Тарси инсон дом меорад: ва доми марговартарин. Ҳатто як расул дар лаҳзаи беэҳтиётӣ ба доми ин хислат афтод ва маҷбур шуд, ки рӯ ба рӯ муқобилат кунад (Ғалотиён 2:11).
Павлус мегӯяд:
Ман ба рӯъёи осмонӣ беитоат набудам (Аъмол 26:19)
: ва рӯъё бар рӯъё, ваҳй бар ваҳй, дар натиҷа ба ӯ омад.
Акнун ба муносибати Худо нисбат ба ин халқи барқароршуда диққат диҳед; дигар ин сухани пайғамбар нест, ки ба виҷдони халқи аз Худо дуршуда огоҳиҳои ҷиддии «Худованди лашкарҳоро» мерасонад, балки «пайғамбар» ва «паём» аст (Ҳаггай 1:13): ҳамон хизматгор, аммо бо хислати дигар. Мо метавонем ба хубӣ дарк кунем, ки ин хизматгори Худованд паёми рӯҳбахши худро бо чӣ шодӣ мерасонад:
Ман бо шумо ҳастам, мегӯяд Худованд (Ҳаггай 1:13)
Чӣ қадар дуруст гуфта шудааст, ки «марде, ки бо Худост, дар аксарият аст». Худо хушнуд аст, ки қудрати мутлақи Худро бо халқи итоаткор ва худотарс пайваст кунад.
Ҳаггай 1:14 ба мо халқи рӯҳбаландшударо нишон медиҳад: ки рӯҳҳои онҳоро Худованд ба ҳаракат овардааст. Ин ҷост, ки мо бори аввал паст мешавем, ва ин ҷост, ки мо бояд барқарор шавем. Қобили таваҷҷӯҳ аст, ки чӣ қадар вақт Ҳавворӣ Павлус дар номаҳои худ дар бораи «рӯҳ» сухан меронад, (2 Тимотиюс 4:22) «Худованд Исои Масеҳ бо рӯҳи ту бод». Тамоюли даҳшатноки ин рӯз паст шудани ғайрати рӯҳонӣ, на сард будан ва на гарм будан аст. Рӯҳҳои мо бояд доимо ба ҳаракат оварда шаванд, то ки мо низ омада, «дар хонаи Худованд кор кунем», он гоҳ дар ҳақиқат «эҳё» хоҳад шуд.
Мо хеле майл дорем, ки диққати худро ба баъзе «хонаи бомидор»-и худ, хоҳ ин табиӣ бошад ё калисоӣ, равона кунем ва манфиатҳои бузургтари хонаи Ӯро фаромӯш кунем ва, афсӯс, бигӯем: «Вақт наомадааст». Ин меҳварест, ки ҳама чиз дар атрофи он мечархад: мо дар пеши худ чӣ дорем? Оё ин чизҳои Ӯст ё чизҳои мо, доираи васеи манфиатҳои Ӯ ё доираи тангтаре, ки мо дар он манфиати махсус дорем? Манфиатҳои Ӯ ҳар як муқаддаси Худои рӯи заминро дар бар мегирад, ва агар Ӯ ба мо ин дурнамои бузургтарро диҳад, он гоҳ мо барои сохтан, на вайрон кардан; барои кор кардан, на худхоҳона беэътиноӣ кардан; ва барои «ҳамкорони ихтиёрӣ» дар «хонаи Худованди лашкарҳо», «Худои мо» бештар мувофиқ хоҳем буд.
Дар хотима, ба таъкид диққат диҳед, ки пас аз анҷоми ҳама чизҳои муқаддимавӣ ва омодагӣ, ва гузоштани таҳкурсии хонаи Худованд дар рӯзи 24-уми моҳи нуҳум, Худо эълон мекунад, ки аз он рӯз Ӯ онҳоро баракат хоҳад дод (Ҳаггай 2:18,19).»
