Эй ҷони ман, бедор шав ва дар бораи Ӯ суруд хон, Ки туро то марг дӯст дошт, Эй дили ман, бедор шав, гимн эҷод кун, Лабони ман арзиши Ӯро эълон кунанд.
Ман ҷӯш мезанам, дилам лабрез аст, Ситоиши худро ба Ӯ меорам, Мавзӯи ман, дар гимн ё наср, Зебоиҳои Подшоҳ хоҳад буд.
Зеботар аз ҳамаи писарони одам, Дар бузургии олӣ, Ҷалоли Ӯ то абад хоҳад дурахшид, Ки одамон Ӯро қадр накарданд.
Бар лабони Ӯ тамоми файз рехта шуд, Ки адолатро дӯст дошт, Зебоии чеҳраи Ӯро бубин, Писари Худои маҳбуб. Асои адолати Худо, Ту дар дасти худ дорӣ, Тахти Ту, эй Худо, то абад аст, «Эй Наҷотдиҳандаи инсоният.»
Оҳ, ки ман ба Ӯ нигоҳ кунам Ва ҳеҷ гоҳ рӯй нагардонам, Он гоҳ шодӣ ва хурсандӣ ва ҳайрат, Тамоми роҳро пайравӣ хоҳад кард.
Бузург аст он сирри воқеӣ, Ки Ӯро ба ин замин овард. Дар сухан ва амал бузургвор, Танҳо Худо арзиши Ӯро медонист.
