Наздик ба паҳлӯи сӯрохшудаи Ӯ
Ва шумо, ки замоне бегона ва душмани ақл бо корҳои шарир будед, ҳоло Ӯ шуморо дар ҷисми гӯшти Худ ба воситаи марг оштӣ дод; то шуморо муқаддас ва беайб ва беайб муаррифӣ кунад. —Қӯлассиён 1:21-22 JND
Инҷили файз чӣ қадар аҷиб аст ба шахсе, ки бо имон ба Худованд Исо меояд ва наҷотро барои ҷони худ озодона қабул мекунад. Ҳавворӣ Павлус машғули он буд, ки имондорони Қӯлассиро аз бузургии Наҷотдиҳанда огоҳ созад. Пештар ӯ гуфта буд, «Писар ... сурати Худои ноаён аст» (оятҳои 13,15), ва дар оятҳои боло ӯ ба имондорон таъсири Наҷотдиҳандаро ба мавқеи онҳо дар назди Худо гуфт.
Онҳо замоне аз Худо бегона буданд, Ӯро дар муҳаббат ва файзи Ӯ намешинохтанд. Дар асл, онҳо бо корҳои шарири худ душмани ақл буданд. Ин аст, ки Худо ба мо нигоҳ мекард. Аммо, дар муҳаббати бузурги Худ ба мо Ӯ Писари ягонаи Худро, Худованд Исои Масеҳро фиристод, то ҷазои моро бардорад, ки мо бо имон ба Ӯ аз доварии оянда наҷот ёбем. Оё шумо дар гуноҳҳои худ ба салиби Масеҳ омадаед? Оё шумо бо файз қабул кардаед, ки Худованд Исо ба ҷои шумо мурд? Агар ин тавр бошад, пас шумо метавонед бо ояти боло идома диҳед ва ба Ӯ шукр гӯед, ки шумо бо Худо оштӣ шудаед.
Худо ба воситаи марги Писари Худ ба назди мо фуруд омад, ва акнун мо метавонем аз ҳузури Ӯ бо худ лаззат барем. Муносибат барқарор шуд. Наҷотдиҳандаи мо ҳама чизеро, ки монеъ мешуд, дур кард ва Ӯ моро ба назди Худ овард. Ӯ моро ба Худ муаррифӣ мекунад ва моро ҷудо мекунад; ва ҳеҷ чизе ёфт намешавад, ки душмани ҷон метавонад бар зидди мо истифода барад. Мо «беайб» ҳастем, гуфт ҳавворӣ, ва ҳамчун авҷи ин мавқеи аҷиб ҳавворӣ илова кард «беайб». Ин маънои онро дорад, ки ҳеҷ гуна айбдоркунӣ бар зидди мо имондорон дар Худованд Исои Масеҳ имконнопазир аст. Каломи Худо инро эълон мекунад ва сулҳеро ба вуҷуд меорад, ки аз фаҳмиш болотар аст. Он дилҳои моро водор мекунад, ки ба паҳлӯи сӯрохшудаи Ӯ наздик бошанд.
Оҳ! Исои Худованд чӣ Наҷотдиҳандаест
Оҳ! Исои Худованд чӣ Наҷотдиҳандаест, Номи Ӯро муқаддасони Ӯ хуб метавонанд парастиш кунанд! Ӯ онҳоро аз дӯзах бо хуни Худ наҷот дод, Онҳоро абадӣ наҷот дод ва ба Худо овард.
Ҳоло дар ҷалол Ӯ интизор аст, ки бахшад Оромӣ ба виҷдон ва шодӣ ба дил — Интизор аст, ки меҳрубон бошад, бахшад ва шифо диҳад Ҳама онҳое, ки гуноҳ ва бадбахтии худро ҳис мекунанд.
Ҳазорон нафар ба паҳлӯи найза-сӯрохшудаи Ӯ гурехтанд, Ҳамаи онҳо хуш омадед, ҳеҷ кас рад карда нашудааст; Хаста ва бори гарон, ҳамаи онҳо баракат ёфтанд, Ҳоло бо шодӣ дар Наҷотдиҳанда истироҳат мекунанд. —Муаллиф номаълум; ҳам Томас Келли (1769–1855) ва ҳам Алберт Мидлейн (1825–1909) ба ӯ эътибор дода шудаанд.
