Оё шумо барои омадани Худованд омодаед?
Як сайёҳ дар Италия ба Вилла Ареконати, дар соҳили кӯли Комо расид. Боғбон дарвозаи вазнинро кушод ва ӯро аз боғи зебо гузаронд. Сипас сӯҳбати зерин оғоз шуд:
«Шумо чанд вақт боз дар ин ҷо ҳастед?» Меҳмон пурсид. «Бисту панҷ сол.»
«Ва соҳибхона чанд маротиба барои дидани мулк омадааст?» «Чор маротиба.»
«Бори охир кай омад?» «Дувоздаҳ сол пеш. Ман қариб танҳо мондаам; хеле кам ягон бегонаро мебинам.»
«Бо вуҷуди ин, шумо боғро чунон тозаву озода ва дар чунин тартиботи комил нигоҳ медоред, ки кас гумон мекунад, ки шумо соҳибхонаро фардо интизоред.»
«Имрӯз, ҷаноб, ИМРӮЗ,» ҷавоби пирамард буд.
Ҳаёти мо ҳамчун масеҳиён бояд чунин бошад. Мо бояд дар корҳое, ки Худо ба мо додааст, содиқ бошем ва омадани Худовандро имрӯз интизор шавем. Чунон ки Исо гуфт:
«Мисли мардоне бошед, ки интизори омадани оғои худ ҳастанд.» (Луқо 12:36)
