Забур 103 Ҳамду санои боз ҳам бузургтар!
Ҳарчанд Забур тақрибан 3000 сол пеш навишта шуда буд, мо имрӯз ҳам аз мулоҳиза кардан дар бораи онҳо баҳра мебарем. Дар Забур 103 «Худовандро ҳамду сано гӯед» шаш маротиба дар 22 ояти он пайдо мешавад. Ва Довуд ба мо панҷ сабаб медиҳад, ки Ӯро ҳамду сано гӯем (Забур 103:2-5 NIV).
Худовандро ҳамду сано гӯед – ки ҳамаи гуноҳҳои моро мебахшад.
- Худовандро ҳамду сано гӯед – ки ҳамаи бемориҳои моро шифо медиҳад.
- Худовандро ҳамду сано гӯед – ки ҳаёти моро аз чоҳ наҷот медиҳад.
- Худовандро ҳамду сано гӯед – ки моро бо муҳаббат ва шафқат тоҷдор мекунад.
- Худовандро ҳамду сано гӯед – ки хоҳишҳои моро бо чизҳои нек қонеъ мекунад.
- Натиҷаи бахшида шудан, шифо ёфтан, наҷот ёфтан, тоҷдор шудан ва қонеъ шудан ин аст, ки қуввати мо «мисли уқоб нав мешавад» (Забур 103:5). Уқоб рамзи қувват аст.
Паёмбар Ишаъё онро чунин тасвир кардааст: «Онҳое ки ба Худованд умед мебанданд, қуввати худро нав мекунанд. Онҳо мисли уқоб бо болҳо парвоз мекунанд; онҳо медаванд ва хаста намешаванд, онҳо роҳ мераванд ва беҳол намешаванд» (Ишаъё 40:31).
Чӣ ваъдаи бузурге барои онҳое ки ба Худованд таваккал мекунанд! Ҳар рӯз Худо ба имондорон қувват медиҳад, то барои Ӯ зиндагӣ кунанд: «Ҳарчанд зоҳиран мо хароб мешавем, вале ботинан рӯз ба рӯз нав мешавем» (2 Қӯринтиён 4:16).
Муҳаббати Худо ба халқи худ, мисли фазои коинот, чунон бузург аст, ки онро чен кардан мумкин нест: «Зеро чунон ки осмон аз замин баланд аст, муҳаббати Ӯ ба онҳое ки аз Ӯ метарсанд, ҳамон қадар бузург аст» (Забур 103:11). Ғайр аз ин, он абадӣ аст, «аз азал то абад» (Забур 103:17).
Ин муҳаббат бо он далел нишон дода мешавад, ки гуноҳҳои мо бахшида шудаанд ва комилан бартараф карда шудаанд, то дигар ҳеҷ гоҳ дида нашаванд: «Чӣ қадаре ки шарқ аз ғарб дур аст, Ӯ гуноҳҳои моро аз мо ҳамон қадар дур кардааст» (Забур 103:12).
Мико иброз дошт фикри шабеҳе, ки Худои бахшиш, омурзиш, раҳм ва шафқат «гуноҳҳои моро зери по мекунад ва ҳамаи гуноҳҳои моро ба умқи баҳр мепартояд» (Мико 7:18-19).
Азбаски умри мо дар муқоиса бо муҳаббати абадии Худо кӯтоҳ аст (Забур 103:15-17), биёед борҳо ва борҳо чизҳои некеро, ки Худо барои мо кардааст, ба ёд орем. Онҳоро нодида нагиред ва фаромӯш накунед (Забур 103:2).
Ба ёд овардан моро водор мекунад, ки Ӯро ҳамду сано гӯем ва шукр гӯем, ва ин посухи дуруст барои халқи ҳамеша бахшидашуда аст. Аз ин рӯ, Довуд Худовандро ҳамду сано гуфт, ва аз ин рӯ, мо метавонем ба «фариштагони Ӯ» ва «ҳамаи лашкарҳои осмонӣ»-и Ӯ дар ҳамду санои Худованд ҳамроҳ шавем (Забур 103:20-21).
Довуд намедонист ки чӣ тавр Худо гуноҳҳои моро ба воситаи Исо бартараф мекунад. Аммо мо медонем! Ва оё ин моро ба ҳамду сано ва шукргузории боз ҳам бузургтар водор намекунад?
