Пешгӯӣ шудааст
Тақрибан 700 сол пеш аз милод Ишаъё навиштааст: «Зеро барои мо кӯдаке таваллуд шуд, барои мо писаре дода шуд, ва ҳукумат бар дӯши Ӯ хоҳад буд. Ва Ӯро Машваратчии Аҷоиб, Худои Қудратманд, Падари Абадӣ, Шоҳзодаи Сулҳ хоҳанд номид». Ва «Худованд худаш ба шумо нишонае хоҳад дод: Бокира ҳомиладор шуда, писаре ба дунё меорад ва ӯро Иммануил хоҳад номид» (Ишаъё 9:6; 7:14). Дар ҳамин давра, Мико пешгӯӣ карда буд: «Аммо ту, Байт-Лаҳми Эфрото, ҳарчанд дар байни қабилаҳои Яҳудо хурд ҳастӣ, аз ту барои ман касе хоҳад омад, ки бар Исроил ҳоким хоҳад буд, ки пайдоиши ӯ аз қадим, аз замонҳои қадим аст» (Мико 5:2).
Тақрибан дар соли 530 пеш аз милод Дониёл навиштааст: «Пас аз шасту ду ‘ҳафт’, Масеҳ кушта хоҳад шуд ва ҳеҷ чиз нахоҳад дошт» (Дониёл 9:26). Ин ишора ба марги ногаҳонии Масеҳ аст. Азобҳои Масеҳро Ишаъё пешакӣ тасвир карда буд: «Намуди зоҳирии Ӯ аз ҳар одам дида хеле зишттар буд ва шакли Ӯ аз шакли инсонӣ зиёдтар хароб шуда буд ... Ӯ аз ҷониби одамон нафрат ва рад карда шуд, марди ғамҳо ва бо азоб ошно. Мисли касе, ки одамон аз ӯ рӯй мегардонанд, Ӯ нафрат карда шуд, ва мо Ӯро аз ҷониби Худо задашуда, аз ҷониби Ӯ зарба задашуда ва азобдида меҳисобем. Аммо Ӯ барои гуноҳҳои мо захмдор шуд, Ӯ барои беинсофиҳои мо кӯфта шуд; ҷазое, ки ба мо сулҳ овард, бар Ӯ буд, ва бо захмҳои Ӯ мо шифо ёфтем ... Ӯ зулм дид ва азоб кашид, аммо даҳони худро накушод; Ӯро мисли барра ба қатл бурданд, ва мисли гӯсфанд пеш аз мӯйчинаш хомӯш буд, ҳамин тавр Ӯ даҳони худро накушод. Бо зулм ва доварӣ Ӯро бурданд. Ва кӣ метавонад дар бораи насли Ӯ сухан гӯяд? Зеро Ӯ аз замини зиндагонӣ бурида шуд; барои гуноҳи қавми ман Ӯ зада шуд» (Ишаъё 52:13-53:12). Ҳамин тавр, пайғамбарони Аҳди Қадим шароити таваллуд ва марги Масеҳро пешгӯӣ карданд.
Дар ҷое, ки ҳеҷ кас қаблан гузошта нашуда буд
Вақте ки Юсуф ва Марям барои барӯйхатгирӣ ба Байт-Лаҳм рафтанд, ягона ҷои истиқомате, ки онҳо пайдо карданд, дар оғили меҳмонхона буд: «Вақте ки онҳо дар он ҷо буданд, вақти таваллуди кӯдак фаро расид, ва вай писари нахустзодаи худро ба дунё овард. Вай Ӯро дар матоъ печонд ва дар охуре гузошт, зеро дар меҳмонхона барои онҳо ҷой набуд» (Луқо 2:6-7). Ҳамин тавр, охури чорво гаҳвораи Масеҳ шуд! Чӣ ҷои ғайриоддӣ барои кӯдак – охур қаблан барои ин мақсад истифода нашуда буд! Ин нақшаи Худо буд, ки ба чӯпонон эълон шуд. Он инчунин нишон медиҳад, ки Ӯ камбағал таваллуд шудааст (2 Қӯринтиён 8:9).
Пас аз марги Худованд, Юсуфи Ариматия ҷасадро «дар қабри нави худ, ки аз санг тарошида буд» гузошт (Матто 27:60). Ин ҷое буд, ки «ҳеҷ кас қаблан гузошта нашуда буд» (Луқо 23:53; Юҳанно 19:41). Ин иҷрои пешгӯӣ буд, ки «Ӯро бо шарирон қабр доданд, ва дар марги худ бо сарватмандон» (Ишаъё 53:9). Ҳарчанд Худованд ҳамчун ҷинояткор маслуб шуд, Ӯ дар қабри марди сарватманд дафн карда шуд, Юсуф узви намоёни Шӯрои Яҳудӣ буд (Марқӯс 15:43). Чунон ки суруди Ҳ. А. Берг мегӯяд:
Ҳеҷ кас дар он охур гузошта нашуда буд
Ва ҳеҷ кас дар он қабр гузошта нашуда буд
Ба ҷуз Исо, Ғариби осмонӣ
Ки барои наҷот додани гунаҳкорони гумроҳ омад.
Мухолифат
Пас аз он ки шоҳ Ҳиродус дар бораи таваллуди Шоҳи Яҳудиён шунид, «ӯ изтироб кашид, ва тамоми Ерусалим бо ӯ» (Матто 2:3). Аз ин рӯ, ӯ аз мунаҷҷимон хоҳиш кард, ки кӯдакро ҷустуҷӯ кунанд ва ба ӯ хабар диҳанд. Вақте ки Ҳиродус дарк кард, ки аз ҷониби мунаҷҷимон фиреб хӯрдааст, «ӯ хашмгин шуд, ва фармон дод, ки ҳамаи писарбачагони Байт-Лаҳм ва атрофи онро, ки дусола ва хурдтар буданд, бикушанд» (Матто 2:8,16). Чӣ чораи шадиде барои муқобила бо рақиби эҳтимолӣ! Дар ин миён, Исо ва оилаи Ӯ ба Миср гурехтанд, то Ҳиродус вафот кард.
