Номи Исо Асилӣ, қудрат ва намояндагӣ
Вақте ки шумо номи касеро мешунавед, ин ба хотири шумо чӣ меорад? Худованд Исо гуфт: «Ҳар кӣ ин кӯдакро ба исми Ман қабул кунад, Маро қабул мекунад, ва ҳар кӣ Маро қабул кунад, Ӯро, ки Маро фиристодааст, қабул мекунад» (Луқо 9:48 ESV). Юҳанно ҷавоб дод: «Устод, мо дидем, ки касе ба исми Ту девҳоро берун мекунад, ва мо кӯшиш кардем, ки ӯро боздорем, зеро ӯ бо мо пайравӣ намекунад» (ояти 49). Қабул кардани кӯдак ба «исми» Исо, ё барои касе ба «исми» Ӯ девҳоро берун кардан чӣ маъно дорад?
Китоби Муқаддас ба мо дар бораи арзиши номи «Исо» фаҳмиш медиҳад. Он дар бораи асилӣ (ё моҳият), қудрат ва намояндагии шахсияти Исои Масеҳ сухан меронад.
Асилӣ
Иблис, ки дар намуди шоҳзодаи Сур дида мешавад, мехост мисли Худо бошад (Ҳизқиёл 28:2), ва дар оянда «марди беқонунӣ» худро баланд хоҳад кард, «худро Худо эълон карда» (2 Таслӯникиён 2:3-4). Имрӯз дидани ҳақиқат барои ҳар кас хеле душвор аст, зеро ҳамаи фиребҳо ва қалбакӣ, ки дар ҷаҳон ҳастанд. Васоити ахбори омма пур аз паёмҳои зиддунақиз аст, ки ҳамчун далел эълон карда мешаванд. Одамон ниқобҳои ахлоқӣ мепӯшанд, то гуноҳро дар худ пинҳон кунанд. Мо ҳатто таълимоти дурӯғро дар дохили калисо аз ҷониби муаллимони дурӯғ мешунавем (1 Тимотиюс 1:3-4, 6:2-3).
Дар чунин ҷаҳони печида мо бояд истода пурсем: «Ҳақиқат чист?» (Юҳанно 18:38). Ба мо нуқтаи истинод лозим аст, то ба мо дар танзими қутбнамои ахлоқӣ, арзишҳои зиндагӣ ва ҳадафи зиндагӣ кӯмак кунад. Тасаввур кунед, ки шумо дар мошини худ дар чароғаки сурхи светофор истодаед. Агар шумо ҳис кунед, ки мошини шумо ҳаракат мекунад, шумо эҳтимол ба мошинҳои дигар нигоҳ мекунед, то бубинед, ки оё шумо дар ҳақиқат ҳаракат мекунед. Ин метавонад кор накунад, зеро он мошинҳо низ метавонанд ҳаракат кунанд. Аз ин рӯ, шумо метавонед ягон объекти устувор, ба монанди дарахт ё биноро ҷустуҷӯ кунед, то онро ҳамчун нуқтаи истинод истифода баред. Ба ҳамин монанд, ба ҳамаи мо нуқтаи истиноди ҳақиқӣ ва асил лозим аст, то ҳаёти худро ба тавре зиндагӣ кунем, ки Худоро эҳтиром кунад.
Ишаъё ба мо мегӯяд, ки кӯдаке, ки аз бокира таваллуд мешавад, Иммануил аст; Худо бо мо (Ишаъё 7:14; нигаред ба Матто 1:23). Ӯ на танҳо як инсони дигар, балки Худои Худаш аст. Юҳанно дар бораи ин шахсияти аҷиб навиштааст ва тасдиқ кард, ки «Калом Худо буд» (Юҳанно 1:1), ва «Ӯ Худои ҳақиқӣ ва ҳаёти ҷовидонӣ аст» (1 Юҳанно 5:20). Азбаски Ӯ Худои ҳақиқӣ аст, Ӯ «баробарӣ бо Худоро чизи ба даст оварданӣ нашуморид» (Филиппиён 2:6).
Мо бояд эҳтиёткор бошем, то табиати ҳақиқии Исоро тавассути Китоби Муқаддас дарк кунем. Дар бисёр ҳолатҳо мо тасвирҳои қалбакии худро аз Ӯ месозем. Баъзеҳо Ӯро ҳамчун Худованди серталаб ва тарснок меҳисобанд, ки сабаби бадбахтии мост. Дигарон Ӯро ҳамчун ҷинн меҳисобанд, ки интизори он аст, ки мо ба Ӯ дуоҳо ё хоҳишҳои худро гӯем ва сипас ҳама чизеро, ки мо мехоҳем ё талаб мекунем, таъмин кунад. Аз ин рӯ, Юҳанно номаи аввалини худро бо ин огоҳии ҷиддӣ ба итмом расонид: «Эй фарзандони хурдсол, худро аз бутҳо нигоҳ доред» (1 Юҳанно 5:21). Ҳар гуна фаҳмиши нодуруст дар бораи Исо як бути нав хоҳад буд!
Қудрат
Исо, ки Худои ҳақиқӣ аст, ба тамоми қудрат ҳақ дорад (Ишаъё 9:6). Ӯ инро ба таври возеҳ нишон дод, вақте ки ба шогирдонаш супориши бузургро дод (Матто 28:18). Доираи қудрати Ӯ инсонҳо, фариштагон ва ҳама мавҷудоти олами рӯҳонӣ, аз ҷумла Иблис ва девҳои ӯро дар бар мегирад, аммо бо онҳо маҳдуд намешавад (1 Петрус 3:22; Ибриён 1:4). Гарчанде ки Ӯ ҳоло дар ин ҷаҳон рад карда мешавад, мо медонем, ки рӯзе Ӯ меояд, то қудрати худро ба таври оммавӣ талаб кунад. Вақте ки Худованд боз меояд, ҳар зону хам хоҳад шуд ва ҳар забон «иқрор хоҳад кард, ки Исои Масеҳ Худованд аст» (Филиппиён 2:10-11).
