Чордаҳ ваъда барои ҒОЛИБОН дар Ваҳй 2-3
Юҳанно аз наврасӣ шогирди Худованд Исо буд. Тақрибан дар замоне, ки Петрус ва Павлус қатл шуданд, Юҳанно ба вилояти Руми Осиё, дар Туркияи имрӯза, кӯчид. Дар он ҷо – дар Эфсӯс ва атрофи он – ӯ ба Худованд ҳамчун «бандаи» Ӯ хидмат мекард (Ваҳй 1:2 NASB). Ҳангоми таъқиботи шадиди масеҳиён, Юҳанноро дастгир карда, ба ҷазираи Патмос бадарға карданд, ки дар он ҷо аксари одамон маҷбур буданд дар конҳо кор кунанд. Вақте ки Юҳанно дар ҷазира буд, Худованд Исо Худро бо бузургии аҷибаш ба Юҳанно зоҳир кард, ки ӯ ба пойҳои Ӯ афтод (оятҳои 10-18). Сипас Худованд ба шогирди худ дастур дод, ки чӣ нависад (ояти 19) ба ҳафт калисое, ки асосан аз сабаби меҳнати Павлус дар Осиё таъсис ёфта буданд. Ин паёмҳо ҳафт марҳилаи таърихи Калисоро аз оғози он (Аъмол 2) то рабуда шудани он (1 Таслӯникиён 4:16-18) ифода мекунанд.
Вақте ки ҳукмронии оммавии Худованд фаро мерасад, ҳар зону маҷбур мешавад, ки хам шавад (Филиппиён 2:10), аммо ҳоло Ӯ ба таври оммавӣ ба тавре ки Худо ният дорад, эҳтиром карда намешавад. Аммо, дар ин миён, Худованди мо ҷавоби дилҳои хоҳишмандро меҷӯяд, ҳамон тавре ки Ӯ аз Юҳанно гирифт, ки аз рӯзи аввали вохӯрӣ бо Ӯ шогирди содиқи Ӯ буд (Юҳанно 1:9-39). Пас аз марг, эҳё ва баланд бардоштани худ, Исо бо фарисии мутаассиб, Шоул аз Тарсус, дар роҳи Димишқ вохӯрд, вақте ки ӯ масеҳиёнро таъқиб мекард. Исо аз ӯ ҷавоби шабеҳ гирифт, зеро ӯ низ ба замин афтод (Аъмол 22:7-11). Ин вохӯрӣ Шоулро комилан тағйир дод (Филиппиён 3:4-14).
Имрӯз мо чӣ? Оё мо дар сахтдилӣ ва худхоҳӣ зиндагӣ мекунем, ё мо тавассути имон ва муҳаббат ба Ӯ ҷалб шудаем? Худованд Исо ҳис мекунад, ки агар муҳаббати ҳақиқӣ ба Ӯ вуҷуд надошта бошад, ё агар он дар ҳаёти мо кам шуда бошад. Оё Ӯ бояд ба мо низ бигӯяд, ки мо муҳаббати аввалини худро ба Ӯ тарк кардаем (Ваҳй 2:4)?
«Касе ки гӯш дорад, бигзор бишнавад, ки Рӯҳ чӣ мегӯяд» (ояти 11) дастурест, ки дар Ваҳй 2-3 ҳафт маротиба такрор шудааст. Гӯши мо чӣ гуна танзим шудааст? Оё он барои шунидани овози Чӯпони Нек (Юҳанно 10:11-18,27-30) танзим шудааст? Чӣ баракат ва итминон мегирем, вақте ки мо овози Ӯро мешунавем, зеро «муҳаббати аввал» маънои онро дорад, ки Худованд Исо барои мо ҳама чиз аст. Бе муҳаббат ва ғамхории Чӯпон гӯсфандон гум мешуданд, зеро бе муҳаббати ҳақиқӣ ба Худованд Исо – Чӯпони Нек – гӯсфандон ҳеҷ чиз надоранд. Ин барои ҳар насл муҳим аст!
