Ин боби чоруми 2 Подшоҳон яке аз бобҳои дилпазиртарин ва омӯзандатарин дар Аҳди Қадим аст. Он бо қаҳтӣ оғоз меёбад ва бо зиёфат ба охир мерасад, ки ба таври возеҳ исбот мекунад, ки Худо ба он роҳ ёфтааст. Элишоъ, марди Худо, ки барои Худо истода буд ва некӣ ва файзи Ӯро ба қавми ниёзманд ва гуноҳкор нишон дод, шахсияти бузурги он аст, аммо ӯ танҳо пуррагии он чиро, ки дар Худованди мо Исо барои қонеъ кардани ҳар як ниёзи ҳар марду зан вуҷуд дорад, тасвир мекунад. Ҳамин тавр мо ӯро хоҳем дид. Элишоъ ба мо нишон медиҳад, ки Худованд Исо ҳамчун тақсимкунандаи файз ва баракатҳои Худо кист.
Боби мазкур бо як бевазани муфлис оғоз меёбад, ки тасвири равшани гуноҳкори бори гарон ва нобахшидашуда аст, аммо Элишоъ ниёзи ӯро қонеъ кард ва на танҳо қарзи ӯ пардохт шуд — гузашта ҳама ҳал шуд — балки ӯ «боқимонда»-ро барои зиндагӣ дошт: оянда ҳама таъмин ва пешбинӣ шуда буд. Ҳамин тавр бо ҳамаи онҳое, ки дар ниёзи худ ба Худованд Исои Масеҳ рӯ овардаанд — онҳо ба таври ройгон бо файзи Худо сафед карда мешаванд — аз гузаштаи гунаҳкори худ абадан пок карда мешаванд — аммо ояндаи онҳо низ таъмин аст: файзи Худованд барои онҳо кофист.
Аммо симо тағйир меёбад, бевазани муфлис, ки акнун бахшида шуда ва озод аст, ҷои худро ба зани бузурге бо дороиҳои зиёд медиҳад. Ва ин тағйирот дар мо ва барои мо ба амал омадааст. Масеҳиён, мо, ки замоне гуноҳкорони муфлис будем, акнун ба воситаи файзи Худо қавми бузург ҳастем. Умедворам, ки мо дар назари худамон бузург нестем ва умедворам, ки мо намехоҳем дар назари ҷаҳон бузург бошем; аммо мо дар назари осмон бузург ҳастем, зеро мо фарзандони Худо ҳастем.
Худи Рӯҳ бо рӯҳҳои мо шаҳодат медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем, ва АГАР ФАРЗАНДОН БОШЕМ, ПАС ВОРИСОН ҲАСТЕМ; ВОРИСОНИ ХУДО ВА ҲАМВОРИСОН БО МАСЕҲ; агар бо Ӯ азоб кашем, то ки бо Ӯ ҷалол ёбем (Румиён 8).
Ҳеҷ фариштае чунин мақоми баланд надорад ва ҳеҷ кас наметавонад чунин сарнавишти бузургро талаб кунад. Ман дигар рӯз издиҳоми одамонро дидам, ки дар кӯчаҳо интизор буданд ва фаҳмидам, ки духтари подшоҳ интизор аст, ки аз он ҷо гузарад, ва вақте ки ӯ гузашт, издиҳом ба ӯ эҳтироми самимӣ ва содиқона нишон доданд, ва комилан дуруст — эҳтиром ба он ки сазовори эҳтиром аст — ӯ шахси бузурге дар кишвар аст, ва мардум инро эътироф мекунанд. Вақте ки шумо ва ман дар кӯчаҳо роҳ меравем, ҳеҷ кас моро пай намебарад; мо дар ин ҷаҳон эҳтиром надорем, зеро мо дар назари он ҳеҷ кас нестем; аммо рӯзе меояд, ки мо ба сарзамини худ дохил мешавем, дарвозаҳои тиллоӣ ба хонаи Падар барои мо боз хоҳанд шуд, ва дар он рӯз фариштагони Худо роҳи дурахшонро саф ороста, моро ба хона истиқбол хоҳанд кард — писарони Худо бо хуни наҷотбахш ба ҷалол оварда шудаанд. Ин шаъну шарафест, ки Худо ба мо додааст; бигзор рафтори мо бо он мувофиқ бошад. Биёед мисли фарзандони Худо зиндагӣ кунем, мисли онҳое, ки захираҳои бузург ва сарнавишти бузург доранд.