Ба таври шахсӣ, Исо мехоҳад қудрати худро бар ҳаёт ва ҷамъомадҳои пайравонаш талаб кунад. Ҳузури Худованд дар вохӯриҳои мо бо он алоқаманд аст, ки мо ба исми Ӯ ҷамъ меоем (Матто 18:20), зеро Ӯ марказ ва пешвои он аст.
Вақте ки мо дар номаи 1 Қӯринтиён дар бораи интизоми калисо мехонем, ки қудратро талаб мекунад, Павлус ба номи Исо ишора карда, гуфт: «вақте ки шумо ба исми Худованд Исо ҷамъ омадаед...» (1 Қӯринтиён 5:4). Инчунин, вақте ки расул мехост қудрати фармони худро мустаҳкам кунад, ба Таслӯникиён гуфт: «Ҳоло мо ба шумо, бародарон, ба исми Худованди мо Исои Масеҳ фармон медиҳем» (2 Таслӯникиён 3:6). Оё мо ба Худованд қудрат медиҳем, ки вохӯриҳои моро мувофиқи хоҳишҳои Ӯ, на хоҳишҳои мо, роҳбарӣ кунад? Ба ҳамин монанд, оё мо ба Ӯ қудрати ҳақро бар ҳаёти худ медиҳем, то онҳоро мувофиқи иродаи Ӯ роҳнамоӣ кунад?
Намояндагӣ
Номи Ӯ инчунин дар бораи намояндагӣ сухан меронад. Исо тасдиқ кард, ки Ӯ ба исми Падар омадааст (Юҳанно 5:43). Худо ба инсонҳо тавассути офариниши худ, фариштагон ва пайғамбарон сухан гуфта буд. Ваҳй дар тӯли таърихи инсоният тадриҷан, ё қадам ба қадам дода шуда буд. Азбаски «ҳеҷ кас Худоро надидааст», ваҳй хеле маҳдуд буд, то даме ки Исо «Ӯро маълум кард» (1:18). Мо метавонем Худоро бидонем, зеро мо Ӯро дар Исо дидаем, зеро «Ӯ шуълаи ҷалоли Худо ва нақши дақиқи табиати Ӯст» (Ибриён 1:3). Ӯ намояндаи ҳақиқии Худост.
Чӣ тавре ки Исо номи Падарро дар рӯи замин намояндагӣ мекард, мо низ номи Ӯро дар ин ҷо намояндагӣ мекунем. Ба исми Ӯ мо метавонем:
- Дуо кунем (Юҳанно 16:23-26, 14:14).
- Инҷили бахшиши гуноҳҳоро эълон кунем (Луқо 24:47; Юҳанно 1:12).
- Ба якдигар хизмат кунем (Ибриён 6:10).
- Таъқиб шавем (Юҳанно 15:21).
Доштани номи Ӯ барои мо вазифаи ихтиёрӣ нест. Ин як вазифаи якумрӣ аст, ки назорати худро дар тарзи зиндагии мо талаб мекунад. Мутаассифона, мо метавонем ба осонӣ афтем ва ба номи Худованд Исо куфр орем (Румиён 2:24; 1 Тимотиюс 6:1). Ҳар коре, ки мо дар зиндагӣ мекунем, бояд намояндагии он бошад, ки Исо чӣ кор мекард, зеро он бояд ба исми Худованд Исо анҷом дода шавад (Қӯлассиён 3:17; 2 Таслӯникиён 1:12).
Ҳаёти шумо ҳоло муҳим аст
Калимаи «ном» дар китоби Аъмол 60 маротиба зикр шудааст, ки ин аз ҳама китобҳои дигари Аҳди Ҷадид бештар аст. Дар Аъмол, 34-тои онҳо дар бораи Худо, 18-тои онҳо дар бораи имондорон ва 8-тои онҳо ба дигарон алоқаманданд. Ин дар бораи алоқаи байни ҳаёти мо ва номи Исо сухан меронад: чӣ тавр мо моҳияти шахсияти Ӯро мефаҳмем, чӣ тавр мо ба қудрати Ӯ итоат мекунем ва чӣ тавр мо Ӯро дар рӯи замин намояндагӣ мекунем.
Дар китоби Ваҳй мо мехонем, ки чӣ тавр ин ном, ҳатто дар давраи мусибат, ҳукмрониро талаб мекунад. Онҳое, ки ба Худованд Исо – Барра – пайравӣ мекунанд, бо номи Ӯ нишонгузорӣ хоҳанд шуд (14:1). Онҳое, ки Ӯро рад мекунанд, нишони номи ҳайвонро қабул хоҳанд кард (14:11) ва то абад азоб хоҳанд кашид.
Оқибати рад кардани Худованд ва пешниҳоди наҷоти Худо имрӯз, дар рӯзи файз, ҷудоии абадӣ аз Худост. Ҳоло фурсати шумост, ки Худованд Исоро ҳамчун Худои ҳақиқии асил қабул кунед, ба қудрати Ӯ итоат кунед ва Ӯро дар рӯи замин намояндагӣ кунед. Оё шумо ин корро мекунед?