«Ғалаба кардан», «ғолиб», «фатҳкунанда» ва «ғалаба» аз як решаи юнонӣ буда, дар Аҳди Ҷадид дар маҷмӯъ 28 маротиба, асосан дар навиштаҳои Юҳанно, вомехӯранд. Гӯшҳои ғолиб ба он чизе ки Рӯҳи Муқаддас тавассути Навиштаҳо мегӯяд, танзим шудаанд. Каломи Худо ҳамеша бо Рӯҳи Муқаддас ва Рӯҳ бо Калом меравад. Ин эътиқод ғолибонро тақвият медиҳад, ки аз азоб кашидан ё ҳамчун шаҳид кушта шудан натарсанд.
Ҳоло, биёед ба таври мухтасар 14 ваъдаро барои ғолибон дар баробари чанд ҷанбаи паёмҳо ба ҳафт калисо баррасӣ кунем. Онҳо ниёзҳои махсусро дар он замон ҳал карданд ва дастурҳои муҳимро барои ҳамаи имондорон, ҳатто имрӯз, медиҳанд.
Ваъдаи 1: Иттиҳоди Ғолиб
Ба касе ки ғолиб ояд, ман аз дарахти ҳаёт, ки дар миёнаи Биҳишти Худост, хӯрдан хоҳам дод. —Ваҳй 2:7 NKJV
Юҳанно, шогирди маҳбуб, ҳамеша аз паи Худованд Исо мерафт, зеро Ӯ барои ӯ ҳама чизро дошт. Аз ин рӯ, ҳавворӣ аз имондорони Эфсӯс, ки ӯро таълим дода ва хидмат карда буд, нигарон буд, зеро Худованд ба Юҳанно нишон дод, ки муҳаббати онҳо ба Ӯ кам шудааст ё дигар дар ҳаёти онҳо вуҷуд надорад. Он чизе ки Юҳанно навишт, ба мо кӯмак мекунад, ки ғолиб бошем, ҳамон тавре ки ӯ аз Худованд Исо омӯхта буд, ки ҳамеша ба Худо ҷои сазовори Ӯро диҳад ва Ӯро дар ҳақиқат дӯст дорад (Юҳанно 14:20,23). Исо ба шогирдони худ гуфта буд, ки аз паи Ӯ раванд ва сарфи назар аз мусибат, мухолифат ё васвасаҳо истодагарӣ кунанд, ҳамон тавре ки Ӯ бар ҷаҳон ғолиб омада буд (Юҳанно 16:33). Юҳанно фаҳмид, ки ғолиб омадан бар ҷаҳон бо дӯст доштани Худованд Исо ва дар ҳолати «муҳаббати аввал» (Ваҳй 2:4) ҳамроҳ аст. Ӯ ҳамеша аз паи Худованд Исо мерафт, ҳатто вақте ки дигар шогирдон Ӯро тарк карданд.
Агар мо Худовандро дӯст дорем ва аз паи Ӯ равем, мо аз муоширати наздик бо Ӯ лаззат мебарем ва ҳангоми хӯрок хӯрдан аз «дарахти ҳаёт, ки дар миёнаи Биҳишти Худост» (ояти 7) қаноатманд хоҳем шуд. Чунин иттиҳод барои ғолибони ҳақиқӣ, ҳоло ва то абад аст. Ибораи «дарахти ҳаёт» дар китоби аввали Библия, Ҳастӣ, бо китоби охирини он, Ваҳй, зич алоқаманд аст. Ҳарду аз ҷониби душман сахт ҳамла карда мешаванд, зеро онҳо шикасти ӯро нишон медиҳанд.
