Поксозии мардум
«Ва Иди фисҳи яҳудиён наздик буд: ва бисёриҳо аз деҳот ба Ерусалим пеш аз Иди фисҳ рафтанд, то худро пок кунанд.» — Юҳанно 11:55 KJV
«Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ; ки Худро барои мо дод, то моро аз ҳар гуна беинсофӣ наҷот диҳад ва барои Худаш халқи махсусеро пок кунад, ки ба корҳои нек ғайратманд аст.» — Титус 2:13-14
Чӣ тафовути бузурге байни ин ду оят! Дар ояти аввал мо дар бораи одамоне мехонем, ки кӯшиш мекунанд худро пок кунанд. Дар ояти дуюм мо дар бораи Наҷотдиҳандае мехонем, ки Худро дод, то халқеро барои Худаш наҷот диҳад ва пок кунад. Биёед ин тафовут ва чӣ гуна он ба мо имрӯз дахл дорад, баррасӣ кунем.
Оё мо метавонем худро пок кунем?
Дар Юҳанно 11:55 мо мехонем, ки Иди фисҳ наздик мешуд. Ин яке аз муҳимтарин идҳо дар тақвими яҳудӣ буд. Ин яке аз се маротиба дар як сол буд, ки ҳамаи мардони Исроил бояд дар Ерусалим ҳузур медоштанд (Такрори Шариат 16:2-3,16). Ин ид ёдбуди он буд, ки Худованд дар наҷот додани онҳо, тавассути хуни барра, аз доварии дар Миср афтода (Хуруҷ 12) карда буд. Он инчунин ба Барраи ҳақиқии фисҳ – худи Масеҳ (1 Қӯринтиён 5:7) ва наҷоте, ки Ӯ меовард, назар мекард.
Мо дар порчаи Юҳанно мехонем, ки бисёре аз одамон барвақт ба Ерусалим рафтанд, то худро пеш аз ид пок кунанд. Оё онҳо дарк мекарданд, ки он чизе, ки дар назари Худо лозим буд, на танҳо поксозии зоҳирӣ, маросимӣ, балки поксозии ботинӣ буд? Каломи Худо ба мо хотиррасон мекунад, ки «Худованд на чунон ки инсон мебинад, мебинад; зеро инсон ба зоҳир менигарад, аммо Худованд ба дил менигарад» (1 Самуил 16:7).
Аммо кӣ метавонад дили худро дар назари Худо пок кунад? Шояд баъзе аз онҳое, ки барои ид ба Ерусалим рафтанд, фикр мекарданд, ки онҳо барои Худо қобили қабуланд. Мисли бисёриҳо имрӯз онҳо шояд ба худ гуфта бошанд, «Мо ҳаёти ахлоқӣ, ростқавл ва росткор дорем.» Шояд баъзеҳо ба ҳамсоя нигоҳ карда гуфтанд, «Ман аз ӯ беҳтарам.» Аммо каломи Худо ба мо мегӯяд, ки ҳамаи адолатҳои мо, яъне ҳамаи корҳои неке, ки мо ба онҳо такя мекунем, то моро барои Худо қобили қабул гардонанд, дар назари Худо танҳо латтаҳои ифлос мебошанд (Ишаъё 64:6).
Эҳтимол дигарон буданд, ки мегуфтанд, «Хуб, ман комил нестам, аммо ҳадди аққал ман ҳамаи маросимҳои диниро риоя мекунам. Ман меоям ва ҳамаи суханони дурустро мегӯям. Албатта Худо маро қабул мекунад!» Бисёриҳо имрӯз ҳам ба ин бовар доранд. Аммо каломи Худо чӣ мегӯяд? Боз ҳам, Худо ба дили инсон менигарад ва Ӯ мегӯяд, «ин халқ Маро бо лабҳои худ эҳтиром мекунад, аммо дили онҳо аз Ман дур аст.» (Марқӯс 7:6; нигаред ба Ишаъё 29:13).
Каломи Худо ба мо мегӯяд, ки Ӯ фикрҳои моро медонад (Ҳизқиёл 11:5) ва Ӯ дилҳои моро медонад (Ирмиё 17:9-10). Мо наметавонем Худои муқаддасро фиреб диҳем. Пас чӣ бояд кард? Чӣ гуна мо метавонем дар назари Худо дили пок дошта бошем?
Худованд Исо метавонад дилҳои моро пок кунад!