Мақомот худро таҳдидшуда ҳис карданд ва бо нафрат ва мухолифат посух доданд, ки дар давраи хидмати Худованд идома ёфт, то он даме ки Ӯ аз ҷониби саркоҳинон, пирони яҳудӣ, Пилат ва Ҳиродус ба марг маҳкум шуд. Онҳо ҳатто мардумро водор карданд, ки озод кардани қотил Бараббо ва маслуб кардани Масеҳро талаб кунанд, ҳарчанд Ӯ бегуноҳ буд (Матто 27:16-23; Марқӯс 15:6-14). Сарлавҳаи салиби Ӯ «Исои Носирӣ, Шоҳи Яҳудиён» буд, аммо саркоҳинон эътироз карданд, ки аломат бояд чунин бошад: «ин мард худро шоҳи Яҳудиён меномид» (Юҳанно 19:21).
Нишонаҳо дар осмон
Мунаҷҷимон (ё Маҷусон, табақаи муқаддаси дини Модҳо ва Форсҳо) ба Ерусалим сафар карданд, то кӯдаки Масеҳро ҷустуҷӯ кунанд, зеро онҳо «ситораи Ӯро дар Шарқ диданд». Вақте ки онҳо ситораро диданд, хеле шод шуданд, зеро он дар болои ҷое, ки кӯдак буд, истод (Матто 2:2,10). Худо ситораи махсусро истифода бурд, то ин мардонро ба хонаи муайян роҳнамоӣ кунад.
Мо метавонем аз рафтори онҳо, ки дар Матто 2:2-12 сабт шудааст, бисёр чизҳоро омӯзем. Онҳо барои ибодати Ӯ омаданд. Ин хоҳиши самимӣ буд, на хоҳиши худхоҳона мисли Ҳиродус. Онҳо бо шодӣ омаданд ва «саҷда карда, Ӯро ибодат карданд». Онҳо тӯҳфаҳои тилло (рамзи шоҳ), бухур (атре, ки ҳаёти бегуноҳи Худовандро рамзӣ мекунад) ва мур (гиёҳи талхе, ки азобҳои Худовандро рамзӣ мекунад) оварданд. Оё мо барои Худованд тӯҳфаҳо меорем, то Ӯ барои мақсадҳои худ истифода барад?
Вақте ки Худованд дар салиб буд, пас аз нисфирӯзӣ се соат «бар тамоми замин» торикӣ буд (Матто 27:45). Ин ғайривоқеӣ мебуд – мисли гирифтани пурраи офтобӣ. Дар ин муддат Ӯ ҳукми Худоро бар гуноҳҳои инсоният бардошт. Пас аз ин, Ӯ интихоб кард, ки бо раҳо кардани рӯҳи худ бимирад. «Дар ҳамон лаҳза пардаи маъбад аз боло то поён ду пора шуд. Замин ларзид ва сангҳо шикастанд» (Матто 27:50-51). Ҳамин тавр, зилзилае рух дод, ва пардаи вазнини дохили маъбад – дари ҷои муқаддастарин, ки Худо дар он зиндагӣ мекард – ду пора шуд. Ин барои пешвоёни динии яҳудӣ як фалокат мебуд, зеро он муқаддастарин ҷойро, ки танҳо саркоҳин як маротиба дар як сол дар Рӯзи кафорат иҷозат дошт, ошкор кард. Ин кори Худо буд, зеро он аз боло то поён, на аз поён то боло, пора шуд.
Рамзи ин ҳодиса дар Ибриён 10:19-22 чунин шарҳ дода шудааст:
Азбаски мо бо хуни Исо, бо роҳи нав ва зиндае, ки барои мо тавассути парда, яъне ҷисми Ӯ, кушода шудааст, ба ҷои муқаддастарин даромаданро боварӣ дорем, ва азбаски мо коҳини бузурге бар хонаи Худо дорем, биёед бо дили самимӣ ва бо итминони комили имон ба Худо наздик шавем, дилҳои мо пошида шудаанд, то моро аз виҷдони гунаҳкор пок кунанд ва ҷисмҳои мо бо оби пок шуста шудаанд.
Парда ҷисми Масеҳро ифода мекард ва тавассути марги Ӯ ҳамаи имондорон метавонанд дар ҳар вақт дар дуо ва ҳамду сано ба ҳузури Худо дохил шаванд. Ин роҳи Худо барои кушодани дар ба муносибат бо Ӯ буд (Ваҳй 3:20).
Нависандаи гимн Геррит Густафсон инро чунин баён кардааст:
Танҳо бо файз мо метавонем дохил шавем
Танҳо бо файз мо метавонем истодагарӣ кунем
На бо кӯшиши инсонии мо
Балки бо хуни Барра
Ба ҳузури Худ моро даъват мекунӣ
Моро даъват мекунӣ, ки биёем
Ба ҳузури Худ моро мекашӣ
Ва акнун бо файзи Худ мо меоем
Акнун бо файзи Худ мо меоем.
Бигзор мо аз ин имтиёзи дохил шудан ба дари кушодаи ҳузури Худо истифода барем, зеро мо таваллуди Ӯро дар ин мавсими Мавлуди Исо ҷашн мегирем.