Ваъдаҳои 2-4: То абад бо Худованд
Аз ҳеҷ яке аз он чизҳое, ки шумо бояд азоб кашед, натарсед. Бале, иблис баъзеи шуморо ба зиндон мепартояд, то ки шумо озмуда шавед, ва шумо даҳ рӯз мусибат хоҳед дошт. —Ваҳй 2:10
То марг содиқ бош, ва ман тоҷи ҳаётро ба ту хоҳам дод. —Ваҳй 2:10
Касе ки ғолиб ояд, аз марги дуюм зарар нахоҳад дид. —Ваҳй 2:11
Дар давоми даҳ таъқиботи шадид – «даҳ рӯз»-и ояти 10 – дар зери императорони гуногуни Рум, бисёре аз имондорон ба зиндон партофта шуда, ба қатл расонида шуданд. Аммо, ҳаёти абадӣро марги ҷисмонӣ гирифта наметавонад. Чунин шаҳидон ҳатман тоҷи ҳаёт (ояти 10) мегиранд ва то абад бо Худованд хоҳанд буд, ҳамон тавре ки ҳамаи онҳое, ки ба Худованд Исои Масеҳ имон доранд (1 Таслӯникиён 4:16-18). Онҳое, ки танҳо номи Ӯро эътироф мекунанд, хоҳ дар эътиқод ё маросим, бе аз нав таваллуд шудан, бо «марги дуюм» (Ваҳй 2:11) ҷудоии абадӣ аз Худо, дар «кӯли оташ» (Ваҳй 20:12-15) рӯ ба рӯ хоҳанд шуд.
Ғайр аз ишора ба таъқиботи шадид, паём ба Смирна (Ваҳй 2:8-11) нишон медиҳад, ки як ҳаракати қавӣ ба сӯи ритуализм ва назорати калисо инкишоф меёфт. Тавассути ин, ҳузур ва роҳбарии Худованд майл дошт, ки бо ғояҳо ва ихтирооти инсонӣ иваз карда шавад.
Ваъдаҳои 5-6: Идома додан
Ба касе ки ғолиб ояд, ман аз маннаи пинҳонӣ хоҳам дод. —Ваҳй 2:17
Ман ба ӯ санги сафед хоҳам дод, ва дар санг номи наве навишта шудааст, ки ҳеҷ кас намедонад, ба ҷуз касе ки онро мегирад. —Ваҳй 2:17
Душман тактикаро тағйир дод: ба ҷои ҳамла ба масеҳиён, ӯ ба онҳо имтиёз дод. Императори Рум Константин, ки «бузург» номида мешуд, таъқиботи масеҳиёнро ба дӯстӣ бо онҳо табдил дод. Ӯ дарк кард, ки онҳо шаҳрвандони хубе ҳастанд, ки ба онҳо бовар кардан мумкин аст, ва ӯ ба онҳо вазифаҳои баланд дод. Аз сабаби чунин имтиёзҳо, бисёре аз шаҳрвандони Рум мехостанд масеҳӣ шаванд ва таъмид гиранд. Шайтон дид, ки ӯ бо таъқиби Калисо ноком шудааст, аз ин рӯ ӯ аз дарун онро фасод карданро оғоз кард. Ҳамон тавре ки Мӯоб исроилиёнро ба қурбониҳои худоёни худ «даъват кард» (Ададҳо 25:2), ки оқибатҳои фалокатбор дошт, ҳамин тавр душман ба калисои Пергамос ворид шуд. Ҳарчанд дар муҳити дигар, душман дар ҷорӣ кардани бутпарастӣ ва зино муваффақ шуд, ки Калисоро зери таъсири ҷаҳон қарор дод. Шайтон ҳатто дар дохили Калисо «дар он ҷое ки Шайтон зиндагӣ мекунад» (ояти 13) қалъа сохт. Аз он ҷо ӯ ба имондорони содиқ мисли Антипас ҳамла кард, чӣ қадар хиёнаткор!
Як ҳаракат ба сӯи роҳбарии расмии Калисо барои ҳукмронии омма таъсис дода шуд, ки Худованд онҳоро «Николаиён» (оятҳои 6,15) ё «онҳое, ки бар омма ғолиб меоянд» номид. Ба ҷои он ки ғолибони ҳақиқӣ бо Худованд кор кунанд, ин роҳбарон аз ҷониби душман ва тактикаи ӯ мағлуб шуданд. Онҳо усулҳои назорати қавии инсониро ҷорӣ карданд, ҳарчанд Худованд ба онҳо муқобилат мекард (оятҳои 15-16).
