«Инак, Ман ба зудӣ меоям!» (Ваҳй 3:11)
«Ҳамин тавр! Биё, Худованд Исо!» «Чаро чархҳои аробаи Ту дер мекунанд?» Шаш ҳазор сол ин ҷаҳон чарх зад, бо синну сол фарсуда шуд ва бо гуноҳҳо ва ғамҳо чиндор шуд. Калисои интизорӣ сояҳои дарозкашидаи шафақро мебинад, ки эълон мекунанд: «Худованд наздик аст!» Ҷони ман, барои мулоқот бо Ӯ омода шав! Оҳ! Рӯзи хушбахт, вақте ки Наҷотдиҳандаи маҳбуби ту, ки ин қадар муддат беэҳтиромӣ ва нафрат карда шуд, дар ҳузури олами ҷамъшуда ба таври оммавӣ ба тахт нишаста, Худованди ҳама тоҷдор мешавад, дар муқаддасони Худ ҷалол меёбад, аз меваҳои меҳнати ҷони Худ қаноатманд мешавад, душманони Худро бо дурахши омадани Худ — нигоҳи барқзанандаи хашм — нобуд мекунад, ки дилҳои халқи шодмонии Ӯро «бо шодии бебаён ва пур аз ҷалол шод мекунад!» Ҷони ман, барои мулоқот бо Ӯ омода шав!
Бигзор ин барои ту фикри шодмонӣ бошад — «умеди мубораки» ту — мулоқоти Бародари калонии ту! Аксар вақт дар бурҷи дидбонӣ ист, то аввалин шуои он дурахши оянда, аввалин ғурғури чархҳои аробаро бигирӣ. Ҷаҳон ҳоло дар ҳоли омодагӣ аст! Он дар меҳвари фарсудаи худ меларзад. Аз ҳар тараф садоҳое ҳастанд, ки эълон мекунанд: «Ӯ меояд! Ӯ барои доварӣ кардани замин меояд!» Хонанда! Оё ту аз ҷумлаи онҳое ҳастӣ, ки «омадани Ӯро дӯст медоранд?» Муносибати муқаддасони интизори Ӯро дар хотир дор:
«Хушбахтанд он ғуломоне, ки Худованд, вақте ки меояд, онҳоро БЕДОР меёбад!» (Луқо 12:37)
