«Ҳар чизе ки ба исми Ман талаб кунед, Ман онро ба ҷо меорам, то ки Падар дар Писар ҷалол ёбад» (Юҳанно 14:13) Худованд дар Юҳанно 14-16 дар бораи дуо сухан ронд ва ҳар дафъа Ӯ ибораи «ба исми Ман»-ро зикр кард. «Ба исми Ман» чӣ маъно дорад? Оё ин чизест, ки шумо дар охири нома менависед, ба монанди «Бо эҳтиром» ё «Бо самимият», ё ягон шакли дигари хотимаи эҳтиромона? Оё бисёре аз дуоҳои мо бо чунин ибора ба охир намерасанд? Ман мутмаинам, ки мо намехоҳем, ки ин танҳо як расмият бошад, аммо баъзан он қариб ба замимаи дуо монанд аст. Не, ба исми Ӯ талаб кардан ба маънои дуо кардан бо хоҳишҳои Ӯ, ки аз дилҳои мо ҷорӣ мешаванд, мебошад.
«Номи» Ӯ маънои он чизеро дорад, ки Ӯст, табиати Ӯ, ва аз ин рӯ, ба исми Масеҳ дуо кардан маънои мувофиқи иродаи мубораки Ӯ дуо карданро дорад.
Он чизе, ки ман барои он дуо мекунам, бояд дар ҳақиқат ифодаи табиати Ӯ бошад. Дуо бояд қудрати Рӯҳи Муқаддас, ақли Масеҳ ва хоҳиши Ӯро барои мо нафас кашад. Дуо набояд бо калимаҳои «Ба исми мубораки Худованди мо» ё муодили он ба охир расад, агар он бо хислати Ӯ пурра ва фаро гирифта нашуда бошад.
Мо бояд на он қадар барои худамон, балки «то ки Падар дар Писар ҷалол ёбад» дуо кунем. Ин чӣ гуна ангезаи пурқувватест, ки шафоат ва илтиҷои моро роҳнамоӣ мекунад! Бигзор он моро санҷад! Ин ҳазорҳо дархостҳои худхоҳона, ҷисмонӣ ва сатҳиро аз байн мебарад. Қайд кунед, ки дар ин ҷо ҳеҷ маҳдудият нест, зеро агар мо ба исми Ӯ дуо кунем, мо фикрҳо ва хоҳишҳои худи Ӯро дуо мекунем. Инчунин, иҷрои он чизе, ки мо бояд кунем, ба таври инстинктӣ, бе кӯшиш, ба Худо дар дуо барои ҳама чиз муроҷиат кардан дар ҳақиқат душвор аст.