Оё мо ба Роҳбари осмонии худ – Худованд дар осмон – ва ба роҳнамоии Рӯҳи Муқаддас такя мекунем? Аммо шогирдони содиқе буданд ва ҳастанд, ки Худованд дар осмон онҳоро ба идома додан ташвиқ мекунад. Оё шумо ба онҳо тааллуқ доред? Ӯ ваъда медиҳад, ки ба онҳо «аз маннаи пинҳонӣ» медиҳад. Ин маънои иттиҳод бо Худованд, пайравӣ аз Ӯро дорад, ҳамон тавре ки Ӯ дар рӯи замин роҳ мерафт. Муоширати наздик бо Ӯ моро бо ризоияти Ӯ идома медиҳад, ҳарчанд ин ҷаҳон ва роҳбарияти калисо моро рад мекунанд.
Ваъдаҳои 7-8: Огоҳиҳо ва мукофотҳо
Касе ки ғолиб ояд ва корҳои Маро то охир нигоҳ дорад, ба ӯ бар халқҳо қудрат хоҳам дод – «Ӯ онҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард; онҳо мисли зарфҳои кулолгар пора-пора хоҳанд шуд.» —Ваҳй 2:26-27
Ман ба ӯ ситораи субҳро хоҳам дод. —Ваҳй 2:28
Рушдҳо дар Пергамос идома ёфтанд, ва арзёбии калисои Тиатира ба мо тафсилоти бештар медиҳад. Аммо, ҳеҷ калисои дигар ин қадар таърифҳоро аз Худованд мисли Тиатира нагирифт (ояти 19).
Худованд ин ҷамъомадро сахт танқид кард, зеро он ба корҳои даҳшатнок иҷозат дод. Он таълимоти дурӯғеро қабул ва тарғиб мекард, ки Ӯро аз ҷалоли Ӯ маҳрум мекарданд, дар ҳоле ки ба амалҳои бад ва пасткунанда рушд медоданд. Як гардиши радикалӣ лозим буд, то ба он чизе ки дар аввал дода шуда буд, баргардад, аммо Худованд медонист, ки дигар эҳёи калисои ҷаҳонӣ нахоҳад буд. Ӯ ба имондорони содиқи инфиродӣ муроҷиат кард.
Бар хилофи ин чизҳо, Иброҳим падари ҳамаи имондорон (Румиён 4:11) ва инчунин намунаи чунин ғолибон шуд. Ӯ бутпараст буд (Еҳушаъ 24:2), аммо вақте ки Худои ҷалол ба ӯ зоҳир шуд ва ӯро даъват кард, Иброҳим итоат кард ва фарҳангеро, ки бо бутпарастӣ қайд шуда буд, тарк кард (Аъмол 7:2-4). Оё шумо дар юғи бутпарастӣ, ҳар шакле, ки бошад, дармондаед? Шумо ҳоло ҳам метавонед ба даъвати Ӯ бо имон ҷавоб диҳед. Мо наметавонем аз ин ҷаҳон берун равем, аммо мо метавонем аз бутпарастӣ берун оем, ҳамон тавре ки Иброҳим кард.
Намунаи дигар Роҳоб аст, ки фоҳишае буд, ки дар баъзе аз пасттарин шаклҳои бутпарастӣ иштирок дошт, ки аз он худро наҷот дода наметавонист. Вақте ки ӯ дар бораи халқе шунид, ки аз ғуломӣ озод шуда буд, аз Миср берун оварда шуда буд ва қариб буд ба Замини Ваъдашуда дохил шавад, ӯ мехост ба онҳо тааллуқ дошта бошад. Роҳоб имон овард, ба Худои мӯъҷизаҳо такя кард, ва Ӯ дар дил ва ҳаёти ӯ мӯъҷизаҳо кард. Тавассути садоқати ӯ, Худо хешовандони ӯро низ аз марги муайян наҷот дод (Еҳушаъ 6:25).
