«Ҳар кӣ падар ё модарро бештар аз Ман дӯст дорад, сазовори Ман нест. Ва ҳар кӣ писар ё духтарро бештар аз Ман дӯст дорад, сазовори Ман нест.» (Матто 10:37)
Одамон дар замони Масеҳ дар ҷустуҷӯи Шоҳзодаи Сулҳ буданд (Ишаъё 9:6; Забур 72). Онҳо дарк намекарданд, ки аввал Худованд бояд рад карда шавад, дар салиб азоб кашад ва сипас ҷалол пайравӣ кунад (1 Петрус 1:11). Худованд аз аввал пайравони худро барои муноқишае, ки Ӯ бояд таҳаммул кунад, омода кард, муноқишае, ки онҳо низ аз он гурехта наметавонистанд. Мо бояд бори дигар ба худ хотиррасон кунем, ки заминаи ин ҷо дар бораи хидмат аст ва Худованд зарурати онро баён мекунад, ки шогирдони Ӯ дар ҳаёти худ ба Ӯ ҷои аввалро диҳанд.
Инчунин муфид аст, ки дарк кунем, ки муносибати нав тавассути кори анҷомёфтаи салиб барқарор карда шуд. Худованд инро дар Марқӯс 3:31–35 таъкид кард:
«Пас бародарон ва модари Ӯ омаданд, ва дар берун истода, ба Ӯ фиристоданд, Ӯро даъват карданд. Ва издиҳоми зиёде дар атрофи Ӯ нишаста буданд; ва ба Ӯ гуфтанд: «Инак, модари Ту ва бародарони Ту дар берун Туро меҷӯянд.» Аммо Ӯ ба онҳо ҷавоб дода, гуфт: «Модари Ман кист, ё бародарони Ман кистанд?» Ва Ӯ ба атроф ба онҳое, ки дар атрофи Ӯ нишаста буданд, нигоҳ кард ва гуфт: «Инак, модари Ман ва бародарони Ман! Зеро ҳар кӣ иродаи Худоро ба ҷо оварад, бародари Ман ва хоҳари Ман ва модари Ман аст.» (Марқӯс 3:31–35)
Худованд Исо ба пайравони худ таълим медод, ки агар мо шогирдони Ӯ бошем, Ӯ бояд дар ҳаёти мо афзалият дошта бошад. Аксар вақт гуфта шудааст:
«Дар ҳаёти ҳамаи имондорон Масеҳ ҳузур дорад; дар ҳаёти баъзе имондорон Ӯ намоён аст. Аммо саволи воқеӣ ин аст, ки оё Ӯ дар ҳаёти ман бартарӣ дорад?»
Фикр дар ин ҷо ин аст, ки дили ман бояд комилан ба Масеҳ бахшида шавад ва ҳама муносибатҳои дигар бояд ҷои дуюмро ишғол кунанд. Ин дар ҳақиқат идеяи муқаддасшавӣ аст. Калимаи муқаддас кардан маънои «чизеро барои мақсаде ҷудо кардан»-ро дорад. Худованд мегӯяд: «Гумон накунед, ки Ман омадаам, то сулҳро ба замин оварам. Ман на барои овардани сулҳ, балки шамшер омадаам.» (Матто 10:34) Шамшер ҷудоиро ифода мекунад (Ибриён 4:12).
Худованд Исо муносибатҳои табиӣ ё оилавиро маҳкум намекунад. Аммо Ӯ ба таври возеҳ изҳор медорад, ки муносибатҳои табиӣ ҳеҷ гоҳ набояд аз муносибати мо бо Худованд Исо — дар хидмати мо барои Ӯ ё муоширати мо бо Ӯ афзалият дошта бошанд.
«Ҳеҷ кас, ки дасти худро ба шудгор гузошта, ба қафо нигоҳ мекунад, барои Малакути Худо мувофиқ нест.» (Луқо 9:62)
Ҳеҷ кас наметавонад Худовандро бо дили нимҷон хидмат кунад. Худованд наметавонад шогирдоне дошта бошад, ки садоқати тақсимшуда доранд.
