Хусусиятҳои илоҳии худотарсӣ ва муқаддасӣ бояд дар мо аз ҷониби дигарон дида шаванд, вақте ки мо ба Масеҳ хидмат мекунем ва Ӯро пайравӣ мекунем. Пайравӣ ба Ӯ маънои ифодаи иттиҳод ё монандӣ ба Ӯро дар хидмат дорад. Худованди мо гуфт: «Ҳар кӣ ба Ман хидмат кунад, бояд Маро пайравӣ кунад» (Юҳанно 12:26 NIV). Вақте ки мо касеро қадр мекунем, мо мехоҳем ба он шахс монанд бошем. Аз ин рӯ, Павлус ба пайравони худ маслиҳат медиҳад, ки «ба намунаи ман пайравӣ кунед, чунон ки ман ба намунаи Масеҳ пайравӣ мекунам» (1 Қӯринтиён 11:1). Мо хуб медонем, ки мо ба Худованди худ Исои Масеҳ бо пайравӣ ба Ӯ, бо тақлид ба Ӯ, бо монандӣ ба Ӯ дар худотарсӣ ва муқаддасӣ хидмат ва ибодат мекунем.
Агар мо ин корро кунем, донистани он ки муқаддасӣ ва худотарсӣ чист, матлуб хоҳад буд. Муқаддасӣ (ҳагиасмос дар юнонӣ) ҷудо шудан ба Худо ва инчунин ҳолати натиҷавии чунин ҷудо шуданро ифода мекунад. Худотарсӣ (эусебия) иҷрои он чизест, ки ба Худо писанд аст. Гарчанде ки ин аз ҳад зиёд соддагардонӣ аст, мо метавонем бигӯем, ки муқаддасӣ ба буданимо, ё хислати мо, дар ҳоле ки худотарсӣ ба карданимо, ё рафтори мо ишора мекунад.
Аммо мо тамоми ҳақиқатро таҳриф мекунем, агар муқаддасиро танҳо будан, на кардан таъкид кунем. Чунин равиш «қоидаҳоеро ба вуҷуд меорад, ки дар ҳақиқат намуди ҳикмат доранд ... аммо онҳо ҳеҷ арзише надоранд» (Қӯлассиён 2:23). Муқаддасии ҳақиқӣ вақте ба вуҷуд меояд, ки мо «худро аз ҳар чизе, ки ҷисм ва рӯҳро олуда мекунад, пок мекунем ... аз эҳтироми Худо» (2 Қӯринтиён 7:1).
Ба Тимотиюс гуфта шуд: «Худро барои худотарсӣ тамрин кун» (1 Тимотиюс 4:7). Агар мо дарк кунем, ки калимаи «худотарсӣ» метавонад аз «худомонандӣ» гирифта шуда бошад, мо ба маънои он каме фаҳмиш пайдо мекунем. Ба Худо монанд шудан тамринро талаб мекунад: «Калонсолон (имондорона) ... бо истифодаи доимӣ худро барои фарқ кардани некӣ аз бадӣ тамрин кардаанд» (Ибриён 5:14). Барои ин дониш лозим аст ва «дониши ҳақиқат, ки ба худотарсӣ мебарад» вуҷуд дорад (Титус 1:1).
Вақте ки мо ихтиёран ба таври худотарсӣ амал намекунем, шояд лозим ояд, ки бо интизом ба ин кор тамрин карда шавем: «Худо моро барои некии мо интизом медиҳад, то ки мо дар муқаддасии Ӯ шарик бошем» (Ибриён 12:10). Худотарсӣ аз ахлоқи беруна, ахлоқӣ ва динӣ будан хеле бештар аст, зеро ин «доштани шакли худотарсӣ, аммо инкор кардани қудрати он» хоҳад буд (2 Тимотиюс 3:5). Одамоне, ки чунин тарзи ҳаётро қабул мекунанд, «ҳамеша меомӯзанд ва ҳеҷ гоҳ наметавонанд ҳақиқатро эътироф кунанд» (2 Тимотиюс 3:7). Ба чунин намунае, ки мардон онро «пиетизм» меноманд – як намуди худотарсӣ – осон аст. Мо аз он огоҳ карда шудаем!
Мо ҳам муқаддасӣ ва ҳам худотарсиро дар ибодат дар Ибриён 13:15-16 мебинем. Муқаддасӣ моро водор мекунад, ки «пайваста ба Худо қурбонии ҳамду сано – меваи лабони худро пешниҳод кунем». Аммо агар мо дар он ҷо истем, мо гуноҳи Исроилро содир мекунем; онҳо Худоро бо лабони худ эҳтиром мекарданд, аммо дилҳои онҳо аз Ӯ дур буданд (Матто 15:8; Ишаъё 29:13). Агар дилҳои мо ба Ӯ наздик бошанд, мо идома медиҳем ва «фаромӯш накунем, ки некӣ кунем ва бо дигарон мубодила кунем, зеро бо чунин қурбониҳо Худо писанд аст» (Ибриён 13:16).
Биёед дуо кунем, ки ҳаёти мо худотарсӣ ва муқаддасиеро, ки аз пайравӣ ба Масеҳ меояд, инъикос кунад.
Дар куҷо ибодат ва хидмат вомехӯранд
Пас, ба воситаи Исо, биёед пайваста ба Худо қурбонии ҳамду сано – меваи лабони худро, ки номи Ӯро эътироф мекунанд, пешниҳод кунем. Ва фаромӯш накунед, ки некӣ кунед ва бо дигарон мубодила кунед, зеро бо чунин қурбониҳо Худо писанд аст. Ибриён 13:15-16
