САВОЛ: Оё Масеҳ дар ҳақиқат маслуб шуд ва мурд?
ҶАВОБ: Бале, Масеҳ маслуб шуд ва мурд. Далелҳо бисёранд. Биёед се соҳаи онҳоро дида бароем.
1. Пешгӯиҳои иҷрошуда.
Бисёре аз пешгӯиҳо дар Аҳди Қадим дар бораи марги Масеҳ сухан мегӯянд. Инҳоро масеҳиён нанавиштаанд. Баръакс, онҳо садҳо сол пеш аз омадани Масеҳ навишта шуда, дар Аҳди Қадим сабт шудаанд, ки дар дасти яҳудиён ҳифз шудаанд. Дар ҳоле ки яҳудиён инкор мекунанд, ки Он ки аз бокира дар Байт-Лаҳм таваллуд шудааст, Масеҳи ҳақиқӣ аст, ки ваъда шуда буд, ин пешгӯиҳо дар Китоби Муқаддас барои яҳудиён боқӣ мемонанд. Мардум ҷуръат намекунанд, ки як калимаро тағйир диҳанд, гарчанде ки Китоб бар зидди онҳо сухан мегӯяд.
Ин пешгӯиҳо ба мо дар бораи марги Масеҳ ба ҷои гуноҳкорон сухан мегӯянд (Ишаъё 53). Онҳо ба мо мегӯянд, ки дастҳо ва пойҳои Ӯ сӯрох карда мешаванд – ки Ӯ маслуб хоҳад шуд – дар ҳоле ки сарбозони ҳозир либосҳои Ӯро тақсим мекунанд (Забур 22). Ҳатто тафсилот, ба монанди баъзеҳо ба Худованд Исо сирко барои нӯшидан дар ташнагии Ӯ дар салиб доданд, дар пешгӯӣ зикр шудааст (Забур 69). Пайғамбар Дониёл, чунон ки Рӯҳи Муқаддас ошкор кардааст, вақти дақиқи маслубшавии Ӯро муайян кард (Дониёл 9). Пешгӯиҳои Аҳди Қадим дар бораи марги Масеҳ дақиқ иҷро шуданд.
2. Шаҳодати таърих.
Онҳое, ки ба мо дар бораи рӯйдодҳои марбут ба марги Масеҳ навиштаанд, шоҳидони айнӣ буданд; онҳо дар сохтани чунин ҳикоя манфиати шахсӣ надоштанд. Дар асл, онҳо аз марги Масеҳ хароб шуда буданд – то он даме ки Ӯ аз қабр эҳё шуд ва онҳо Ӯро диданд. Сипас, онҳо шодӣ карданд.
Тавре ки дар Инҷилҳо дида мешавад, Худованд Исо ба пайравони худ борҳо гуфт, ки Ӯ мемирад ва дар рӯзи сеюм эҳё мешавад. Ҳамаи ин изҳоротҳо айнан иҷро шуданд. Пас аз эҳёи Ӯ, Ӯро ҳаввориён дар тӯли 40 рӯз диданд (Аъмол 1).
Библия тафсилоти дақиқро дар бораи маслубшавии Масеҳ медиҳад, аммо ҳатто муаррихони ғайримасеҳӣ ба марги Ӯ шаҳодат медиҳанд.
3. Сабти Аҳди Ҷадид.
Аҳди Ҷадид ба мо мегӯяд, ки берун аз марг ва эҳёи Исои Масеҳ наҷот нест. Ҳавворӣ Павлус навишт: «Масеҳ мувофиқи Навиштаҳо барои гуноҳҳои мо мурд, ва Ӯ дафн шуд, ва Ӯ мувофиқи Навиштаҳо дар рӯзи сеюм эҳё шуд, ва ... Ӯро дар як вақт беш аз панҷсад бародар диданд» (1 Қӯринтиён 15:3-4,6 NKJV). Библия мегӯяд: «Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8). Он ҳамчунин мегӯяд: «Дар Ӯ мо ба воситаи хуни Ӯ фидия дорем, бахшиши гуноҳҳо, мувофиқи сарвати файзи Ӯ» (Эфсӯсиён 1:7). Бисёре аз оятҳои дигар мавҷуданд, аз ҷумла сабтҳои суханони худи Масеҳ пеш аз марги Ӯ, ки дар он Ӯ гуфт, ки хуни Ӯ бояд рехта шавад. Ин барои бахшиши гуноҳҳо буд.
Тавре ки мо аллакай гуфтем, Масеҳ маслуб шуд ва мурд. Ӯ барои гуноҳҳои мо – шумо ва ман – мурд ва дубора эҳё шуд. Ба Ӯ ҳамаи пайғамбарон шаҳодат медиҳанд, ки ба воситаи номи Ӯ, ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, бахшиши гуноҳҳоро хоҳад гирифт (Аъмол 10:43). Агар шумо то ҳол ин корро накарда бошед, оё имрӯз ба Ӯ имон намеоваред?
— Ҷавоб дода шуд
