Ба Худо ва одамон афзалият диҳед
ИН СОЛИ НАВ
Калимаи «масеҳӣ» маънои пайрави Масеҳро дорад. Оғози соли нав вақти хубест барои тамаркуз ба баъзе суханони Ӯ – бахусус, суханони аввалини Ӯ, муҳимтарин суханони Ӯ ва охирин суханони сабтшудаи Ӯ – ва муайян кардани он, ки мо то чӣ андоза Ӯро пайравӣ мекунем.
Суханони аввалини Ӯ
Вақте ки Ӯ 12-сола буд, Исо дар маъбад бо муаллимон сӯҳбат карданро идома дод, дар ҳоле ки волидонаш пас аз ҷашни Фисҳ ба хона рафтанд. Вақте ки онҳо баргашта, Ӯро ёфтанд, Марям гуфт: «Писар, чаро бо мо чунин рафтор кардӣ? Падари ту ва ман туро бо изтироб меҷустем». «Чаро Маро меҷустед?» Ӯ пурсид. «Намедонистед, ки Ман бояд дар хонаи Падари Худ бошам?» Аммо онҳо он чиро, ки Ӯ ба онҳо мегуфт, нафаҳмиданд. Сипас Ӯ бо онҳо ба Носира рафт ва ба онҳо итоат кард. Аммо модари Ӯ ҳамаи ин чизҳоро дар дили худ нигоҳ дошт. Ва Исо дар ҳикмат ва қад, ва дар илтифоти Худо ва одамон афзуд» (Луқо 2:48-52 NIV).
Ду падари гуногуне, ки дар ин порча зикр шудаанд, ду муносибати асосии ҷавонии Ӯро нишон медиҳанд. Аввалан, Ӯ аз муносибати беназири худ бо Худо огоҳ буд. Дар 12-солагӣ, Ӯ кори Худоро мекард. Албатта, аз ин рӯ Ӯ ба замин омад. Як намунаи ин муносибат он буд, ки Ӯ мунтазам дуо мекард. Дуюм, Ӯ ба волидонаш итоат мекард. Онҳо як қисми оилаи инсонии Ӯ буданд. Баъдтар Ӯ гуфт: «Ҳар кӣ иродаи Худоро иҷро кунад, бародари Ман ва хоҳари Ман ва модари Ман аст» (Марқӯс 3:35). Ҳамаи имондорон як қисми оилаи рӯҳонии Ӯ мебошанд. Як намунаи ин муносибат шафқати Ӯ ба одамон буд. Ӯ онҳоро ҳамчун «гӯсфандони бе чӯпон» медид ва мехост ба онҳо мисли мокиён ба чӯҷаҳояш ғамхорӣ кунад (Матто 9:36; Матто 23:37). Пас, ин ҳодиса ва аввалин суханони сабтшудаи Худованд нишон медиҳанд, ки ду муносибати асосии Ӯ бо Худо ва бо одамон буданд.
Муҳимтарин суханони Ӯ
Дар давраи хидмати худ, яке аз пешвоёни динии яҳудӣ аз Исо пурсид, ки кадом фармон муҳимтарин аст. «Муҳимтарин,» ҷавоб дод Исо, «ин аст: ‘Бишнав, эй Исроил, Худованд Худои мо, Худованд яктост. Худованд Худои худро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ ва бо тамоми ақли худ ва бо тамоми қуввати худ дӯст дор.’ Дуюм ин аст: ‘Ҳамсояи худро мисли худат дӯст дор. Фармоне бузургтар аз инҳо нест’» (Марқӯс 12:29-31).
Яҳудиён дар ин вақт ҳадди аққал 600 қонун доштанд. Вақте пурсида шуд, ки кадомаш муҳимтарин аст, Исо гуфт, ки Худоро аввал ва одамонро баъд гузоред. Ӯ талаботи мураккаби динии онҳоро ба ду муносибат – бо Худо ва бо дигарон – содда кард. Афзалиятҳои мо низ бояд чунин бошанд – Худо аввал, одамон баъд ва чизҳои худхоҳӣ охир.
Охирин суханони сабтшудаи Ӯ
Пеш аз он ки Исо ба осмон сууд кунад, ҳаввориён аз Ӯ пурсиданд: «Худованд, оё дар ин вақт Подшоҳиро ба Исроил барқарор мекунӣ?» Ӯ ба онҳо гуфт: «Ба шумо донистани замонҳо ё санаҳое, ки Падар бо салоҳияти худ муқаррар кардааст, нест. Аммо шумо қувват хоҳед гирифт, вақте ки Рӯҳи Муқаддас бар шумо меояд; ва шумо шоҳидони Ман хоҳед буд ... то ақсои замин». Пас аз ин суханон, Ӯ дар пеши назари онҳо ба осмон бардошта шуд, ва абр Ӯро аз назари онҳо пинҳон кард» (Аъмол 1:6-9).
Онҳо интизор буданд, ки подшоҳии заминӣ оғоз меёбад, аммо намедонистанд, ки ин то пас аз расонидани Инҷил ба халқҳои ғайрияҳудӣ рӯй нахоҳад дод. Ба ҷои ин, Худованд Рӯҳи Муқаддасро ваъда дод, то ба онҳо қувват диҳад, ки барои Ӯ дар саросари ҷаҳони маълум шаҳодат диҳанд. Шаҳодат додан ин шинос кардани одамон бо Худо аст. Ин рисолат барои ҳаввориён, ки инчунин рисолати Калисо аст, ду муносибати аллакай зикршударо дар бар мегирад – бо Худо ва дигарон. Онҳо дигар Худовандро барои роҳнамоии ҷисмонӣ нахоҳанд дошт, аммо ҳамаи имондорон ҳоло Рӯҳи Муқаддасро барои роҳнамоии рӯҳонӣ доранд.
Аз имрӯз сар карда, биёед ҳаёти худро ба кори Худо бахшем – воқеан ба Ӯ афзалияти аввалиндараҷа диҳем ва воқеан якдигарро дӯст дорем – моҳияти муҳимтарин суханони Исо.
