«Девор... вайрон шудааст ва дарвозаҳои он бо оташ сӯзонида шудаанд». Наҳемё 1:3 NIV
Яке аз мавзӯъҳои асосӣ
Яке аз мавзӯъҳои асосии китоби Наҳемё аз нав сохтан барои эҳё мебошад. Аз нав сохтани девор ва дарвозаҳои Ерусалим ҳадафи дугона дошт – нигоҳ доштани халқи Худо ба Ӯ ва дур нигоҳ доштани душман. Ҳам девор ва ҳам дарвозаҳо лозим буданд, аммо дар Ерусалим ҳарду вайрон шуда буданд.
Деворро метавон ба принсипҳои библиявӣ монанд кард, ки имондорро дар муносибаташ бо ҷаҳон роҳнамоӣ мекунанд, дар ҳоле ки дарвозаҳо ғамхориро ифода мекунанд, ки чӣ бояд дароварда шавад ва чӣ бояд берун нигоҳ дошта шавад. Агар девор истода бошад, аммо дарвозаҳо набошанд, дар ҳоле ки имондор метавонад муҳофизатшуда ба назар расад, вақте ки душман наздиктар мешавад, кушодагии бемуҳофизат имкон медиҳад, ки ба осонӣ ворид шавад. Агар девор афтода бошад, аммо дарвозаҳо истода бошанд, душман метавонад ба осонӣ ворид шавад, то даме ки аз дарвозаҳо канорагирӣ карда шавад.
Солҳо пеш дар Ню Ҷерсӣ
Солҳо пеш дар Ню Ҷерсӣ, ман ду мисоли деворҳо ва дарвозаҳои вайроншударо мушоҳида кардам. Аввалин дар қасри як оилаи хеле сарватманд буд. Аслан як девори бузург амволро иҳота карда буд ва посбонон дар дарвозаҳо онҳоеро, ки меомаданд ва мерафтанд, тафтиш мекарданд. Аммо баъд боғҳои зебо ба омма кушода шуданд ва хонаи посбон баста шуд ва дарвозаҳо бардошта шуданд.
Дуввум як хонаи боҳашамат буд, ки бо девори харобшуда иҳота шуда буд. Ҳамаи он чизе, ки боқӣ монда буд, ду сутуни калон буд, ки дарвозаи калони оҳанинро дастгирӣ мекарданд. Хандовар буд, ки почтальон аз дарвоза ба амвол дохил мешуд, дар ҳоле ки кӯдакон дар боқимондаҳои девор бозӣ мекарданд.
Шояд шумо касеро мешиносед
Шояд шумо касеро мешиносед, ки ба принсипҳои библиявӣ таваҷҷӯҳ дорад, аммо дар мавриди риояи онҳо бепарво аст. Дар бораи касе чӣ гуфтан мумкин аст, ки дар бораи дуруст зиндагӣ кардан ғамхорӣ мекунад, аммо принсипҳои Каломи Худоро намедонад, ки ба ӯ дар ин кор кӯмак кунанд? Муҳим аст, ки ҳам деворҳо ва ҳам дарвозаҳоро дар ҳаёти худ аз нав созем, зеро ин ба эҳё оварда мерасонад.