Хоҳиши Худованд барои ҳамроҳии мо
Мо ҳама чизро ба Худованди худ қарздорем ва дуруст аст, ки мо Ӯ ва хоҳишҳои Ӯро ба назар гирем. Ӯ чӣ мехоҳад? Пеш аз ҳама Ӯ ҳамроҳии моро мехоҳад. Муҳаббати ҳақиқӣ бо ҳеҷ чизи камтар аз ин аз мо қаноат намекунад. Дар тасвири мо диққат диҳед, ки МАРДИ ХУДО ПАЙВАСТА АЗ ХОНАИ ЗАНИ БУЗУРГ МЕГУЗАШТ. Ҳамин тавр Худованди мо амал мекунад. Ӯ дар дилҳо ва ҳаёти мо ҷой меҷӯяд. Ва Рӯҳулқудс омадааст, то чизҳои Масеҳро гирад ва ба мо нишон диҳад, ва ба ин васила Ӯ пайваста аз назди мо мегузарад, то дар дилҳои мо барои Худ ҷой пайдо кунад. Ҳамин тавр мо Ӯро дар Ваҳй 3 мебинем:
«Инак, Ман дар назди дар истода, мекӯбам», — мегӯяд Ӯ, — «агар касе овози Маро бишнавад ва дарро кушояд, Ман ба назди ӯ даромада, бо ӯ хӯрок мехӯрам ва ӯ бо Ман».
Марди Худо худро ба меҳмоннавозии ин зан маҷбур накард, аммо вақте ки ӯ ӯро маҷбур кард, ӯ даромад ва бо ӯ нон хӯрд. Гуфта шудааст, ва дуруст гуфта шудааст, ки
«мо ба қадри он ки мехоҳем, ҳамроҳии Худовандро ба даст меорем».
Агар мо Ӯро маҷбур кунем, Ӯ ҳамроҳии Худро аз мо инкор намекунад; ин ҳамон чизест, ки дили Ӯ ба он ташна аст, ва вақте ки ташнагӣ ба Ӯ дар дилҳои мо бедор мешавад, ин барои Ӯ шодӣ меорад.
Ман мефаҳмам, ки ин боздидҳои гоҳ-гоҳи Элишоъ ба хонаи Шунамитӣ барои ӯ замонҳои аҷибе буданд, ба дараҷае, ки ӯ тасмим гирифт, ки ӯро на ҳамчун меҳмони гоҳ-гоҳ, балки ҳамчун яке аз аҳли хонаводааш, меҳмони доимӣ дошта бошад. Ва мо, оё мо фаслҳои шодиро намедонистем, вақте ки Худовандро ба дилҳои худ қабул мекардем? Дар ғам Ӯро меҷустем, ва Ӯ моро бо тасаллои Худаш баракат медод; дар замонҳои афсурдагӣ, Ӯ моро рӯҳбаланд мекард ва мотами моро ба сурудҳои ҳамду сано табдил медод. Ӯ дилҳои моро бо муҳаббати Худаш ламс мекард, ва мо аз беэътиноии худ ба Ӯ шарм медоштем, аммо аз файзи Ӯ, ки ҳамеша яксон аст, шод мешудем. Ин фаслҳо шояд дер давом накарда бошанд, аммо дар давоми онҳо аҷиб буданд. Ӯ онҳоро ба мо дод, то ки мо бештар ба Ӯ ташна шавем ва он чиро, ки ин зани бузург барои Элишоъ кард, анҷом диҳем.
Омода кардани ҳуҷра барои Масеҳ
Вай ба шавҳараш гуфт: «Инак, акнун ман мефаҳмам, ки ин марди муқаддаси Худо аст, ки пайваста аз назди мо мегузарад. Биёед дар девор як ҳуҷраи хурде созем… ва вақте ки ӯ ба назди мо меояд, ба он ҷо дарояд». Дарки ӯ дуруст буд — вай зани доно буд. Оҳ, кош ҳамаи мо дар бораи Масеҳ мисли ӯ бошем; аммо агар мо чунин бошем, чунон ки ӯ барои Элишоъ ҳуҷрае омода кард, мо низ бояд барои Масеҳ ҳуҷрае омода кунем. Дил ҳуҷра аст — дили шумо, масеҳии азиз. Шояд он хеле калон набошад, аммо он метавонад ҳуҷраи меҳмонии Подшоҳи ҷалол бошад. Аммо чӣ тавр дилро барои Ӯ омода кардан мумкин аст? Биёед дарсеро омӯзем, ки достони ин зани доно меомӯзонад.
