Туро ситоиш мекунем, Худованди пурҷалол, Ки мурдӣ, то моро озод кунӣ; Ҳеҷ суруди заминӣ шодӣ намебахшад Мисли оҳанги осмонӣ.
Муҳаббате, ки ҳеҷ азобе онро боз надошт Мо ситоиш мекунем — муҳаббати ҳақиқии илоҳӣ; Муҳаббате, ки барои мо кафорат кард; Муҳаббате, ки моро аз они Ту гардонд.
Муҳаббат дар зиндагии танҳоӣ Аз ғам дар ин ҷои поён Каломи файзи Ту, ки аз раҳмат пур аст, Бигзор ситоишҳои шукргузорӣ ҷорӣ шаванд!
Муҳаббате, ки бар водиҳои торики марг Бӯи хуши худро паҳн кард, Дар он ҷое ки гуноҳ бар ҳама ҳукмронӣ мекард Ҷалоли наҷотро паҳн кард.
Ва акнун Туро эҳёшуда мебинем Ки як бор барои мо мурдӣ, Дар болои осмонҳои баландтарин нишастаӣ, Падарро ҷалол додӣ.
Ба қарибӣ тахти худро мегирӣ, Душманони Ту зери пои Ту қарор мегиранд, Ва моро бо худ барои худ мебарӣ Дар ҷалоли муҳаббати зоҳиршуда!
Исо, мо Туро интизорем, Бо Ту саҳми худро дошта бошем; Чӣ метавонад шодӣ ва баракати комил бошад Ғайр аз он ки дар он ҷое ки Ту ҳастӣ
