Фарҳанги лағвӣ дар замони Худованд Исо вуҷуд дошт: «Ӯ дар ҷаҳон буд, ва ҷаҳон ба воситаи Ӯ ба вуҷуд омад, ва ҷаҳон Ӯро нашинохт» (Юҳанно 1:10). Ҳамчун Офаридгор эътирофнашуда, аз ҷониби халқи Худ ҳамчун Масеҳ номатлуб, Ӯ чӣ кард? Шукр Худоро, ки Ӯ муҳаббати Худро лағв накард, балки ба онҳое, ки Ӯро бо имон ба исми Ӯ қабул карданд, «ҳаққи фарзандони Худо буданро» дод (ояти 12).
Ин чӣ гуна имконпазир аст, бо назардошти он ки шариат риояи талаботи одилонаи Худоро талаб мекунад ва ҳеҷ яке аз мо наметавонист ё намехост онро иҷро кунад (Румиён 3:9–20)? Ҷавоб дар Шахси Худованд Исои Масеҳ, моҳият ва ифодаи ақли Худо қарор дорад. Ӯ «ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд… пур аз файз ва ростӣ» (Юҳанно 1:14). Бале, Писари ягонаи Падар баракатеро медиҳад, ки мо сазовори он нестем: файз мувофиқи воқеияти нур ва муҳаббати Худо.
Ин ҳама чизро тағйир медиҳад. Мо дар ҷои дигар мехонем, ки «дар куҷо гуноҳ фаровон буд, файз аз ҳад зиёд фаровон шуд» (Румиён 5:20) ва «мо ба воситаи хуни Ӯ фидия, омурзиши гуноҳҳоро дорем, мувофиқи сарвати файзи Ӯ» (Эфсӯсиён 1:7). Аз ин рӯ, мо дигар кӯшиш намекунем, ки Худоро бо кӯшишҳои ноустувор ва нокомии худ шод гардонем; баръакс, Ӯ файзи Худро ба мо озодона ато мекунад, ки он ҳангоми ҷараён ёфтан афзоиш меёбад ва ба мо имконият медиҳад, ки Ӯро бештар ва бештар шод гардонем ва аз Ӯ лаззат барем. Ин ҳама аз Худаш ва мувофиқи Худаш аст — пуррагии Ӯ дар Масеҳ.
Андоза на эҳтиёҷи мо, балки хушнудии Падар, хоҳиши Ӯ барои доштани мо дар наздиктарин муносибат бо Худаш дар осмон то абад аст. Ин аст он чизе ки Павлус дар номаи худ ба Эфсӯсиён зикр мекунад: «мувофиқи хушнудии иродаи Ӯ, барои ситоиши ҷалоли файзи Ӯ, ки дар он Ӯ моро дар Маҳбуб ба файз гирифтааст» (1:5–6).