Вай зани амалӣ ва бодиққат буд, ва ман шубҳа надорам, ки аввалин коре, ки ӯ кард, истифода бурдани ҷорӯб ва тоза кардани торҳои анкабут буд, ки дар гӯшаҳои торик пинҳон буданд ва аз ҳуҷра ҳама чизеро, ки барои меҳмони дилхоҳ мувофиқ набуд, берун кард. Худро дар ин ҷо санҷед, масеҳии азиз. Оё дар дили шумо чизҳое пинҳон ҳастанд, ки шумо онҳоро қадр мекунед ва Худовандро аз он берун нигоҳ медоранд? Аҳ, агар шумо Ӯро танҳо аз назди худ гузашта бинед ва як лаҳза ҷалоли Ӯро бубинед, ин чизҳои қадршуда барои шумо чирк ва партов хоҳанд буд; шумо онҳоро монеа ҳис хоҳед кард, ки вақт ва ҷойеро ишғол мекунанд, ки Худованд пур мекунад, ва шумо мехоҳед аз онҳо халос шавед.
Оё шумо мегӯед: «Ман борҳо кӯшиш кардам, ки одатҳо ва чизҳоеро, ки медонам нодурустанд, тарк кунам, аммо танҳо ноком шудам, то даме ки қариб ноумед шудам»? Бале, ман ин таҷрибаро медонам, ва ман медонам, ки ба шумо чӣ лозим аст — дидани ҳақиқии салибе, ки Исо худро барои шумо дод, то шуморо аз ҳамаи он беинсофӣ, ки шуморо нигоҳ медорад, наҷот диҳад ва шуморо барои Худаш пок кунад, то ганҷи махсуси Ӯ бошед. Ба шумо он нигоҳи ба қафо ба салиб ва сипас нигоҳи ба боло ба ҷалоле, ки Ӯ ба он рафтааст, лозим аст, ва Рӯҳулқудс, ки дар шумо сокин аст, метавонад ҳардуро ба шумо диҳад, ва Рӯҳулқудс қуввате дар шумо хоҳад буд, ки шуморо ба мувофиқат бо Масеҳ биёрад. Дар ҳузури салиби Худованди мо Исои Масеҳ ва бо қудрати Рӯҳ аст, ки мо метавонем он чиро, ки ба Масеҳ мухолиф аст, маҳкум кунем ва аз ҳаёти худ берун кунем, ва аз ҳама беҳтар, ва аз ҳама зарурӣ, худи нафси гунаҳкорро доварӣ кунем ва аз он рӯй гардонем. Худованд худаш ба кӯмаки мо хоҳад омад, агар мо худро бе қайду шарт ба дасти Ӯ супорем, ва мо метавонем суханони Довудро гирем ва ба Ӯ бигӯем:
«Маро бисанҷ, эй Худо, ва фикрҳои маро бидон, ва бубин, ки оё дар ман роҳи баде ҳаст».
Худовандо, шамъи Худро гир ва аз ҳар як ҳуҷраи ҳаёти ман аз баландтарин бурҷи он то амиқтарин таҳхонаи он бигзар. Бо нури Худат гӯшаҳои торики онро равшан кун ва чизҳоро ба ман нишон деҳ, ки чӣ тавр ба Ту намоён мешаванд!
Муҷаҳҳаз кардани ҳуҷра
Ҳоло муҷаҳҳаз кардани ҳуҷра меояд. Ба ҳуҷрае, ки ӯ барои Элишоъ омода кард, зани бузург КАТ, МИЗ, СТУЛ ВА ШАМЪДОН гузошт.
Кат: Ҷои истироҳат
Кат ҷои истироҳат аст. Шумо ин суханонро дар ёд доред:
«Ба назди Ман оед, эй ҳамаи хастагону гаронборон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод. Юғи Маро бар худ гиред ва аз Ман омӯзед; зеро Ман фурӯтан ва хоксорам; ва шумо барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт».
