Барои кадом ҷаҳон?
Ин савол майл дорад пайдо шавад вақте ки як ҷавон ҳис мекунад, ки ӯ бозии ҳаётро аз даст медиҳад ва барои мулоҳиза кардан, ки чаро, муддати кӯтоҳе таваққуф мекунад. Бобро, як хатмкунандаи ҷавон ва боистеъдоди донишгоҳро, ки ба ӯ имкони зуд ба даст овардани сарват пешниҳод шуд, ба назар гиред. Ҷавоби оромбинонаи ӯ: «Барои кадом ҷаҳон?»
Ошкоро, Боб ба ҳаёте берун аз он чизе ки мо ҳоло дар сайёраи Замин таҷриба мекунем, бовар дорад. Ӯ барои ин кор сабаби хуб дорад. Ҳатто агар шумо дар ин нуқта бо ӯ розӣ набошед ҳам, шумо эҳтимол бо ақидаи ӯ розӣ хоҳед шуд, ки ҳаёт аксар вақт ноустувор ва ноумедкунанда ба назар мерасад. Ҳарчи бештар, ақидаи кӯҳнаи «ҳаёт, озодӣ ва пайгирии хушбахтӣ» то пиронсолӣ ба намуди шӯхии бемор табдил меёбад.
Пас, дар бораи ҷаҳони нави шуҷоъ, ки Бобро ин қадар ба ҳаяҷон овардааст, чӣ чизи бузурге ҳаст? Танҳо ба баъзе аз муқоисаҳои зер нигаред!
Ҷаҳони ҳозираи шумо Ҷаҳони оянда
Барои муддати кӯтоҳ – ва ҳар қадар ки дарозтар давом кунад, ҳамон қадар бадтар мешавад. Барои абадият – ва ҳамеша бо «лаззатҳо то абад» (Забур 16:11 KJV).
Пур аз зӯроварӣ, ғамгинӣ ва ифлосӣ – ҳатто агар шумо дар бадтарин қисми шаҳр зиндагӣ накунед ҳам. Пур аз муҳаббат ва фазое, ки аз ҳар ҷиҳат пок аст – «Худо ҳамаи ашкҳоро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард ... дигар марг, на ғам, на гиря, на дигар ... дард нахоҳад буд» (Ваҳй 21:4).
Чизҳои хуб низ кӯтоҳмуддат ва аз гуноҳ олудаанд – «Мо вақти хубе доштем, ба истиснои ...» Худои муҳаббати бепоён рӯйдодҳоро ба нақша мегирад – ва «ҳеҷ чизи нопок [ифлоскунанда] ба он дохил нахоҳад шуд» (21:27).
Оё ҷаҳони оянда хеле хуб ба назар мерасад, ки ҳақиқат бошад? Эҳтимол ҳамин тавр аст, агар шумо Касеро, ки маҷмӯи тамоми воқеият, аз ҷумла худи шуморо барномарезӣ кардааст, намедонед. Нуқтаи асосии фаҳмидани ин масъала донистани Худост.
Чӣ гуна шумо метавонед Худоро бидонед?
Ин худ як ҳикояи азим аст; ин ҳамон чизест, ки Библия дар бораи он аст. Бигзор ман ҷавобро ба таври мухтасар бо иқтибос аз Юҳанно 20:31 баён кунам: «Аммо инҳо навишта шудаанд, то ки шумо имон оваред, ки Исо Масеҳ, Писари Худост, ва бо имон овардан ба воситаи номи Ӯ ҳаёт дошта бошед» (NKJV).
Ин масъалаи донистани Худо ҷанбаи дигар ҳам дорад. Ӯ аз ҳар касе, ки Ӯро нодида мегирад ва барномаи Ӯро беаҳамият ё ночиз мешуморад, хашмгин аст. Мувофиқи Исои Масеҳ чунин ашхос ба ҷазои абадӣ мераванд, на ба ҳаёти абадӣ (ниг. Матто 25:41).
Оё шумо ҳанӯз саволҳои беҷавоб доред? Мо ҳам дорем. Онҳоро барои лаҳзае фаромӯш кунед ва аз худ саволҳоеро пурсед, ки воқеан муҳиманд:
Оё ман мехоҳам Худоро бидонам?
- Оё ман мехоҳам муҳаббати Ӯро қабул кунам ва бо Ӯ дар ҷаҳони оянда, ки Ӯ ба нақша гирифтааст, абадӣ зиндагӣ кунам?
- Оё ман омодаам, ки аз гуноҳ, аз ҷумла тарзи ҳаёти худхоҳонаи худ, пок шавам ва бо хоҳиш кардани Исои Масеҳ, ки Наҷотдиҳанда ва Худованди ман шавад, барои он ҷой мувофиқ гардам?
- Агар ҷавобҳои шумо ҳа бошанд, дар дуо бо Худо дар ин бора сӯҳбат кунед. Ӯ суханони шумо ва хоҳиши паси онҳоро хоҳад шунид ва хоҳад фаҳмид. Сипас ба хондани Инҷили Юҳанно дар Библия оғоз кунед.
Барои ҳама мо бо ин саволи мушкилбарангез хотима медиҳем: Нақшаҳои ҳозираи шумо 1000 сол пас ба шумо чӣ гуна таъсир хоҳанд расонд?
«Ҳоло биёед, шумо, ки мегӯед: «Имрӯз ё фардо ба фалон шаҳр меравем, як сол дар он ҷо мемонем, мехарем ва мефурӯшем ва фоида мегирем»; дар ҳоле ки шумо намедонед, ки фардо чӣ мешавад. Зеро ҳаёти шумо чист? Он ҳатто буғест, ки барои муддати кӯтоҳе пайдо мешавад ва сипас нопадид мегардад.» —Яъқуб 4:13-14 NKJV
