Бо назардошти умумии ин ҳаракати мушаххаси Рӯҳи Худо дар ин рӯзҳои охир, оё мо наметавонем бубинем, ки эҳёҳо ба эҳёҳои замони Эзро ва Наҳемё монанданд? Дар эҳёи аввали асри 19, Худо мардони дорои истеъдодҳои бузурги рӯҳонӣ ва зеҳнӣ, мардони дорои қувваи бузурги хислат, ки дар ҳар соҳаи ҳаёт пешвоёни мардум мебуданд, истифода бурд. Тавассути ин мардон, ҳақиқатҳои бузург дар бораи Калисо эҳё шуданд. Баъдтар онҳое ба пеш омаданд, ки ба омӯзиши ҳақиқати пешгӯӣ такони бузург доданд ва тавассути хидмати онҳо умеди мубораки омадани Масеҳ ва тамоми ҷалолҳои бо он алоқаманд ба Калисо эҳё шуданд.
Имрӯз, муноқиша на он қадар дар бораи тафсири худи ҳақиқат, балки дар бораи деворҳо ва дарвозаҳоест, ки тавассути онҳо ҳақиқат нигоҳ дошта мешавад. Агар ҷудоии муқаддас — ки деворҳо рамзи он ҳастанд — ва истифодаи ғамхории илоҳӣ дар интизом ва дастрасӣ ба имтиёзҳои хонаи Худо — чунон ки дарвозаҳо нишон медиҳанд — нигоҳ дошта нашаванд, ҳақиқате, ки барқарор шудааст, ба зудӣ гум хоҳад шуд. Ва чунон ки дар замони Наҳемё, инчунин дар замони мо, кӯшиши сохтани деворҳо ва насб кардани дарвозаҳо бо муноқиша, муқовимати шадид аз дарун ва берун ҳамроҳ аст.
Ва чунон ки он вақт, инчунин ҳоло, ҳар як баҳонаи имконпазир бар зидди нигоҳдории деворҳо ва дарвозаҳо пешниҳод карда мешавад. Ҷисм ҳамеша омода аст, ки талаботи хидмати Худованд, озодии хизматгор, кӯмаки муқаддасон дар созмонҳои инсонӣ, мавъизаи Инҷил ба гунаҳкорон — чизҳое, ки худ аз худ дурустанд — дар муқобили деворҳо ва дарвозаҳо баҳс кунад. Ва аз тарафи дигар, бояд қайд кард, ки ҷисми қонунӣ қодир аст, ки деворҳо ва дарвозаҳоро барои мақсадҳои мазҳабӣ ва ҳизбӣ нодуруст истифода барад.
