Чанд дарс аз Забур 32
Хушо касе ки гуноҳаш бахшида шудааст, ки гуноҳаш пӯшида шудааст. Хушо касе ки Худованд ба ӯ гуноҳро ҳисоб намекунад ва дар рӯҳи ӯ фиреб нест. —Забур 32:1-2 NKJV
Вақте ки ман ҷавон будам, ба мушкилоти хеле бад дучор шуда будам. Ин пеш аз он буд, ки ман медонистам, ки ба туфайли марг ва эҳёи Исо маро бахшидан мумкин аст. Ҳоло ман медонам, ки гуноҳи ман бахшида шудааст ва гуноҳи ман бо хуни Масеҳ пӯшида шудааст. «Пӯшида» маънои онро дорад, ки он дигар аз ҷониби Худо дида намешавад ва на аз ҷониби инсон – ё ҳатто ман – дида шавад.
«Худо гуноҳро ҳисоб намекунад» мегӯяд, ки Ӯ гуноҳи моро, ба истилоҳ, дар китобҳои худ нигоҳ намедорад. Як бор ба гузаштаи худ нигоҳ карда, ман фаҳмидам, ки фаъолияти ғайриқонунии ман аз сабтҳои ҳукуматӣ нест карда шудааст. Худо барои онҳое, ки ба Худованд Исо имон доранд, кори шабеҳеро анҷом медиҳад, ҳама ба туфайли қурбонии Масеҳ. Нависандаи ин забур, Довуд, ақлу дилашро тағйир дод, ки дар калимаҳои «дар рӯҳи ӯ фиреб нест» зоҳир мешавад. Румиён 3:25 мегӯяд, ки ин ба воситаи Исои Масеҳ буд, «ки Худо Ӯро ба воситаи имон, бо хуни Ӯ, ҳамчун кафорат гузошт». Ин маънои онро дорад, ки Худо комилан қаноатманд аст, ки хуни Масеҳ ҳамаи гуноҳҳоро бартараф кард ва дар сабри худ Ӯ гуноҳҳои қаблан содиршударо гузаронд. Барои имондорон – онҳое, ки бо имон зиндагӣ мекунанд – гуноҳҳои онҳо нест шудаанд!
Вақте ки ман хомӯш мондам, устухонҳоям аз нолаи ман тамоми рӯз пир шуданд. Зеро шабу рӯз дасти Ту бар ман вазнин буд; қуввати ман ба хушксолии тобистон табдил ёфт. Село. Ман гуноҳи худро ба Ту иқрор кардам ва гуноҳи худро пинҳон накардам. —Забур 32:3-5
Чизе муошират ва муносибатро байни Довуд ва Худо халалдор мекард. Ин чизест, ки гуноҳ мекунад, ҳатто дар ҳаёти масеҳӣ. Ман боварӣ дорам, ки ин ба замоне ишора мекунад, ки Довуд бо Батшоба гуноҳ кард, муносибати зинокоронае, ки фарзанди ғайриқонунӣ ба дунё овард ва боиси кушта шудани шавҳари Батшоба, Уриё шуд (2 Подшоҳон 11). Ҳадди аққал нӯҳ моҳ эҳтимол байни Довуд ва Худо муошират набуд. Гуноҳи Довуд ба бадани ӯ таъсир расонд. Ӯ нола мекард ва дасти вазнини Худо бар ӯ буд, ки боиси хушкии ғайриоддӣ дар ҳаёти ӯ гардид.
Дар ниҳоят, Довуд гуноҳи худро иқрор кард (ниг. Забур 51) пас аз он ки Худо Натан пайғамбарро ба назди ӯ фиристод (2 Подшоҳон 12). Бешубҳа, ӯ сабукӣ ҳис кард, вақте ки ниҳоят гуноҳи худро эътироф кард ва фаҳмид, ки гуноҳаш бахшида шудааст, сарфи назар аз ҷиддияти он.
Барои ин сабаб ҳар касе ки парҳезгор аст, дар замоне ки Туро ёфтан мумкин аст, ба Ту дуо хоҳад кард; бешубҳа, дар сели обҳои бузург онҳо ба ӯ наздик нахоҳанд шуд. Ту паноҳгоҳи ман ҳастӣ; Ту маро аз мушкилот ҳифз хоҳӣ кард; Ту маро бо сурудҳои наҷот иҳота хоҳӣ кард. Село —Забур 32:6-7
Довуд аз таҷрибаи худ дарс гирифта, ба парҳезгорон маслиҳат дод, агар онҳо гуноҳ кунанд – ки ин як гуноҳи ошкоро ба Худост. Беҳтар аст, вақте ки мо дар муносибати худ бо Худо дар шароити хуб ҳастем, ва он гоҳ дар тӯфони озмоишҳо мо беҳтарин паноҳгоҳро пайдо мекунем. Далматин вақте ки дар хатар аст, дар шикофҳои санг пинҳон мешавад (Масалҳо 30:26), аммо паноҳгоҳи имондор дар худи Худост! Гарчанде ки бисёр чизҳо дар салтанат ва ҳаёти Довуд пас аз гуноҳи ӯ бо Батшоба фарқ мекарданд, ӯ бо сурудҳои наҷот иҳота шуда буд. Худо ӯро пеш бурд.
Ман туро таълим медиҳам ва ба ту роҳеро, ки бояд биравӣ, нишон медиҳам; ман туро бо чашми худ роҳнамоӣ мекунам. Мисли асп ё хачир набош, ки фаҳмиш надоранд, ки бояд бо лаҷом ва ҷилд баста шаванд, вагарна ба ту наздик нахоҳанд шуд. —Забур 32:8-9
Ғайр аз танҳо як ҷои наҷот, Худо дастурҳои бебаҳо медиҳад. Ӯ ба мо роҳи дурустро нишон медиҳад, бо чашми худ роҳнамоӣ мекунад. Сардори хуб аксар вақт метавонад коргарро танҳо бо чашми худ роҳнамоӣ кунад. Асп бояд зери лаҷом ва ҷилд бошад, вагарна ҳеҷ фоидае надорад, ва хачир хеле якрав аст ва кор намекунад, агар маҷбур нашавад. Оё мо мисли асп ё хачир ҳастем; ё мо барои Худованд тавре ки чашми Ӯ роҳнамоӣ мекунад, кор мекунем? Дар хотир доред, ки мо бояд ба Ӯ нигоҳ кунем, то чашми Ӯро бубинем.
Ғамҳои зиёд барои шарирон хоҳад буд; аммо касе ки ба Худованд таваккал мекунад, раҳмат ӯро иҳота хоҳад кард. Дар Худованд шод бошед ва хурсандӣ кунед, эй одилон; ва бо шодӣ фарёд занед, эй ҳамаи ростдилон! —Забур 32:10-11
Масеҳиён ғамгиниро аз сар мегузаронанд, аммо шарирон бо ғамҳои сахттарин рӯ ба рӯ хоҳанд шуд: доварии Худо. Аммо раҳмат ҳамаи онҳоеро, ки ба Худованд таваккал мекунанд, иҳота мекунад. Мо бояд дар Ӯ шод бошем ва хурсандӣ кунем, аз дил росткор зиндагӣ кунем. Бигзор нури шумо дурахшад, зеро он метавонад ба баъзеҳо кӯмак кунад, ки роҳи худро ба Худо пайдо кунанд – аммо ин танҳо дар сурате имконпазир аст, ки шумо дар дил росткор бошед.
