САВОЛ: Каломи Худо дар бораи рафтор дар хидмати таъмид чӣ мегӯяд – хоҳ аз ҷониби шахси таъмидшаванда ва хоҳ аз ҷониби онҳое, ки таъмидро тамошо мекунанд?
ҶАВОБ: Каломи Худо дар бораи рафтори мо дар хидмати таъмид мустақиман чизе намегӯяд. Дар асл, он дар бораи хидмати таъмид ҳамчун чунин чизе намегӯяд. Аксари, агар на ҳама, таъмидҳои масеҳӣ, ки Навиштаҷот ба мо нақл мекунад, дар берун, на дар биноҳо баргузор шудаанд. Таъмид одатан ба оғози калисо дар он минтақа оварда мерасонд. Калисоҳо аз одамон сохта шудаанд, на аз хишт; ва таъмид ба Масеҳ – шиносоӣ бо Масеҳ, Писари муқаддаси Худо – тамаркуз мекунад.
Аз як ҷиҳат таъмид ба маросими дафн шабоҳат дорад. Шахси таъмидшаванда, дар тасвир, ҷои худро бо Масеҳ дар марг мегирад. Бо зери об гузошта шудан ӯ иқрор мешавад, ки сазовори марг буд, аммо шукр, ки Масеҳ барои ӯ мурд. «Одами кӯҳнаи» ӯ, мегӯяд ӯ, бо Масеҳ маслуб шудааст. Ҳамин тавр, аз як ҷиҳат, мо маросими дафн дорем – як маросими расмӣ! Аз об бароварда шудан рамзи эҳё шудан бо Масеҳ барои зиндагӣ кардан барои Худо, роҳ рафтан дар навгонии ҳаёт аст. Дар ҳоле ки ин як иқрори шодмонӣ аст, ҳаёти наве, ки он рамзи он аст, рӯз ба рӯз осон нахоҳад буд, зеро табиати «одами кӯҳна» ҳанӯз мавҷуд аст ва то ҳадди имкон, аз зиндагӣ кардан барои Худо дар навгонии ҳаёт муқовимат хоҳад кард.
Ҳамин тариқ, хидмати таъмид як маросими хеле расмӣ аст, дар ҳоле ки ҳамзамон як ҷашни хеле шодмонӣ аст. Дар мавриди рафтор, дар ҳоле ки оила ва дӯстон ин маросимро истиқбол мекунанд ва бешубҳа мехоҳанд шахси таъмидшавандаро ташвиқ кунанд, хуб аст дар хотир дошт, ки муқаддасӣ ҳамеша дар корҳои Худо мувофиқ аст. Албатта, барои ёдбуди ин маросим акс гирифтан хато нест, аммо ин бояд ба тавре анҷом дода шавад, ки аз расмияти ин маросими хушбахт кам накунад.
Навиштаҷот таъмид гирифтанро ҳамчун ба даст овардани пирӯзӣ ё ба даст овардани мукофот муаррифӣ намекунад. Кафкӯбӣ ё шодмонӣ ё дигар ҷашнҳои пурғавғо дар чунин вақт номуносиб аст. Хидмати таъмид вақти хубест барои муаррифии Инҷил, то ки ҳар як шахси наҷотнаёфтаи ҳозир бори дигар бо талабот ва талаботи Худо ва пешниҳоди бузурги ӯ дар бораи наҷоти комил ва ройгон рӯ ба рӯ шавад. Инчунин аксар вақт лозим аст, ки аз Каломи Худо ба таври мухтасар шарҳ дода шавад, ки таъмид чист ва чӣ нест, зеро бисёр калисоҳо таълим медиҳанд ва бисёр одамон дар бораи таъмид тасаввуроти комилан нодуруст доранд.
