«Дар вақташ мо дарав хоҳем кард — агар мо суст нашавем». (Ғалотиён 6:9) Имондор! Ҳама ҷалоли наҷоти шумо ба Исо тааллуқ дорад — ҳеҷ чиз ба худатон нест! Ҳар як ҷавоҳирот дар тоҷи абадии шумо аз они Ӯст.
Эътирофи замон — тавсифи тамоми абадият хоҳад буд: «Бо файзи Худо ман ҳастам он чизе ки ҳастам!» Аммо ҳарчанд «ҳама аз файз аст», Худои шумо шуморо ба саъю кӯшиши шахсӣ дар кори даъвати олии шумо даъват мекунад — ба «меҳнат кардан», ба «мубориза бурдан», ба «гуштин гирифтан», ба «ҷон кандан»; ва дарави осмонӣ ба андозаи кишти заминӣ хоҳад буд: «Касе ки кам мекорад — кам ҳам дарав хоҳад кард; ва касе ки фаровон мекорад — фаровон ҳам дарав хоҳад кард!» (2 Қӯринтиён 9:6).
Чӣ гуна ҳавасмандкунанда барои зиндагии муқаддас ва дастовардҳои афзояндаи рӯҳонӣ! Ҷони ман! Оё шумо мехоҳед ситорае бошед, ки дар осмонҳои ҷалол баланд ва дурахшон медурахшад? Оё шумо мехоҳед мукофоти даҳ талантӣ гиред?
Пас хаста нашавед. Зиреҳи худро барои фатҳҳои нав пӯшед. Ҳар рӯз бар гуноҳ пирӯзии наве ба даст оред. Худро инкор кунед. Ба хотири Худованди худ як салиббардори хоҳишманд бошед. Ба ҳама одамон, ки имкон доред, некӣ кунед; дар зери иғво сабр кунед, «ба хашм оҳиста бошед», дар озмоиш таслим шавед.
Бигзор ҷаҳон аз шумо огоҳ шавад — ки шумо либоси Масеҳро мепӯшед, ва рӯҳи Масеҳро доред, ва дар салиби Масеҳ шарик ҳастед. Ва вақте ки вақти дарав меояд, Ӯ, ки ваъда додааст, ки пиёлаи оби хунук бе мукофот намемонад, ба шумо иҷозат намедиҳад, ки мукофоти худро аз даст диҳед
