«Исҳоқ чоҳҳои обро, ки дар замони падараш Иброҳим кофта буданд, аз нав кофт, зеро фалиштиён онҳоро пас аз марги Иброҳим баста буданд.» Ҳастӣ 26:18 NKJV
Аз нав кофтанро оғоз кунед!
Ҳамаи тамаддунҳои бузурги таърих дар атрофи манбаи хуби об инкишоф ёфтаанд, зеро об барои нигоҳ доштани ҳаёт комилан зарур аст. Мо метавонем тақрибан шаш ҳафта бе хӯрок зиндагӣ кунем, аммо танҳо тақрибан шаш рӯз бе об. Дар ҷое ки Исҳоқ ин чоҳҳоро аз нав кофт, об кам буд ва бастани онҳо амали душманона буд.
Дар Китоби Муқаддас об аксар вақт бо кори Рӯҳи Муқаддас ва Каломи Худо дар ҳаёти имондор алоқаманд аст. «Ҳар кӣ аз обе, ки Ман ба ӯ медиҳам, бинӯшад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд. Аммо обе, ки Ман ба ӯ медиҳам, дар ӯ чашмаи обе хоҳад шуд, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ ҷорӣ мешавад» (Юҳанно 4:14).
Чӣ тавре ки чоҳҳои об барои нигоҳ доштани ҳаёти ҷисмонӣ муҳиманд, ҳамин тавр ҳақиқатҳои Каломи Худо, ки Рӯҳ ба мо ошкор кардааст, барои нигоҳ доштани ҳаёти рӯҳонӣ муҳиманд. Агар мо онҳоро нанӯшем, мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ мемирем. Аз ин рӯ, масеҳиён бояд ҳақиқатро дар Калом аз нав кобанд. Мо наметавонем ба чоҳкобии наслҳои қаблӣ такя кунем, зеро душман ҳамеша чоҳҳои ҳақиқатро бо таълимоти дурӯғин мебандад – ба монанди универсализм, наҷот тавассути корҳо ва инкори Сегона.
Ҳар яки мо бояд ҳақиқатро аз нав кобанд, на танҳо барои он ки худамон оби ҳаётбахшро бинӯшем, балки барои он ки мо чоҳи «оби зинда» гардем (Юҳанно 7:38). Исҳоқ медонист, ки чоҳҳои Иброҳим барои нигоҳ доштани ҳаёт то чӣ андоза муҳиманд, аз ин рӯ онҳоро аз нав кофт. Фалиштиён низ медонистанд – аз ин рӯ онҳоро бастанд. Мо бояд ин чоҳҳоро барои худамон аз нав кобанд, то ташнагии худро ба ҳақиқат қонеъ гардонем ва сипас оби зиндаро бо дигарон озодона мубодила кунем.
