медиҳад, бале, чунон нарм нигоҳ медорад! Оё надидаӣ, ки хоҳишҳои ту ҳамеша чӣ гуна будаанд Дар он чизе ки Ӯ фармон медиҳад, дода шудаанд?
Худовандро ҳамду сано гӯед, ки кори туро пеш мебарад ва туро муҳофизат мекунад; Албатта, некӣ ва раҳмати Ӯ ҳар рӯз туро ҳамроҳӣ мекунад; Аз нав андеша кунед, ки Қодири Мутлақ чӣ кор карда метавонад, Агар Ӯ бо муҳаббати Худ бо ту дӯстӣ кунад.
Худовандро ҳамду сано гӯед, ки вақте тӯфонҳо ҷанги худро мекунанд, Ки вақте унсурҳо девонавор дар атрофи ту хашмгин мешаванд, Ба онҳо фармон медиҳад, ки бас кунанд, хашми онҳоро ба сулҳ табдил медиҳад, Тӯфонҳо ва обҳоро ором мекунад.
Худовандро ҳамду сано гӯед, ки вақте торикии гуноҳ фаровон аст, Ки вақте бехудоён пирӯз мешаванд, ҳама фазилатро ошуфта мекунанд, Нури Худро мепошад, даҳшатҳои шабро меронад, Муқаддасонро бо раҳмати Худ иҳота мекунад.
Худовандро ҳамду сано гӯед, Эй бигзор ҳама чизе ки дар ман аст, Ӯро ибодат кунад! Ҳама чизе ки ҳаёт ва нафас дорад, акнун бо ҳамду сано пеши Ӯ биёед; Бигзор Омин аз халқи Ӯ боз садо диҳад, Бо шодӣ то абад Ӯро ибодат мекунем. — Аз Ҷоахим Неандер (1680)
