Ва чун офтоб ғуруб мекард, хоби амиқ бар Абрам фаро расид; ва инак, даҳшати торикии бузург бар ӯ фаро расид. Ва Ӯ ба Абрам гуфт: «Бидон, ки насли ту дар замине, ки аз они онҳо нест, ғариб хоҳад буд ва ба онҳо хидмат хоҳад кард; ва онҳо онҳоро чорсад сол азоб хоҳанд дод: ва он миллатеро низ, ки ба онҳо хидмат хоҳанд кард, Ман доварӣ хоҳам кард: ва баъд аз он бо моли бисёр берун хоҳанд омад... Ва чунин шуд, ки вақте офтоб ғуруб кард ва торик шуд, инак, кӯраи дудбаро ва чароғи сӯзон, ки аз байни он пораҳо мегузашт» (Ҳастӣ 15:12-14+17).
Тамоми таърихи Исроил дар ин ду тасвир, «кӯра» ва «чароғ» ҷамъбаст шудааст. Аввалӣ ба мо он давраҳои таърихи онҳоро нишон медиҳад, ки дар онҳо ба азобу озмоиш дучор шуданд; масалан, давраи тӯлонии ғуломии Миср, тобеъияти онҳо ба подшоҳони Канъон, асорати Бобил, ҳолати пароканда ва пасти ҳозираи онҳо. Дар давоми ҳамаи ин давраҳо онҳоро метавон ҳамчун гузаштан аз кӯраи дудбаро баррасӣ кард. (Ба Такрори Шариат 4:20; 1 Подшоҳон 8:51; Ишаъё 48:10 нигаред)
Сипас, дар чароғи сӯзон, мо он нуқтаҳоро дар таърихи пур аз ҳодисаҳои Исроил дорем, ки дар он Яҳува ба таври файзнок барои наҷоти онҳо зоҳир шуд, ба монанди наҷоти онҳо аз Миср, ба дасти Мусо; наҷоти онҳо аз зери қудрати подшоҳони Канъон, ба воситаи хидмати доварони гуногун; бозгашти онҳо аз Бобил, бо фармони Куруш; ва наҷоти ниҳоии онҳо, вақте ки Масеҳ дар ҷалоли худ зоҳир хоҳад шуд.
Мерос бояд аз кӯра ба даст ояд; ва ҳар қадар дуди кӯра тиратар бошад, чароғи наҷоти Худо ҳамон қадар равшантар ва рӯҳбаландкунандатар хоҳад буд. Ва ин принсип танҳо ба халқи Худо дар маҷмӯъ маҳдуд намешавад; он ба шахсони алоҳида низ ба ҳамон андоза пурра дахл дорад.
Ҳамаи онҳое, ки то ҳол ба мавқеи намоён ҳамчун хизматгорон расидаанд, пеш аз он ки аз чароғ лаззат баранд, кӯраро таҳаммул кардаанд. «Даҳшати торикии бузург» аз рӯҳи Иброҳим гузашт. Яъқуб маҷбур шуд, ки бисту як соли душвориҳои сахтро дар хонаи Лабон таҳаммул кунад. Юсуф кӯраи азоби худро дар зиндонҳои Миср пайдо кард. Мусо чил солро дар биёбон гузаронд. Ҳамин тавр бояд бо ҳамаи хизматгорони Худо бошад.
Онҳо бояд аввал «озмуда» шаванд, то ки «содиқ» ёфта шуда, «ба хидмат гузошта шаванд». Принсипи Худо, дар робита ба онҳое, ки ба Ӯ хидмат мекунанд, дар ин суханони Павлуси муқаддас ифода ёфтааст:
на навкор, мабодо аз ғурур сарбаланд шуда, ба маҳкумияти иблис афтад (1 Тимотиюс 3:6).
Фарзанди Худо будан як чиз аст; хизматгори Масеҳ будан чизи дигар аст. Ман метавонам фарзанди худро хеле дӯст дорам, аммо агар ӯро дар боғи худ ба кор гузорам, ӯ метавонад бештар зарар расонад, на фоида. Чаро? Оё аз он сабаб аст, ки ӯ фарзанди азиз нест? Не; балки аз он сабаб, ки ӯ хизматгори ботаҷриба нест. Ин ҳама фарқиятро ба вуҷуд меорад. Муносибат ва вазифа чизҳои алоҳида мебошанд. Ҳеҷ яке аз фарзандони Малика ҳоло қодир нест, ки сарвазири ӯ бошад. Ин маънои онро надорад, ки ҳамаи фарзандони Худо коре надоранд, чизе барои азоб кашидан, чизе барои омӯхтан. Бешубҳа, онҳо доранд; аммо ҳамеша дуруст аст, ки хидмати оммавӣ ва тарбияи хусусӣ дар роҳҳои Худо ба ҳам зич алоқаманданд.
Касе, ки дар омма бисёр пеш меояд, ба он рӯҳи таҳаммулпазир, он доварии пухта, он ақли тобеъ ва мурда, он иродаи шикаста, он оҳанги нарм, ки натиҷаи мутмаин ва зебои тарбияи махфии Худо мебошанд, ниёз дорад; ва умуман, маълум хоҳад шуд, ки онҳое, ки бидуни кам ё зиёд аз тахассусҳои ахлоқии дар боло зикршуда мавқеи намоёнро ишғол мекунанд, дер ё зуд шикаст мехӯранд.
Худовандо Исо, хизматгорони заифи Худро хеле наздик ба Шахси мубораки худ ва дар кафи дасти худ нигоҳ дор.