Азбаски мо наметавонем худро пок кунем, оё касе ҳаст, ки инро барои мо карда метавонад? Бо файзи Худо ҳаст!
Дар аввали Юҳанно 12 мо мебинем, ки Худованд Исо низ шаш рӯз пеш аз Иди фисҳ ба Ерусалим рафт. Аммо, Ӯ аз дигар одамон хеле фарқ мекард! Ӯ барвақт рафт, на барои пок кардани Худаш, балки барои ибодат шудан (Юҳанно 12:3)! Ӯ бегуноҳ буд (1 Юҳанно 3:5), муқаддас, безарар ва беайб (Ибриён 7:26). Ӯ на барои пок кардани Худаш, балки барои пок кардани халқи Худ (Титус 2:14) бо рафтан ба салиб барои мурдан барои гуноҳҳои онҳо меомад!
Худованд Исо ягона шахсест, ки метавонад моро пок кунад ва моро дар назари Худо тоза гардонад. Аммо барои гирифтани ин барои худ мо бояд бовар кунем, ки Ӯ ҷои моро дар салиб гирифт, ки Ӯ гуноҳҳои моро дар бадани Худаш дар дарахт бардошт (1 Петрус 2:24) ва ки Ӯ доварии Худоро, ки мо сазовор будем, таҳаммул кард. Худованд Исо ҷони Худро дод ва хуни гаронбаҳои Худро рехт, то инро амалӣ созад. Мо мехонем: «Писари Худо, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод» (Ғалотиён 2:20) ва «Хуни Исои Масеҳ [Писари] Худо моро аз ҳама гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7).
Ба онҳое, ки ба Ӯ имон меоваранд, Худованд Исо метавонад чунон ки ба шогирдони имондори Худ дар ин ҷо дар рӯи замин гуфт, бигӯяд: Шумо «комилан пок» ҳастед (Юҳанно 13:10 JND), чунон ки дар онҳо дар назари Худо як доғ ҳам намемонад! «Биёед акнун, ва биёед бо ҳам муҳокима кунем, мегӯяд Худованд: агарчи гуноҳҳои шумо мисли арғувон бошанд, онҳо мисли барф сафед хоҳанд шуд; агарчи онҳо мисли қирмиз сурх бошанд, онҳо мисли пашм хоҳанд шуд» (Ишаъё 1:18 KJV).
Ҷавоби мо: Ғайратманд ба корҳои нек
Титус 2:14 ба мо мегӯяд, ки дар ҳоле ки корҳои нек наметавонанд моро дар назари Худо наҷот диҳанд ё пок кунанд, вақте ки мо ба Худованд Исо имон овардем ва ба Ӯ ва кори Ӯ, ки танҳо метавонад моро дар назди Худо пок кунад, такя кардем, Ӯ мехоҳад, ки мо шукргузории худро бо «ғайратманд будан ба корҳои нек» нишон диҳем.
Намунаи дар Аҳди Ҷадид дар бораи баъзе махавиён, ки пок карда шуданд, баррасӣ кунед. Ҳеҷ коре набуд, ки онҳо барои пок кардани худ карда метавонистанд. Онҳо бечора буданд. Аммо Худованд Исо омад ва онҳоро пок кард. Дар Луқо мо мехонем, ки як махавӣ, аз даҳ нафаре, ки дар як вақт шифо ёфтанд, дар ҷавоб омад ва ба пойҳои Худованд Исо афтод ва ба Ӯ шукр гуфт (17:16). Ҳамин тавр мо мебинем, ки ибодати мо яке аз корҳои некест, ки Худовандро шод мекунад.
Дар Марқӯс мо дар бораи махавии дигаре мехонем, ки рафт ва ба ҳар касе, ки мешинохт, гуфт, ки Худованд Исо барои ӯ чӣ кор кардааст (1:45). Ин кори неки дигарест, ки Худовандро шод мекунад. Агар мо аз ҷониби Худованд Исои Масеҳ пок карда шуда бошем, мо бояд Ӯро ибодат кунем ва ба Ӯ хидмат кунем – шукргузории худро барои он чизе, ки Ӯ кардааст, нишон диҳем. Чунон ки Ӯ ягона шахсест, ки метавонист махавиёнро пок кунад ва чунин шодиро дар ҳаёти онҳо эҷод кунад, танҳо Худованд Исо метавонад моро дар назари Худо пок кунад.
Хонандаи азиз, шумо ба кӣ такя мекунед, то шуморо дар назари Худо пок кунад?