Худое, ки чунин корҳоро кайҳо пеш карда буд, имрӯз низ метавонад барои шумо ва бо шумо чунин корҳоро кунад. Ӯ метавонад шуморо аз бандҳои маводи мухаддир, гуноҳи ҷинсӣ ва дигар шаклҳои бутпарастӣ наҷот диҳад. Вақте ки шумо ба Ӯ иҷозат медиҳед, ки шуморо озод кунад, Ӯ шуморо барои баракат додани атрофиён – ҳамон тавре ки Роҳоб – ва дар ҷаҳони оянда шумо бо Ӯ ҳукмронӣ хоҳед кард. Дар ин миён, шумо метавонед дар Ӯ «Ситораи Субҳ» шодӣ кунед, дар ҳоле ки ин ҷаҳон дар торикӣ ва парокандагӣ қарор дорад.
Ваъдаҳои 9-10: Он чиро, ки боқӣ мондааст, тақвият диҳед
Касе ки ғолиб ояд, бо либосҳои сафед пӯшонида хоҳад шуд. —Ваҳй 3:5
Ман номи ӯро аз Китоби Ҳаёт пок нахоҳам кард; балки номи ӯро дар назди Падари Худ ва дар назди фариштагони Ӯ эътироф хоҳам кард. —Ваҳй 3:5
Пас аз эҳёи аҷиб дар давраи ислоҳот, рукуд ба амал омад. Бисёре аз калисоҳо ба расму оинҳо ва анъанаҳое афтоданд, ки ба Навиштаҳо бегона буданд, ҳарчанд бисёриҳо эътироф мекарданд Sola Scriptura, ки лотинӣ буда, маънои «танҳо Навиштаҳо»-ро дорад. Дигар solae файз, имон, Масеҳ, ҷалоли Худо эътирофҳои аъло буданд, аммо дар амал онҳо аксар вақт ба пӯстҳои холӣ табдил меёфтанд. Бо вуҷуди ин, Худо як боқимондаи содиқро нигоҳ дошт. Ин имондорон бо қоидаҳо ва амалҳои таҳмилшуда, ки аксар вақт шаклҳои гуногуни қонунпарастӣ буданд, ҳамроҳ нашуданд ва аз калисо ронда шуданд ё ҳатто кушта шуданд, дар ҳоле ки номҳои онҳо аз феҳристҳои калисо хориҷ карда шуданд.
Дар паёми худ ба Сардис, Худованд имондоронро, он замон ва имрӯз, ба бедор шудан, тақвият додани он чиро, ки боқӣ мондааст ё дар арафаи марг аст, ва ба ёд овардани рӯзҳои пешин даъват кард. Онҳо бояд он чиро, ки Ӯ ба онҳо супурда буд, нигоҳ доранд ва тавба кунанд. Тавба худшиносӣ ва бозгашт ба Ӯро дар назар дорад – ки ҳамеша татбиқшаванда аст. Бо Ӯ амният, бехатарӣ, иттиҳод ва шодӣ ҳаст.
