Оштӣ кардан
Ҷустуҷӯи оятҳо дар асоси як калима метавонад таҷрибаи хуби омӯзишӣ бошад, ҳатто агар он танҳо калимаи тарҷумашуда бошад, на истилоҳи ибрӣ ё юнонӣ. Ман донишманди забонҳо нестам, аз ин рӯ одатан танҳо оятҳоро бо ҳамон калимаи англисӣ бо истифода аз нармафзори онлайни Библия ё конкорданс пайдо мекунам.
Бо назардошти мавзӯи Хусусият ин моҳ, «Ихтилофҳо байни имондорони инфиродӣ», ман калимаи «оштӣ кардан»-ро дар Нашри нави шоҳ Ҷеймс ҷустуҷӯ кардам. Як чизе, ки ман дар байни оятҳо мушоҳида кардам, объектҳои зикршуда буданд, ба «устод» (1 Подшоҳон 29:4), «бародар» (Матто 5:24), «ҳамсоя» (Аъмол 7:27), «душманон» ба Худо (Румиён 5:10), ҳамсар (1 Қӯринтиён 7:11), ҷаҳон ба Худо (2 Қӯринтиён 5:18), калисо ба Худо (ояти 20), онҳое, ки «дур» ва «онҳое, ки наздик буданд» – ишора ба ғайрияҳудиён ва яҳудиён ба Худо (Эфсӯсиён 2:16) – ва «ҳама чиз» аз ҷумла онҳое, ки «бегона ва душманони дар фикри шумо бо корҳои бад» ба Падар буданд (Қӯлассиён 1:20-21).
Мо метавонем барои кори оштӣ, ки Худо анҷом додааст, хеле миннатдор бошем. Душман будан аз сабаби дилҳои бад ва роҳҳои мо – ҳатто мухолифон – мо эътироф мекунем, ки Ӯ метавонист ба мо одилона бигӯяд: «Аз ман дур шавед» (ниг. Матто 4:10). Худо ҳақ дошт, ки моро танҳо дур кунад. Аммо, ин хоҳиши дили муҳаббати Ӯро қонеъ намекард. Ин саволро ба миён меорад: «Дар бораи дилҳои мо чӣ?»
Баъзе аз порчаҳо арзиши кори Худоро дар оштӣ кардани мо бо худ зикр мекунанд: «бо хуни Ӯ ... ба воситаи марги Писари Ӯ» (Румиён 5:9-10), «ба воситаи Исои Масеҳ ... Ӯ онро, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард» (2 Қӯринтиён 5:18,21), «ҷисми Ӯ» (Эфсӯсиён 2:15) ва «ба воситаи [Писар] ... ба воситаи хуни салиби Ӯ ... дар ҷисми ҷисми Ӯ ба воситаи марг» (Қӯлассиён 1:20,22). Кори Худо аз ҳама болотар аст. Мо дар оштӣ кардани муносибатҳои худ бо дигарон хеле кӯтоҳ меоем.
Ҳамчун имондорон, донистани муносибате, ки мо бо Худои Падари худ ва Худованд Исои Масеҳ дорем, мо бо дилҳои шукргузор сар хам мекунем. Барои онҳое, ки пешниҳоди наҷоти Худоро қабул накардаанд ва бо Ӯ оштӣ накардаанд, оё шумо ҳоло ин корро намекунед? Ба Худованд Исо имон оваред ва наҷот хоҳед ёфт (Аъмол 16:31)!
