САВОЛ: Чӣ тавр мо метавонем фарзандони худро барои Худованд Исо тарбия кунем? Навиштаҳо чӣ таълим медиҳанд?
ҶАВОБ: Худо мехоҳад фарзандони Худро баракат диҳад ва ба онҳо некӣ кунад. Волидайни масеҳӣ мехоҳанд барои фарзандони худ, ки онҳоро атои Худо медонанд (Забур 127:3), баракат бошанд. Ғайр аз ин, Худо Сарчашмаи тамоми ҳикмат аст (Яъқуб 1:5). Аз ин рӯ, волидайн бояд ба Ӯ ва Каломи Ӯ муроҷиат кунанд, то захираҳои заруриро барои тарбияи фарзандони худ дар тарси Худованд пайдо кунанд.
Дар кӯшиши ҷавоб додан ба ин саволҳо, биёед ба таври мухтасар мисоли Ҳанно ва оилаи ӯро дар 1 Самуил баррасӣ кунем. Шавҳари Ҳанно, Элқоно, левит буд, ки ба Худованд хидмат мекард. Эҳтимол аз сабаби он ки занаш ҳомиладор шуда наметавонист, Элқоно зани дуюм гирифт, ки ин дар он рӯзҳо зуд-зуд рух медод, аммо қисми нақшаи Худо барои издивоҷ набуд ва нест (ниг. Ҳастӣ 2:24).
Элқоно бо зани дуюмаш чанд фарзанд дошт ва вай ба Ҳанно нафрат карданро оғоз кард. Аммо, ин ягона чизе набуд, ки Ҳанноро хеле ғамгин мекард. Ҳанно ба манфиатҳои Худо самимона ғамхорӣ мекард. Чунин ба назар мерасад, ки ҳолати бади саркоҳин дар он рӯз, Элӣ ва амалҳои гуноҳкоронаи ду писараш Ҳанноро хеле нигарон карданд.
Ҳанно ҳангоми дуо кардан назр кард ки агар писардор шавад, ӯро ба хидмати Худованд бахшад. Бо файзи худ Худо ба дуоҳои ӯ ҷавоб дод ва ба ӯ ва Элқоно писаре дод, ки онҳоро Самуил номиданд, ки эҳтимол маънои «аз Худо пурсидашуда»-ро дорад. Баъдтар, Худо ба онҳо се писари дигар ва ду духтар дод (1 Самуил 2:21).
Вақте ки Самуил ҳанӯз ҷавон буд, Ҳанно ӯро ба назди саркоҳин овард ва писарашро дар он ҷо ба хидмати Худо бахшид. Самуил ҳангоми дар хона буданаш аллакай барои хидмати Худо омӯзонида шуда буд, зеро падараш левит буд. Левиёнро Худо барои хидмат ба Ӯ интихоб карда буд (Ададҳо 3-ро баррасӣ кунед). Ҳарчанд Самуил он вақт зери нигоҳубин ва дастури саркоҳин буд, Ҳанно Худоро ҳамду сано гуфт ва барои писарчааш дуо карданро идома дод. Ҳанно ва Элқоно ҳарду ба ӯ содиқона ғамхорӣ мекарданд ва ниёзҳои ӯро таъмин мекарданд (ниг. 1 Самуил 1–2). Худованд ҳамаи ин омодагиҳоро истифода бурд ва сипас Ӯ Самуилро минбаъд таълим дод ва роҳнамоӣ кард (1 Самуил 3).
Ин достони аҷиб аз Каломи Худо ҷуфтҳои масеҳиро ташвиқ ва таълим медиҳад, ки фарзанди худ ё фарзандони худро дар роҳҳои Худованд тарбия кунанд. Аммо, барои рӯзи файзе, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, Худо фармонҳоеро, ки онҳое, ки зери қонунҳои Аҳди Қадим зиндагӣ мекарданд, надодааст. Баръакс, Ӯ моро бо мисолҳои зиёде, ки мо дар Навиштаҳо мехонем ва барои ташвиқи мо ҳатто имрӯз навишта шудаанд, таълим медиҳад. Масалан, Матто 1–2; Луқо 1–2; Юҳанно 1–2; 1 Тимотиюс 1–3-ро хонед.
Инҳо ва бисёр Навиштаҳои дигар ба мо дастурҳо ва мисолҳои муфидро пешниҳод мекунанд, ки ба саволҳои сарлавҳаи ин мақола ҷавоб медиҳанд. Бисёр китобҳои хуби машваратӣ мавҷуданд ва бародарону хоҳарони калонсоли содиқ дар имон низ метавонанд кӯмак кунанд, аммо аввал ба Навиштаҳо муроҷиат кунед! Мо ҷуфтҳои ҷавонро сахт ташвиқ мекунем, ки худро комилан ба Худованд супоранд ва барои кӯмак дар ин ва ҳар як ниёз ба Ӯ такя кунанд.
То кадом синну сол фарзандон масъуланд, ки ба падару модари худ итоат кунанд? Ҷаҳон ба синну солҳои муайян қарор додааст, ки онҳо бояд синну солҳои ихтиёрӣ бошанд. Умуман чунин қоидаҳо одилона ва оқилонаанд. Тибқи ин дастурҳо, аз як тараф беқонунӣ ва аз тарафи дигар зулм маҳкум карда мешавад, зеро дар ҳарду хатар вуҷуд дорад.
Ҳисси ахлоқии такмилёфта аз маҳдудиятҳои синну сол болотар хоҳад рафт ва дар кӯдак дар давраи вобастагӣ аз волидайн барои дастгирӣ итоатро талаб хоҳад кард. Дар он ҷое ки муҳаббати Масеҳ дар оила ҳукмрон аст, фарзандон барои аз назорати волидайн ва маслиҳат халос шудан ташвиш нахоҳанд дошт. Баръакс, онҳо онро ҷӯё, қадрдонӣ ва итоат хоҳанд кард. Волидайн, дар он ҷое ки муҳаббати Масеҳ ҳукмрон аст, қудратро беасос истифода нахоҳанд кард. Баръакс, онҳо кӯшиш хоҳанд кард, ки виҷдонро дар фарзандони худ бодиққат инкишоф диҳанд ва ба онҳо озодӣ диҳанд, баробари он ки онро бехатар донанд, то роҳи худро дар назди Худованд пайдо кунанд. —Ҳ. Б. Кодер (аз 400 Савол ва Ҷавоб, Biblecentre.org мутобиқ карда шудааст).