Ваъдаҳои 11-12: Балзам барои рӯҳ
Касе ки ғолиб ояд, ман ӯро сутуне дар маъбади Худои Худ хоҳам кард, ва ӯ дигар берун нахоҳад рафт. —Ваҳй 3:12
Ман бар ӯ номи Худои Худ ва номи шаҳри Худои Худ, Ерусалими Нав, ки аз осмон аз Худои Худ фуруд меояд, хоҳам навишт. Ва ман бар ӯ номи нави Худро хоҳам навишт. —Ваҳй 3:12
Ояти 10-и ин боб мегӯяд: «Азбаски шумо каломи истодагарии Маро нигоҳ доштед, ман низ шуморо аз соати озмоиш ... ки қариб аст бар тамоми ҷаҳон ояд, нигоҳ хоҳам дошт» (NASB). Мо метавонем ба ёд орем, ки ғолибон бар хилофи ҷараёни ин ҷаҳон мераванд, зеро онҳо манфиатҳои Масеҳро ҳамеша дар ҷои аввал мегузоранд. Онҳо инро ба таври доимӣ мекунанд, зеро онҳо бо истодагарӣ ё сабри тоқатфарсо – ки дар Ваҳй ҳафт маротиба зикр шудааст, ки қобилияти идома доданро сарфи назар аз бори гарон нишон медиҳад (Ваҳй 1:9, 2:2,3,19, 3:10, 13:10, 14:12) – қайд карда шудаанд.
Худованд Исо, Ғолиби бузург, маҳз ҳамин корро кардааст. Ӯ намунаи бузурги мост ва ваъдаҳои махсус медиҳад, ки мо содиқ бошем, ва Ӯ моро аз соати озмоиш нигоҳ хоҳад дошт. Ин соат ҳатман бар тамоми замини маскунӣ хоҳад омад, ва аз ин рӯ ин ваъда ин қадар муҳим аст. Тасдиқи Худованд, ки имондорони содиқ ҳангоми бозгашти Ӯ аз ҷониби Ӯ гирифта мешаванд, балзам барои рӯҳ аст, зеро мо аз ҷаҳони нооромӣ, фасод ва зӯроварӣ мегузарем. Аммо мо бояд намак ва нури ҷаҳон бошем (Матто 5:13-14), дар ҳоле ки мо интизори омадани Ӯ ҳастем (1 Таслӯникиён 4:16-18).
Ҳамин тавр мо метавонем ғолиб бошем, дар ҳоле ки мо интизори Ӯ ҳастем, қуввати худро аз Ӯ барои ҳама чизе ки ба мо лозим аст ва барои идома додан мегирем. Ин инчунин маънои онро дорад, ки мо ба Ӯ хидмат мекунем, дар ҳоле ки интизорем, ҳамон тавре ки имондорони нав дар Таслӯникия карданд (1 Таслӯникиён 1:9). Дар ҳақиқат, ин роҳи ғолиб шудан аст, зеро мо Ӯро ва манфиатҳои Ӯро ҳамеша дар ҷои аввал мегузорем. Мукофот ҳанӯз дар оянда аст: сутуне дар маъбади Худо будан! Барои ин, Худо мехоҳад, ки ҳоло ба мо такя кунад, зеро мо ба Ӯ бо дилҳо ва ҳаётҳои содиқ дар ҳамон ҷаҳоне хидмат мекунем, ки Ӯро рад ва маслуб кард. Ҳарчанд мукофоти Ӯ дар оянда аст, мо метавонем аллакай аз пешгӯии он лаззат барем, зеро мо як қисми маъбади Ӯ ҳастем ва ба Ӯ дар ин ҷо хидмат мекунем (Эфсӯсиён 2:19-21). Оё шумо фикр намекунед, ки ин як имтиёзи бузург аст?
Ваъдаҳои 13-14: Бо Ӯ нишастан
Инак, ман дар назди дар истода, мекӯбам. Агар касе овози Маро бишнавад ва дарро кушояд, ман ба назди ӯ даромада, бо ӯ хӯрок мехӯрам, ва ӯ бо Ман. —Ваҳй 3:20 NKJV
Ба касе ки ғолиб ояд, ман иҷозат медиҳам, ки бо Ман дар тахти Ман нишинад, ҳамон тавре ки ман низ ғолиб омадам ва бо Падари Худ дар тахти Ӯ нишастам. —Ваҳй 3:21
Ҳафт маротиба дар паёмҳои худ ба ҳафт калисо, Худованд махсусан ба ғолиб муроҷиат кард. Чӣ гуна метавон ғолиб шуд? Ин бо гузоштани эътимоди мо ба Ӯ оғоз меёбад: барои наҷот ёфтан аз ин асри бади ҳозира ва пайваста ба Ӯ эътимод кардан барои ҳар мушкиле, ки мо рӯ ба рӯ мешавем. «Ғолиб» имондорест, ки барои ӯ Худованд Исо ҳама чизро дорад. Аз ин рӯ, танҳо вақте метавон ғолиб шуд ё ғолиб буд, ки Худованд моро дар ҳолати «муҳаббати аввал» пайдо кунад, вақте ки Ӯ ҳама ва ҳама чизи мост, на танҳо барои як лаҳза, балки пайваста. Он гоҳ Ӯ метавонад моро истифода барад, зеро Рӯҳи Муқаддас озодӣ ва назорат хоҳад дошт.
