Зиёда аз 400 сол исроилиён бори гарон ва ғуломии Мисрро таҳаммул карданд. Сипас марде бо номи Мусо ва мӯъҷизае бо номи Иди Фисҳ омад. Ва халқи Худо озод буданд, ки ба Сарзамини ваъдашудаи худ ҳаракат кунанд. Аммо аз сабаби нофармонӣ ва шубҳа, исроилиён маҷбур шуданд, ки чил соли бесамарро дар биёбон саргардон шаванд. Сипас насли нав, таҳти роҳбарии Еҳушаъ, Канъонро, ки сарзамини пур аз баракат буд, пирӯзона забт кард. Ва сипас, чунон ки ҳамеша рӯй медиҳад, он насл мурд. Он насли гузаранда «Худовандро хидмат мекард» ва «ҳамаи корҳои бузурги Худовандро дида буд» (Доварон 2:7 KJV). Мутаассифона, Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки пас аз онҳо насли дигаре ба вуҷуд омад, «ки Худовандро намешинохт ва корҳоеро, ки Ӯ карда буд, намедонист» (Доварон 2:10). Тааҷҷубовар нест, ки ояти навбатӣ мегӯяд, ки фарзандони Исроил «дар назари Худованд бадӣ карданд ва ба Баалҳо хидмат карданд». Дар муддате, ки як насл гузашт ва дигаре омад, миллат бо Худо робитаро аз даст дод ва ба бутҳо рӯ овард.
Он чизе ки ҳазорҳо сол пеш рух дод, бешубҳа истиснои нодир набуд. Рости гап, ман сахт бовар дорам, ки ҳамин чиз дар асри 21 такрор мешавад. Ҳамчун воиз, ман ҳар сол ба сӣ то чил калисо ташриф меорам. Дар моҳҳои охир ман як мушоҳидаи ҷолиб кардам: насли ҷавон дар калисо нест. Умуман, калисоҳо пур аз насли «муқаддасони калонсол» ҳастанд, дар ҳоле ки кӯдакон ва наврасон насли гумшуда мешаванд. Оё ин метавонад яке аз нишонаҳои коҳиши саломатии рӯҳонии миллати мо бошад?
Ин як далели оддӣ аст: Чӣ тавре ки оила меравад, ҳамон тавр Калисо меравад; ва чӣ тавре ки Калисо меравад, ҳамон тавр миллат меравад. Миллат таназзули назарраси рӯҳониро аз сар мегузаронад, вақте ки Калисо ноком мешавад. Калисо таназзули назарраси рӯҳониро аз сар мегузаронад, вақте ки оила ноком мешавад. Кӯдакон ва наврасон насли ояндаро муаррифӣ мекунанд, ки бояд Худоро бишносанд ва барои Ӯ зиндагӣ кунанд. Агар мо бо ин насл ноком шавем, мо танҳо метавонем дар наслҳои оянда нокомиро интизор шавем. Дар бист то сӣ соли оянда, вақте ки насли кунунии «муқаддасони калонсол» ба назди Худованд меравад, чӣ мешавад? Ҷавоб аз рӯзҳои Еҳушаъ меояд – насли дигаре ба вуҷуд меояд, ки Худовандро намешиносад!
Шубҳае нест, ки оила аз чизҳои Худо дурӣ меҷӯяд. Мо дар ҷомеае зиндагӣ мекунем, ки аз бадӣ зиёд, аз моддият сер ва аз лаззат мафтун аст. Оилае, ки бо шавқу завқ ба чизҳои Худо машғул аст, як насли нобудшаванда аст. Мардон, занон ва ҷавононе, ки бо Худо роҳ мераванд, камёбанд. Хона ва Калисо бояд як маъракаи хашмгинонаро барои наҷот додани насли оянда аз ин фалокати рӯҳонии оянда оғоз кунанд. Бе тағироти назаррас, барои миллати мо дар панҷоҳ соли оянда умеди кам ё ҳеҷ нест.
Ман панҷ роҳро пешниҳод мекунам, ки мо метавонем ба фарзандон ва наврасони худ кӯмак кунем, ки як қисми насли Худоро шиносанд.
Бахшидан ба КАЛОМИ Худо (2 Тимотиюс 3:16). Китоби Муқаддас бояд асоси он чизе гардад, ки мо ба он бовар дорем ва чӣ гуна рафтор мекунем.
Бахшидан ба РОҲҲОИ Худо (Масалҳо 3:6). Мо бояд ақидаҳои шахсӣ ё дурустии сиёсиро ҳангоми кӯшиши писандидани Худо аз байн барем.
Бахшидан ба ҲИКМАТИ Худо (Масалҳо 2:6). Мо бояд ёд гирем, ки чӣ тавре ки Худо фикр мекунад, фикр кунем ва ба ақли Ӯ иҷозат диҳем, ки таъсири назоратии мо бошад.
Бахшидан ба ИРОДАИ Худо (Румиён 12:2). Мо бояд хоҳишҳои худро як сӯ гузорем, то Худо дар ҳар қароре, ки мо қабул мекунем, сухани охиринро дошта бошад.
Бахшидан ба КОРИ Худо (1 Қӯринтиён 15:58). Ҳаёти мо бояд ба кори Падар бахшида шавад, зеро мо кӯшиш мекунем, ки ҷаҳонро барои Масеҳ ба даст орем.
Мо аз насли мардон ва заноне, ки ҳаёти худро ба Худо содиқона бахшидаанд, баракат ёфтаем. Аммо агар мо ин дарси фоҷиабори таърихро наомӯзем, таърих танҳо такрор хоҳад шуд. Бе насли Худоро шинохта, фалокати рӯҳонӣ рух хоҳад дод.