Юғи Худованд маънои итоат ба иродаи муқаддаси Ӯро дорад, ва иродаи Ӯ нек ва комил ва мақбул аст. Он бар зидди мо нест, балки барои мост, ва вақте ки мо худро ба он таслим мекунем, муноқишаи дохилӣ ва беқарорӣ ба оромиш ва истироҳат ҷой медиҳад. Ва вақте ки мо аз Ӯ, ки фурӯтан ва хоксор аст, меомӯзем, ҳасад ва рашк ва орзуҳои мардум, ки онҳоро ба хашм меорад, моро ташвиш намедиҳад; мо метавонем худро ва корҳои худро ба дасти Худо супорем ва бо эътимод ба Ӯ истироҳат пайдо кунем. Ин аввалин чиз аст; агар ин набуд, мо ҳуҷрае надорем, ки Худованд дар он сокин шавад, аммо дар чунин дил Ӯ хушнудӣ ва истироҳати Худро пайдо хоҳад кард.
Миз: Муошират
Сипас миз меояд, ва ин дар бораи муошират сухан меронад.
«Ман бо ӯ хӯрок мехӯрам ва ӯ бо Ман», — гуфт Худованд.
Ӯ мехоҳад ба корҳои мо, шодиҳо ва ғамҳои мо дохил шавад, зеро Ӯ моро дӯст медорад ва ҳамчун дӯсти азизтарин ва ҳақиқии мо ба мо таваҷҷӯҳ дорад, ва Ӯ мехоҳад тасалло ва файзи Худро дар ҳама чизе, ки ба мо ғам меорад, ба мо биёрад, аммо Ӯ инчунин мехоҳад моро ба корҳои Худаш роҳнамоӣ кунад, зеро Ӯ мехоҳад, ки мо бо Ӯ хӯрок хӯрем, то бо Ӯ дар корҳои Худаш ҳамчун дӯстони Ӯ муошират кунем. Дили ором аз худ ва дар натиҷа озод барои муошират бо Ӯ дилест, ки барои Ӯ дилпазир аст.
Стул: Омӯзиш дар пойҳои Ӯ
Стул баъд омад, ва мо набояд инро нодида гирем. Марям ниёз ва баракати стулро мефаҳмид, зеро вай дар пойҳои Исо нишаста, каломи Ӯро мешунид, ва мо танҳо вақте метавонем дар муошират бо Ӯ нигоҳ дошта шавем, ки дар пойҳои Ӯ нишаста, аз Ӯ омӯзем. Агар мо инро нодида гирем, беқарории кӯҳна дубора пайдо хоҳад шуд; аммо вақте ки мо дар пойҳои Ӯ менишинем, мо дар Ӯ сокин хоҳем шуд ва суханони Ӯ дар мо сокин хоҳанд шуд, ва мо он чиро, ки мехоҳем, хоҳем пурсид, зеро шунидани каломи Ӯ ва бо Ӯ дар дуо сухан гуфтан якҷоя мераванд. Дар пойҳои Ӯ мо аз Ӯ меомӯзем, ва ҳар қадар ки Ӯро бештар донем, ҳамон қадар Ӯро бештар дӯст медорем, ва Ӯ гуфтааст:
«Агар касе Маро дӯст дорад, суханони Маро риоя хоҳад кард: ва Падари Ман ӯро дӯст хоҳад дошт, ва Мо ба назди ӯ хоҳем омад ва дар назди ӯ сокин хоҳем шуд».
Агар мо муҳаббати худро ба Худованд бо шунидан ва риоя кардани каломи Ӯ нишон диҳем, ҳуҷра холӣ нахоҳад монд.
Шамъдон: Дурахшидан барои Ӯ
Пас шамъдон дар он ҷо хоҳад буд. Ҷисмҳои мо пур аз нур хоҳанд буд, ҳеҷ қисми торик нахоҳад дошт; самимият ва ростӣ моро нишон хоҳад дод, ва мо барои Ӯ, ки дар дилҳои мо сокин аст, хоҳем дурахшид. Нуре, ки дар дохил дурахшидааст, берун хоҳад дурахшид.
Ба ин ҳуҷраи тозашуда ва муҷаҳҳаз марди Худо омад ва дар он ҷо хобид, ва Шунамитӣ зани хушбахт ва гиромӣ буд. Бигзор воқеияти рӯҳонӣ, ки дар ин достони Аҳди Қадим тасвир шудааст, дар ҳаёти ҳар яки мо дуруст бошад!