Намунаи Шимшӯн Мо мехонем, ки Рӯҳи Худованд бар Шимшӯн омад, то ӯро барои як мушкилоти махсус тавоно созад. Номи ӯ маънои «офтоби хурд»-ро дорад, ва ӯ бояд барои «Офтоби» воқеӣ дурахшад, ва мо низ ҳамин тавр. Аммо, вақте ки Шимшӯн ба худ такя кард, ӯ ба таври нангин ноком шуд (Доварон 16:19-21).
Яке аз сабабҳое, ки калисо дар Лаодикия гарм шуда буд, ин буд, ки онҳо ба худ ва ба ҳама гуна чизҳо ба ҷуз Худованд такя мекарданд. Аз ин рӯ, Худованд Худро на ба таври худхоҳона, балки бо ғамхории ҳақиқӣ муаррифӣ кард! Ӯ сабр ва пур аз шафқат аст, мехоҳад, ки шумо худатон қарор қабул кунед. Худованд касе нест, ки назорат мекунад бар хилофи хоҳиши мо, ҳамон тавре ки дигарон тавассути маводи мухаддир, мусиқии бад, васваса, манипуляция ё зӯроварӣ мекунанд. Ба ҷои ин, Ӯ ба таври меҳрубонона таваҷҷӯҳи моро мепурсад ва бо нармӣ интизор мешавад, то бубинад, ки оё мо аз овози Ӯ ҷалб шудаем, то бо кушодани дар ба Ӯ ҷавоб диҳем.
«Ман ба шумо маслиҳат медиҳам, ки аз Ман тиллои дар оташ тозашударо бихаред, то ки сарватманд шавед; ва либосҳои сафед, то ки пӯшонида шавед, то ки шарми бараҳнагии шумо ошкор нашавад; ва чашмони худро бо равғани чашм молед, то ки бубинед» (Ваҳй 3:18). Худованд сухан мегӯяд. Навиштаҳоро дар бораи овози Ӯ омӯзед ва шумо ба ҳаяҷон меоед ва «шитоб» мекунед, то дарро барои Ӯ кушоед, то дарояд ва бо ҳам иттиҳод дошта бошед. Бо файзи худ Ӯ даромада, дар сатҳи шумо, дар ҳар ниёзи шумо хоҳад буд. Аз ин рӯ, шумо метавонед бо Ӯ иттиҳод дошта бошед ва дар Ӯ шодӣ кунед.
Бо файзи аҷиби худ, Ӯ шуморо ба сатҳи худ боло мебарад, то аз Ӯ ҳамон тавре ки Ӯ ҳаст, лаззат баред. Яъне, Ӯ шуморо ба муҳаббати аввал бармегардонад, то ғолиби ҳақиқӣ бошед. Ӯ медонад, ки ҳеҷ чиз наметавонад қаноатмандии ҳақиқӣ биёрад, ба ҷуз Ӯ танҳо. Пас, биёед аз қалбакиҳо ва чизҳое, ки майл доранд Ӯро иваз кунанд, халос шавем, ба хулосаи номаи аввали Юҳанно гӯш диҳем: «Эй фарзандони хурдсол, худро аз бутҳо нигоҳ доред. Омин» (1 Юҳанно 5:21).
— Алфред Бутер
