Дар рӯзи ҳафтуми зиёфат, вақте ки дили подшоҳ «аз шароб шод буд» — вақти хатарноке барои қабули қарорҳо — ӯ занаш, малика Ваштиро фиристод, то бо тоҷи шоҳонааш назди ӯ биёяд. Ӯ мехост зебоии ӯро ба мардум ва мансабдоронаш нишон диҳад, зеро ӯ зебо буд! Аммо ӯ аз омадан саркашӣ кард. Зебоии ӯ танҳо зоҳирӣ буд. Зебоии ҳақиқии зан, ки дар назари Худо гаронбаҳост, мувофиқи 1 Петрус 3:1–6, бо рӯҳи мулоим ва оромӣ, ки ба шавҳараш итоат мекунад, нишон дода мешавад.
Подшоҳ Аҳашверӯш хашмгин шуд. Хашми ӯ дар дарунаш месӯхт. Ваштӣ ӯро ошкоро саркашӣ карда буд. Ӯ аз ҳафт марди хирадмандаш пурсид, ки аз ҷиҳати қонунӣ бо ӯ чӣ кор кунад. Яке аз онҳо ба таъсири амали Ваштӣ ба занони дигар дар саросари салтанат ишора кард, ки онҳоро низ ба саркашӣ аз шавҳаронашон ташвиқ мекард. Ваштӣ бояд ошкоро аз маликагӣ барканор карда шавад ва мавқеи шоҳонаи ӯ ба касе беҳтар аз ӯ дода шавад. Подшоҳ розӣ шуд ва мувофиқи он фармон дод. Талаби ӯ, ки зери таъсири машрубот буд, ва саркашии занаш аз итоат ба ҳарду зиён овард. Агар мо издивоҷҳои хушбахтона бо баракати фаровони Худо дошта бошем, аз ин гузориш хуб меомӯзем.
Калисо арӯси Масеҳ аст. Мавҷудоти фариштагон бо мушоҳидаи он бояд ҳикмати гуногуни Худоро омӯзанд. Аммо Калисои эътирофкунанда ба таълимоти Калом итоат накардааст. Ба қарибӣ Худованд ҳамаи худро бо худ хоҳад гирифт. Ӯ он чиро, ки боқӣ мемонад, рад карда, боз бо Исроил, халқи заминии худ, муносибат хоҳад кард. Нокомии Калисои эътирофкунанда дар ин ҷо дар китоби Эстер норавшан пешгӯӣ шудааст.
