Саволи хеле муҳиме, ки бисёре аз масеҳиён аз худ мепурсанд, ин аст: Чӣ тавр Рӯҳулқудсро ба даст меоред? Оё шумо бояд барои он сахт дуо кунед? Оё шумо бояд барои он кор кунед? Ё шумо бояд аз касе хоҳиш кунед, ки дастҳояшро бар шумо гузорад? Чӣ тавр кор мекунад?
Каломи Худо ба ин саволи муҳим ба мо ҷавоби равшан медиҳад.
Дар Эфсӯсиён 1:13 дар робита бо Масеҳ гуфта шудааст:
Вақте ки шумо каломи ҳақиқат, Инҷили наҷоти худро шунидед ва ба Ӯ имон овардед, бо Рӯҳулқудси ваъдашуда мӯҳр зада шудед. (Эфсӯсиён 1:13) Дар ин ҷо Павлус хеле равшан нишон медиҳад, ки вақте мо ба Инҷил имон меоварем - ки Масеҳ ҳамчун ҷонишини мо барои гуноҳҳои мо дар салиб мурд - мо бо Рӯҳулқудс мӯҳр зада мешавем.
Бо Рӯҳулқудс, Худо мӯҳри худро ба наҷоти мо мегузорад, ба истилоҳ, ва мегӯяд: «Шумо акнун ба Ман тааллуқ доред - ва ҳамчун далел Ман ба шумо Рӯҳулқудсро медиҳам - то рӯзи наҷот,» чунон ки Павлус дар Эфсӯсиён 4:30 менависад.Бо имон ба Инҷил шумо Рӯҳулқудсро қабул мекунед. Ин ваъдаи Худост! Чӣ файзест, ки як шахси илоҳӣ дар мо зиндагӣ мекунад, моро тасаллӣ медиҳад ва моро борҳо ба Масеҳ дар ҷалол ишора мекунад!
